Zondag Rustdag

Ik weet niet wat u normaal doet op zondag maar ik scan dan de hele dag winkelwaren. Op zondag is het zo druk in de supermarkt waar ik werk dat ik tijdens de openingsuren meestal niet eens de tijd vind om eens van mijn flesje spuitwater te drinken. Gemiddeld bedien ik zo’n zevenhonderdtal klanten op zondag. Ik ben dan geen doodgewone kassierster maar een robot. Ik doe dan alles wat ik moet doen aan een razendsnel tempo en zonder echt na te denken over wat en wie er allemaal langs mijn kassa passeert. Versta me niet verkeerd, ook op zondag probeer ik de klanten met de glimlach te bedienen maar dat blijkt vaak minder evident te zijn dan op andere werkdagen.

Op zondag erger ik mij aan dingen die ik op andere dagen beter over mij heen kan laten waaien, op zondag krijg ik de kriebels van:

• Mensen die niet begrijpen dat je ook voor een pakje sigaretten in de rij moet aanschuiven.

‘Mensen die slechts één stokbrood, één pot mayonaise of één kilo mandarijntjes kopen schuiven ook gewoon aan, Meneer.’

• Klanten die heel ostentatief zuchten wanneer ze horen dat de persoon voor hen in de rij vraagt of ik hun doos koekjes kan inpakken.

Om nog maar te zwijgen over alle blikken die ik in mijn rug voel priemen wanneer ik in een snel tempo doch met een aanvaardbaar resultaat een fruitmand, een fles wijn of een doos koekjes probeer in te pakken. Eén keer heb ik mij tijdens de inpakdaad omgedraaid om te zien of die priemende blikken inbeelding waren of niet. Nooit meer zeg ik u. Ik ben zo al zenuwachtig genoeg tijdens dat inpakken.

• Kinderen die luidkeels roepen en ruzie maken zonder dat hun ouders ook maar één poging doen om hun kroost ook maar ietwat te doen kalmeren.

Ook scannende robots kunnen zich slechts moeilijk concentreren wanneer een oorlog rond hen woedt. Scannen mag dan wel eenvoudig lijken maar zonder opperste concentratie loopt er regelmatig wat mis. Ik zou bijvoorbeeld niet willen dat ik u een product twee keer aanreken, dat ik het verkeerde bedrag intik wanneer u met Bancontact wil betalen of dat ik u veel te weinig wisselgeld teruggeef.

• Mensen die mij met hun blik (en soms zelfs meer) willen doden wanneer ik hun meedeel dat we geen enkel pakje van hun favoriete en blijkbaar onmisbare sigaretten meer in voorraad hebben.

‘Dinsdag zijn ze terug in voorraad, Mevrouw. Zo lang kan uw man niet wachten? Hij zal kwaad zijn wanneer u thuiskomt? Mja, het spijt me Mevrouw, ik kan u echt niet helpen.’

• Mensen die kwaad worden wanneer ze meer dan vijf minuten na (!) sluitingsuur niet meer binnen mogen.

Iedere klant die vóór de begintune van het nieuws binnenstapt is nog welkom in onze winkel maar al wie daarna nog wil binnenkomen heeft meestal pech. ‘Dat het licht na sluitingsuur altijd nog een hele tijd aanblijft en dat we dus toch niet zo gehaast zijn om naar huis te gaan? Awel, het zal u misschien verbazen maar na sluitingsuur zijn wij vaak nog drie kwartier tot een uur (en soms zelfs meer) bezig met kuisen, de afwas doen, de kassa tellen, …’

• Klanten die – nadat je reeds afgerekend hebt – een zakje vragen en je voor een dief aanzien wanneer je hen voorzichtig meedeelt dat een plastic zakje drie cent kost.

‘We hebben ook dozen meneer, die zijn gratis. U  weigert drie cent te geven voor een plastic tasje en U moet van geen dozen weten? Ok, meneer. Prettige dag nog, Meneer.’

• Mensen die halsstarrig weigeren gebruik te maken van de beurtbalkjes (ja, zo heten die dingen) maar wel luidkeels en verontwaardigd beginnen te roepen wanneer je op het punt staat hun blikje cola te scannen omdat je denkt dat dat nog bij de waren van de persoon voor hen hoort. Het kan uiteraard ook de klant zijn die aan de buurt is die met veel lawaai duidelijk maakt dat dat blikje cola echt wel niet van hem is.

Ik stond er voor mijn begindagen als kassiersters ook niet bij stil maar die beurtbalkjes liggen daar dus echt niet voor niets hé. Tijdens de week doe ik nog een poging om in te schatten welke waren bij welke klant horen maar op zondag bent u met zodanig veel en zijn mijn enige en grootste zorgen jullie correct bedienen en de wachttijden in de rij tot een minimum beperken. Als er maar vijf centimeter tussen uw blikje Cola en de producten van de persoon voor u staat dan lijkt het mij niet meer dan normaal dat ik niet doorheb dat die Cola bij u en niet bij de oudere dame vóór u hoort.

• Klanten die op geen enkele manier laten blijken dat ze doorhebben dat er achter die scannende robot een person van vlees en bloed schuilgaat. Ze weten je ‘hallo’, ‘alstublieft’, en ‘bedankt” straal te negeren, ze hebben je niet aangekeken, geen woord gezegd (althans niet tegen jou) en hun geld op bijna een meter van jou vandaan – ergens tussen hun net gescande goederen -  gedeponeerd.

Kijk, ik verwacht echt niet dat je de vriendelijkheid zelve bent aan mijn kassa en we hebben allemaal wel eens een slechte dag maar als je mij straal weet te negeren door al het bovenstaande te combineren dan denk ik dat je geen notie hebt van het begrip elementaire beleefdheid.

Ik zou nog een hele tijd kunnen doorgaan met het beschrijven van dergelijke situaties maar ik ga jullie en vooral mijzelf daarvan besparen. Vandaag was ik immers uitzonderlijk eens vrij en heb ik mij dus aan niets van al dat bovenstaande moeten ergeren. Ha!

Er rest mij enkel nog te zeggen dat ik – in tegenstelling tot wat je zou kunnen denken na het lezen van al het bovenstaande -  mijn werk bijzonder graag doe, zelfs op zondag. Het is een feit dat de zondag qua werk een stuk eentoniger is dan de andere dagen, maar daartegenover staat dat de zondagen nog sneller voorbijvliegen dan de andere dagen en dat er na een zondag steeds een maandag volgt en laat dat nu toch wel net de sluitingsdag van de winkel zijn. Jaja, deze week heb ik het echt getroffen. Ik ben zowaar twee volledige, opeenvolgende dagen thuis. Mijn weekend is dus nog maar halfweg. Hoera daarvoor!

Filmfestival Gent 2009 (2)

Onder het motto ‘beter laat dan nooit’ heb ik zonet besloten om alsnog een kort verslagje over mijn filmfestival te schrijven. Van de negen films die op mijn planning stonden heb ik er slechts vier gezien. De combinatie van veel te veel overuren, twee tieners helpen met het behalen van 9’s en 10′en op school en negen films meepikken op het filmfestival bleek minder evident dan verwacht.

Vrijdag 9 oktober

22.30: Ponyo On The Cliff By The Sea

Rond kwart na tien ploften mijn festivalpartner en ik neer in de zetels van de Sphinx. Ik had nog net genoeg tijd om mijn avondeten in de vorm van enkele koffiekoeken te verorberen vooraleer het schouwspel begon. Hayao Miyazaki wist mij de volle 100 minuten te charmeren met zijn animatiefilm over een bijzondere goudvis die wegvlucht uit de zee en vriendschap sluit met een 5-jarige kleuter. Vergeet het groteske en epische van bijvoorbeeld Spirited Away en denk terug aan films als My Neighbour Totoro en Kiki’s Delivery Service. Een prachtige, eenvoudige en soms hilarische kinderfilm die je weer helemaal terugvoert naar je kinderjaren.

Zaterdag 10 oktober

20.00: Dongbei, Dongbei

Het grote aanbod aan Chinese films op het festival dit jaar maakten het voor mij enorm moeilijk om er enkele films uit te kiezen. Achteraf gezien heb ik met Dongbei, Dongbei waarschijnlijk een verkeerde keuze gemaakt. Het is een feit dat ik mij door onvoorziene omstandigheden bijzonder moeilijk kon concentreren op het verhaal maar dit portret van een 19-jarig meisje uit het noorden van China zou mij waarschijnlijk ook in meer ideale omstandigheden niet echt geboeid hebben. Films bekijken waarin een taal wordt gesproken waar je helemaal niets van kent is bovendien niet altijd even evident. Vaak moest ik mij zodanig concentreren op de ondertiteling dat ik met moeite wist wie nou precies aan het woord was geweest. Bovendien leken de emoties die je op de gezichten van de acteurs kon aflezen niet altijd te passen bij wat ze aan het zeggen waren. Bevreemdende ervaring. Hoewel ik in het verleden toch al een aantal Chinese films zonder moeite kon volgen en bijzonder wist te appreciëren heeft dit alles volgens mij toch wel met een cultuurverschil te maken. Soit, de film wist mij dus niet echt te boeien en aan de meningen van anderen bij het buitengaan te horen was ik duidelijk niet de enige die daar zo over dacht.

22.30: Mommo

Mommo is een Turkse film over twee kinderen die na de dood van hun moeder aan hun lot worden overgelaten. Hun vader hertrouwt en zijn nieuwe vrouw wil de kinderen niet in huis nemen. Grootvader Hasan is oud en ziek maar probeert te vermijden dat de twee uit elkaar worden gehaald en naar een weeshuis worden gestuurd. Een trage film met prachtige beelden en een sterke band tussen broer en zus die mij bijzonder wist te ontroeren. Het feit dat ik tijdens een groot deel van de film heb moeten vechten tegen de slaap zegt niets over de kwaliteit van de film maar wel over de kwaliteit van de zetels in de Studio Skoop en mijn gebrek aan slaap.

Maandag 12 oktober

20.00: Jalainur

De les Frans moest het die avond met minstens één leerling minder doen want ik bevond mij in de Vooruit om Jalainur te bekijken. Een trage maar prachtige film over de ontluikende vriendschap tussen een oude arbeider en diens jonge opvolger in de steenkoomijnen van Jalainur in Mongolïe. Een eenvoudig maar mooi verhaal gecombineerd met prachtige beelden van stoomtreinen en oneindige vlakten. Meer dan de moeite waard!

Dinsdag 13 oktober 2009

22.30: Un Lac

Hoewel ik een ticket had voor deze film ben ik toch niet geweest. De vermoeidheid, het late uur, het gebrek aan een filmpartner, de rit naar Gent en de slechte commentaren die ik over Un Lac las, lieten mij besluiten om deze film aan mij te laten passeren. Misschien krijg ik hem ooit toch nog te zien en moet ik besluiten dat ik op dinsdag 13 oktober een foute beslissing maakte toen ik in plaats van naar Gent te rijden vroeg onder de wol kroop. Al heb ik een vaag vermoeden dat ik ook deze keer weer in die bewuste zaal in de Studio Skoop tegen de slaap zou gevochten hebben.

Besluit

Het 36ste filmfestival was voor mij een geslaagde editie maar aan het festival van vorig jaar kon het dan weer niet tippen. Als je weet dat ik toen twee films zag die ondertussen in mijn favorietenlijstje staan is dat niet vreemd natuurlijk. Op naar volgend jaar!

Filmfestival Gent 2009 (1)

Het filmfestival is gisteren alweer van start gegaan en ook dit jaar ben ik uiteraard van plan enkele films mee te pikken. Ik weet niet hoe anderen beslissen welke films zij gaan bekijken maar bij mij is dat een heel proces. Eerst en vooral lees ik vluchtig de papieren programmagids en zet een gigantisch streep door al de films die mij op het eerste zicht totaal niet interesseren en al de films uit de sectie Festival Preview. Vervolgens bestudeer ik het programma iets aandachtiger en probeer ik nog een aantal mij minder aansprekende films te schrappen. In een voorlaatste fase probeer ik over alle overgebleven films wat meer te weten te komen door mijn goede vriend Google aan het werk te zetten. En last but not least neem ik mijn agenda erbij en probeer ik zoveel mogelijk van de overgebleven films in mijn weekschema in te passen. Dat laatste bleek dit jaar een enorm moeilijke opdracht te zijn. Ik heb sowieso onregelmatige werkuren maar daarbij komt ook nog eens dat mijn bazen enkele dagen vrijaf nemen tijdens het filmfestival en dat ik dus nog enkele uren meer zal moeten werken dan tijdens andere, normale weken. Bijgevolg zal ik vaak naar de voorstellingen van 22.30 moeten gaan. Dat dat late aanvangsuur niet echt ideaal is als je de volgende dag toch om 7 of 8 uur alweer zo fris als een hoentje op het werk moet aanwezig zijn lijkt mij vrij duidelijk. Soit, na lang wikken en wegen heb ik het volgende programma opgesteld.

Vrijdag 9 oktober

22.30: Ponyo On The Cliff By The Sea

Zaterdag 10 oktober

20.00: Dongbei, Dongbei
22.30: Mommo

Zondag 11 oktober

22.30: Der Architekt

Maandag 12 oktober

14.30: Naked of Defenses
20.00: Jalainur
22.30: Mental

Dinsdag 13 oktober

22.30: Un Lac

Woensdag 14 oktober

22.30: Everything Strange and New

Het plan is om al die films te bekijken maar voorlopig heb ik voor slechts vier films tickets gekocht zodat ik toch nog kan veranderen van gedacht en mijn bed induiken in plaats van ’s avonds nog naar Gent te rijden. Over Mental op maandagavond twijfel ik ook nog aangezien dat een twee uur durende film is en ik op dinsdag om iets na zes al terug mijn bed uit moet. A L’ouest de Pluton, Lost Songs of Anatolia, Petition en nog enkele andere interessante films zal ik helaas aan mij moeten voorbij gaan wegens sowieso niet inpasbaar in mijn drukke schema. Ik ben benieuwd of het festival voor mij persoonlijk zal kunnen tippen aan dat van vorig jaar. U leest het hier misschien nog wel.

Leffingeleuren 2009

Tot vóór zaterdag beperkte mijn festivalervaring zich tot een avondje Cactusfestival in 2004. Ik herinner mij nog vaag dat ik toen Admiral Freebee en Patti Smith gezien heb. Het hele gebeuren deed mij echter bitter weinig en ik was zelfs content toen ik de volgende dag terug thuis was. De daaropvolgende jaren waren er maar weinig haren op mijn hoofd die eraan dachten nog eens een festival mee te pikken. Om grotendeels onverklaarbare redenen kwam daar deze zomer echter verandering in. Toen ik begon te beseffen dat ik Pukkelpop voor geen geld wou missen, was het al te laat natuurlijk. Daar ging mijn kans om Bill Callahan en vele anderen live aan het werk te zien. Als een geschenk uit de hemel was daar echter ineens de combinatie van een week verlof, Leffingeleuren en Ray Lamontagne. Als klap op de vuurpijl bood er zich zowaar iemand aan als mogelijke festivalpartner. En zo geschiedde…Linn ging naar Leffingeleuren. Een kort verslagje van de optredens die ik er zag.

Vrijdag 18 september

Na lang twijfelen liet ik vrijdagavond aan mij voorbijgaan.

Zaterdag 19 september

Alela Diane

Sympathieke Alela heeft haar lange haren ingeruild voor een korte coupe die ik haar bijzonder goed vind staan. De zangeres stond niet alleen op het podium maar werd begeleid door een band met daarin onder andere haar vader, een ongeïnteresseerd kijkende achtergrondzangeres en een langharige bassist die duidelijk nog onder invloed was van de alcohol van de avond ervoor. Alela’s volle stem en dromerige folknummers kwamen naar mijn mening niet echt tot hun recht in een nog niet half gevulde tent die ook heel wat ongeïnteresseerde babbelaars herbergde. Tja, dat zijn de nadelen van een festival tegenover een concert in een gewone zaal zeker? De meeste nummers die Alela bracht kwamen uit haar meest recente album To Be Still. Ik had stiekem gehooptwat meer nummers uit The Pirate’s Gospel te horen te krijgen maar al bij al was het meer dan een fijn concert.

Interview met Alela Diane op Leffingeleuren [klik]

J. Tillman

Joshua Tillman is de drummer van Fleet Foxes en dat alleen al zorgde ervoor dat er heel wat nieuwsgierigen waren afgezakt naar Zaal de Zwerver om de man aan het werk te zien. Ikzelf ben eerlijk gezegd (nog) niet zo bekend met de nummers van Fleet Foxes maar Tillman’s vijfde (!) plaat Vacilando Territory Blues heb ik de laatste weken zowat grijs gedraaid. Er waren enkele luisterbeurten nodig om het album te kunnen appreciëren maar ondertussen zit het meer dan goed tussen Vacilando Territory Blues en mij. Het optreden was op z’n zachtst gezegd de moeite waard. Tillman en zijn muzikanten lieten zich volledig gaan. De nummers klonken live ook veel krachtiger en intenser dan op het album. Ik zou niet durven zeggen dat ze beter klonken, maar in ieder geval wel anders. Hun set eindigde met het prachtige ‘New Imperial Grand Blues’, één van de ‘hardere’ nummers op Vacilando Territory Blues. Een waar muzikaal orgasme!

Interview met J. Tillman op Leffingeleuren [klik]

The Bony King of Nowhere

Het was via een blogpost van de heer Coudie dat ik The Bony King of Nowhere leerde kennen. Al van bij de eerste luisterbeurt van Alas My Love was ik verkocht. Met het optreden in Zaal De Zwerver was het net hetzelfde. Van zodra ze begonnen te spelen wisten ze mijn aandacht vast te houden en niet meer los te laten. Het deed mij iets om die talentvolle jonge mensen van eigen bodem aan het werk te zien. Bram Vanparys lijkt mij trouwens een uiterst charmante jongeman. De reacties van zowel vrouwelijke als mannelijke fans tijdens het concert maakten mij duidelijk dat ik niet de enige ben die deze mening is toegedaan.

Eilen Jewell

Joe Gideon & The Shark lieten het op het allerlaatste moment afweten waardoor Eilen Jewell in de zaal in plaats van het café mocht spelen. “Jewell vermengt op onnavolgbare wijze Amerikaanse folk met blues, country en vooral stokoude rockabilly,” staat er op de festivalsite van Leffingeleuren te lezen.  Ze wist met haar optreden een deel van het publiek zowaar aan het dansen te krijgen. Helaas werden de toeschouwers minder talrijk naarmate het concert van Daan in de tent dichterbij kwam. Mijn festivalpartner en ik bleven echter tot de laatste noot van Jewell’s set. We waren het erover eens dat haar swingende concert de ideale afsluiter was voor onze zaterdagavond op Leffingeleuren.

Zondag 20 september

Ray LaMontagne

Naar het optreden van Ray LaMontagne keek ik het meest van al uit. Ik leerde zijn muziek kennen via het album Till The Sun Turns Black en was op slag verliefd. Wat meteen opviel toen Ray en zijn band het podium betraden was dat hij niet in het midden van het podium maar helemaal rechts plaats nam. Al van bij de eerste noten van het nummer ‘Be Here Now’ was ik helemaal in de ban van die mysterieuze man met zijn hese stem. Het onophoudende geroezemoes in de tent zorgde er echter voor dat ik op geen enkel moment echt van het optreden heb kunnen genieten. Jammer. Het viel Ray trouwens ook op dat er veel lawaai was want in het midden van zijn set sprak hij zijn bandleden toe met de woorden “Anything that requires listening, we skip…”. Met nummers als ‘Meg White’ en ‘Henry Nearly Killed Me (It’s A Shame)’ wist hij de aandacht van het publiek  opnieuw vast te houden. Na het laatste nummer richtte LaMontagne zich (uit)eindelijk tot zijn publiek met een welgemeende “Thank You”. Vraag me niet waarom maar deze man intrigeert mij.

Seasick Steve

Sinds Seasick Steve een aantal jaar geleden optrad bij Jools Holland ontstond er een ware hype rond deze 68 jaar oude bluesmuzikant. Ik had me niet verdiept in zijn muzikaal oeuvre  en wist bijgevolg totaal niet aan wat ik mij moest verwachten. Nu ik een optreden van de man meegemaakt heb, kan ik de hype volledig begrijpen. Seasick Steve maakte er een heerlijk feestje van daar in de tent in Leffinge. Aoooooooooh!

Interview met Seasick Steve op Leffingeleuren [klik]

Ik denk dat het vrij duidelijk is dat mijn uitstapje naar Leffinge mij enorm bevallen is. Voor herhaling vatbaar!

Over fulltime werken, afstuderen en Pukkelpop

• Sinds vorige week dinsdag ben ik full-time medewerker in een supermarkt die deel uitmaakt van de keten die in 1932 in Nederland werd opgericht onder het motto Door Eendrachtig Samenwerken Profiteren Allen Regelmatig.
• Ik kan mij geen supermarkt inbeelden waar het leuker werken is dan diegene waar ik tot voor kort op zondag als jobstudente werkte en waar ik vanaf heden wekelijks 38 uur zal doorbrengen. Vooral het feit dat het om een kleine supermarkt in een kleine stad gaat is een gigantisch pluspunt. In een dergelijke supermarkt is het nog mogelijk om een goed contact te hebben met zowel je – grotendeels vaste – klanten, je bazen als je collega’s.
• De voorbije twee zomers heb ik als jobstudent het bouwkundig erfgoed  van een Oost-Vlaamse gemeente in kaart gebracht. Een droom-vakantiejob voor de gemiddelde geschiedenisstudent maar ik deed het in ieder geval 10 000 keer minder graag dan in mijn favoriete supermarkt werken.
• Over geschiedenisstudenten gesproken: het zou kunnen dat ik er ook volgend academiejaar nog één zal zijn. Ik moet dat binnenkort definitief beslissen want om je in mijn situatie opnieuw in te schrijven moet een gigantische administratieve rompslomp doorlopen worden.
• Voor alle duidelijkheid: bovenstaande puntje betekent inderdaad dat ik er niet in geslaagd ben om het enige wat ik nog moet doen om mijn diploma te behalen af te werken
• Genoeg over werken en (af)studeren. Morgen start Pukkelpop. Ik ben allesbehalve een festivalganger maar enkele weken geleden kwam ik tot het besef dat het eigenlijk zonde is dat mijn festivalverleden zich beperkt tot één avondje Cactusfestival een jaar of zes geleden. Wegens werkverplichtingen (zowat al de jobstudenten gaan al naar Pukkelpop) zal ik er ook dit jaar opnieuw niet bijzijn. Voor het eerst vind ik dat bijzonder jammer. Vooral de optredens van Bill Callahan (ik hartje zijn laatste album), Bon Iver en Andrew Bird had ik voor geen geld willen missen. En dan zwijg ik nog over Soap&Skin, Moderat, Ellen Allien, Jon Hopkins, The Bony King of Nowhere, Fever Ray, Grizzly Bear, Hanne Hukkelberg en al die andere mensen die al die mooie klanken weten te produceren.
• Oei, ik zie dat het tijd is om mij klaar te maken. Binnen een veertigtal minuten word ik op mijn werk verwacht. Een mens kan zich – naast de kust – geen beter oord inbeelden om in deze tijden van hitte wat af te koelen.

Stripdieven

Wachtkamers zijn vervelende plaatsen. Je zit er meestal te wachten op dingen waar je eigenlijk niet veel zin in hebt: een bezoek aan je huisarts, een gynaecologisch onderzoek, of nog erger… een controle bij de tandarts. Brrr… Om de tijd te doden of om niet de hele tijd op het gezicht van medewachtenden te moeten kijken, liggen er vaak tijdschriften en/of strips ter uwer beschikking.
Bovenstaande foto toont een sticker die boven zo’n stapeltje strips en boeken hangt in één van de vele wachtkamers die Vlaanderen rijk is. Al sinds de eerste keer dat ik hem zag, weet die sticker mij te intrigeren. Hangt hij er uit voorzorg? Is de schrijver ervan iemand die zelf in wachtzalen strips meegritst en die wil vermijden dat dat in de wachtkamer van zijn eigen praktijk gebeurt? Kwam de sticker er pas nadat één van de vele wachtenden die dagelijks in de wachtkamer plaatsnemen, besloot één of meerdere strips te stelen? Indien ja, wat is het profiel van zo’n stripdief? Zijn het ouderen met een klein pensioen die hun kleinkinderen met een strip willen plezieren? Jongemannen die hun reeds gigantische stripcollectie nog verder willen uitbreiden? Studenten die net niet lang genoeg moesten wachten om een Jommeke uit te lezen en hem in hun tas wegmoffelen om thuis verder te kunnen lezen? Rommelmarktverslaafden die een centje bijverdienen door strips te verkopen? …?
Het zijn allemaal vragen die tijdens het wachten in mijn hoofd passeren. Het moge bij deze duidelijk zijn dat ik geen strips of tijdschriften nodig heb om mijn tijd te doden. Als er dus ooit lectuur uit uw wachtzaal verdwijnt, mag u er zeker van zijn dat ik daar voor niets tussenzit.

Tuinvrouw trotseert gruwelbeesten

Het is weer zover. De oudjes maken fietsgewijs Normandië onveilig en dochterlief is aldus een weekje lang de enige echte vrouw des huizes. Het voelt een beetje als terug op kot zitten, met dat verschil dat ik hier ook een tuin moet weten gezond te houden. Een week lang transformeer ik mij aldus iedere avond tot tuinvrouw. Dan geef ik de vele plantjes water, zorg ik dat onze slechtziende kip genoeg eten en water heeft en… pluk ik besjes. Vooral dat laatste is belangrijk want papa Linn zwiert die besjes het hele jaar lang in zijn dagelijks yoghurtje. Ik zou niet willen dat door mijn toedoen zijn voorraad dit jaar kleiner is dan anders en daarom begaf ik mij deze avond vol goede moed tussen de stekelige heesters van de Japanse wijnbes. Alé, ik vermoed toch dat het om Japanse wijnbessen gaat. Soit, besjes plukken zou dolle pret zijn moesten er niet allerlei soorten spinnen in wijnbessenland leven. Ik moet echt niet van die beesten weten. Brrr. Ik ben er tientallen tegengekomen en ik heb er daarvan een heleboel (denkbeeldig) in mijn haar weten zitten en over mijn lichaam voelen lopen. Ik zag zelfs een miniscuul spinnenbeest een wesp vermoorden die in haar web verstrikt was geraakt. De wesp was zeker vier keer groter dan dat spinnetje maar na een zielig gezoem dat slechts enkele seconden duurde, bleek de wesp zowaar morsdood te zijn. Ik kreeg er koude rillingen van. Ondanks het aanschouwen van al dat gruwelijks ben ik er toch in geslaagd mijn spinnenangst opzij te zetten en wist ik een mooie voorraad wijnbessen bijeen te plukken. De oogst van de dag kan je op de bovenstaande foto’s aanschouwen. Het grootste deel van de bessen zit ondertussen al in de diepvries en de overschot heb ik vakkundig in een gigantisch glas sangria gezwierd. Santé!

Funny Little Frog(s)

© Yuka Yamaguchi

Er gaat tegenwoordig geen dag voorbij dat ik niet oog in oog sta met een kikker. Blijkbaar is onze tuin een belangrijk kruispunt in het kikkerverkeer. Zo worden er de laatste dagen regelmatig kleine kikkers gespot tussen onze aardbeiplantjes. Sommige van die beestjes zijn niet veel groter dan één op twee centimeter. Schattig om te zien.

Eergisteren – een dik uur voor de regenbuien hun aanvang namen – sprong er een volwassen kikker tegen mijn been. Ik was onderweg van de tafel (bbq, mjammie) naar de achterdeur om een flesje Cola te halen toen ik ineens vanuit mijn ooghoeken een groen beest recht op mijn been zag afkomen. Ik verschoot mij een ongeluk en een angstkreet(je) kon ik niet onderdrukken. Meneer was duidelijk even hard verschoten van mij als ik van hem en sprong aldus snel naar veiliger oorden.
Toen het een uurtje later keihard begon te regen en ik – gewapend met een paar laarzen, een fototoestel en een gigantische paraplu – de tuin introk, kwam ik dan weer geen enkel springend beest tegen. De kikkers in onze tuin verkiezen duidelijk de zon boven de regen. Ik kan hen geen ongelijk geven.

Deze avond ontdekte mijn vader zelfs een kikker in het kot. Hij heeft het beestje, na enkele mislukte pogingen, kunnen vangen en buitenzetten. Anders was het misschien tussen al de rommel ergens vastgeraakt en een stille dood gestorven.
Dolle avonturen beleven we met die dieren. Nu ja, dol is misschien ietwat overdreven maar om saaie zomerdagen als de mijne ietwat boeiender te maken heb je dan ook niet veel meer nodig dan enkele kikkers.

Kalme Chaos

© Hao Shiming

Ik steven af op één van de grootste mislukkingen uit mijn leven.

Logischerwijs zou er hier dan ook grote paniek moeten heersen.

Maar neen, ik ben kalm, ijzig kalm, apathisch bijna.

En dat baart mij grote zorgen.

Tea Time

© Kate Wilson

Meer van Kate:

Blog
Etsy
Flickr
Portfolio

Hutsepot van gedachten

• Ik weet niet hoe u zich vandaag voelde maar hier overheersten leegte, vermoeidheid, melancholiek, kwetsbaarheid, emotionaliteit en nog meer van die fijne zaken. Het voorbije weekend heb ik zo ongeveer een uur of dertig achter een kassa doorgebracht en dat gecombineerd met korte nachten heeft mij precies de das omgedaan. Het vuur dat de voorbije dagen in mij leek te branden is vandaag helemaal opgebrand.
• U weet het misschien nog niet maar ik zit eigenlijk wel graag achter een kassa. In feite is het nog sterker dan dat, ik HOU van achter een kassa zitten. Niet achter eender welke kassa natuurlijk, enkel achter die kassa in die winkel die nog klein genoeg is om een soort van band te kunnen hebben met de klanten. De glimlach of vriendelijke woorden van die vaste klanten maakt mijn dag echt goed.
• Onderschat werken in een supermarkt trouwens niet. Ik weet niet hoe het er ergens anders aan toe gaat maar daar waar ik af en toe mijn handen uit de mouwen steek wordt er echt keihard gewerkt. Achter zo’n kassa zitten bijvoorbeeld lijkt misschien niet moeilijk maar je moet je verdomd goed blijven concentreren om geen fouten te maken. Ik werk natuurlijk vooral op zon- en feestdagen en dat zijn de dagen waarop heel België langs mijn kassa lijkt te passeren. Soms voelt zo’n dag werken dan als een echte marathon. Je moest die rij wachtende klanten gisteren gezien hebben, zotjes lang. En let op, mijn collega en ik scannen nochtans aan een hoge snelheid hoor. Onderschat ons niet. ;-)
• Neen, ik raak er steeds meer van overtuigd dat ik niet gemaakt ben om mijn hele leven achter een bureau vol papierwerk te slijten. Ik ben nu ook niet van plan mijn hele leven achter een kassa door te brengen maar mijn leven als werkmens aanvatten met een jaartje in die winkel werken is momenteel zeker een optie. Let op, in een grote supermarkt in een grote stad werken lijkt mij echter niets. Neen, geef mij maar een kleinere supermarkt waar je veel van de klanten meerdere keren per week ziet passeren om kleine inkopen te doen.
• Voor we onze jaren als werkmens aanvatten moeten we echter nog steeds dat diploma behalen. Examens daar doen we – God zij dank – na januari dit jaar niet meer aan mee. Helaas moet er ook een deftige thesis geschreven worden om historica genoemd te kunnen worden. Logisch natuurlijk maar ik heb er echt de energie niet meer voor. Zelfs de gedachte dat ik er bijna van af zou kunnen zijn kan mij niet meer motiveren.
• Ik heb al die jaren terug om allerlei bizarre en niet zo bizarre redenen de verkeerde studierichting gekozen maar helaas ben ik daar veel te laat achter gekomen. Soms denk ik dat ik in plaats van geslaagd met onderscheiding beter grandioos gebuisd was geweest in dat eerste jaar. Dan zou ik immers niet doorgegaan zijn met die studie en iets anders gekozen hebben. Ach ja, de juiste keuze zou het waarschijnlijk ook niet geworden zijn want toen was ik verre van de mens die ik nu ben. En gelukkig maar. Soit, de thesis dus: het beloven nog twee lastige maanden te worden. We zullen er echter door moeten want niet afstuderen – of toch tenminste het niet proberen – is absoluut GEEN optie.
• Het joggen loopt trouwens nog steeds vlotjes. Gisterenavond ben ik na het werk doorgereden naar mijn favoriete Finse piste om mijn vijf kilometer nog te lopen. Het ging minder snel dan de vorige keren maar daar zaten die lange rijen aan de kassa misschien wel voor iets tussen. Uw jeans omwisselen voor uw loopbroek in de auto is trouwens niet handig. Zeker niet wanneer je in het heetst van de omwisselingsstrijd ineens enkele mannen voorbij ziet wandelen. U moet het zelf maar eens proberen maar op het moment dat je daar in je onderbroek halfnaakt zit te wezen is het verdomd lastig om de aandacht van voorbijgangers niet te trekken.
• Ik moest vandaag in Gent zijn en passeerde toevallig langs de zalige winkel, genaamd Bilbo. Ik besloot in een rapke binnen te wippen maar dat was buiten de winkelier gerekend. De snoodaard had toch wel net de nieuwe van Scott Matthew opgelegd en dat moet zo ongeveer mijn favoriete album van het moment zijn. Een album met een ongezond lange titel trouwens: There’s an ocean that divides and with my longing I can charge it with a voltage that’s so violent to cross it could mean death. Prachtig album dus maar de ideale schijf om uw emotionele bui in vrolijkheid te doen omwaaien is het dan weer niet, integendeel.
• Ik wilde in den Bilbo eigenlijk Sometimes I wish we were an eagle van Bill Callahan kopen maar ik vermoed dat het uitverkocht was want ik kon het niet vinden. Info vragen aan de verkoper was een optie maar ik durfde het niet omdat ik niet zeker wist hoe ik den Bill zijn achternaam moest uitspreken. Tja, als dat niet zielig is dan weet ik het ook niet meer. LOL. Soit, zo heb ik momenteel toch weer wat euro’s uitgespaard. :-p
• Alé hup, ik ga maar eens een einde breien aan deze veel te lange en te persoonlijke blogpost. Soms vraag ik mij af of het wel slim is om hier zo’n persoonlijke dingen neer te schrijven want voor je het weet passeert er hier eens een niet zo’n fijne medemens (of een ontevreden klant)  die van de info alhier eens misbruik wil maken. Ach ja, ik ga er mijn slaap deze avond alvast niet voor laten. Ik ben naar mijn bed want morgen wacht er alweer een zware thesisdag. Dolle pret! Succes aan alle studenten die blokken en/of thesissen schrijven. Oh, en ook succes aan de werkmensen natuurlijk. Jullie doen dat ook goed. ;-)

My Life in Songtitles

Oker heeft mij een leuk muzikaal stokje toegeworpen. De bedoeling is dat ik op onderstaande vragen antwoord met verschillende songtitels van één en dezelfde artiest. Omdat er maar weinig artiesten zijn waarvan ik heel veel nummers ken, heb ik de regels voor dit stokje een beetje aangepast. Ik heb al de vragen beantwoord met titels van nummers die deel uitmaken van mijn muziekcollectie.

Are you male or female:
Lady – Modjo [klik]

Describe yourself:
Someone That Cannot Love – David Fonseca [klik]

How do you feel about yourself:
Failure – Kings of Convenience [klik]

Describe where you currently live:
Le Plat Pays – Jacques Brel [klik]

If you could go anywhere you wanted to go, where would you go:
Burma – Lostep [klik]

Your favorite form of transportation:
White Horse – Scott Matthew [klik]

Your best friend:
Poor Leno – Röyksopp [klik]

Your favorite color:
Blue – Cat Power [klik]

Your favorite time of the day:
After Midnight – J.J. Cale [klik]

If your life were a TV show, what would it be called:
Make a Mess of Yourself – Thomas Dybdahl [klik]

What is life to you:
Waiting for the Miracle – Leonard Cohen [klik]

What is the best advice you have to give:
You Get What You Give – New Radicals [klik]

If you could change your name, what would it be:
Frieda – Ellen Allien [klik] of Cecilia – Thomas Dybdahl [klik]

My soul’s present condition:
Empty  – Ray LaMontagne [klik]

Thought for the Day:
Wise up – Aimee Mann [klik]

How would you like to die:
Alone in Kyoto – Air [klik]

My motto:
Better Days Will Come – Tahiti 80 [klik]

Het staat iedereen vrij om dit stokje in zijn originele of aangepaste vorm over te nemen. Ik kom zoals gewoonlijk dan wel eens de nieuwsgierige Linn uithangen op je blog.

@ Oker: ik hoop dat je mij de verkrachting van dit muzikaal stokje kan vergeven.

My Casio and Me

Zo’n drie maand geleden schreef ik nog een blogpost over polshorloges en het feit dat ik er al jaren geen meer droeg omdat ik nooit een exemplaar tegenkwam dat ik het waard vond om zo hele dagen rond mijn pols te hangen.  Awel hé, onlangs kwam ik er geheel toevallig dan toch eentje tegen dat mij wist te overtuigen. Casio LA11W is zijn naam en ondertussen is hij al een drietal weken niet meer van mij weg te slaan. Mijn nieuwe polsmaatje ziet er misschien een beetje ouderwets uit maar in feite is hij enorm hip en past hij volledig binnen het retrowindje dat over modeland waait. Ik kan niet zeggen dat ik hem supermooi vind of zo maar van zodra ik hem zag, had ik het gevoel dat hij diegene was waar ik al jaren op wachtte. Ik kan het moeilijk uitleggen maar ik vind gewoon dat we ontzettend goed bij elkaar passen.

Ik was trouwens al helemaal vergeten wat voor een gemak dat toch is zo’n polshorloge. Eindelijk hoef ik niet meer te pas en te onpas mijn gsm boven te halen om te zien hoe laat het is. Ik moet tijdens mijn fietstocht naar het station ook niet meer wachten tot ik de klok van de kerktoren zie om te weten hoeveel tijd ik nog heb om mijn trein te halen. De duurte van mijn jogpogingen moet ik ook niet meer afleiden uit de som van de lengte van de nummers die mijn iPod afspeelde. Jaja, hele berekeningen waren dat. Tegenwoordig komt daar geen rekenwerk meer aan te pas hé. Neen, ik had deze avond mijn vijf kilometer nog maar net afgerond of mijn digitale vriend wist mij al te vertellen dat ik 1 minuut en 21 seconden minder nodig had dan de vorige keer. Hij weet mij ook zonder problemen te melden welke dag het is, bijzonder handig bij het invullen van treintickets en zo. En dan heb ik het nog niets eens gehad over de wekker- en de stopwatchfunctie. Neen jong, ik zou die Casio van mij al niet meer kunnen missen.

5000 meter

© Krisatomic

Jippiejee, ik heb vandaag vijf kilometer gelopen zonder stoppen. Hoera voor mezelf. De vorige keer dat ik erin slaagde om vijf kilometer te lopen moet zo ongeveer in 1994 geweest zijn. Ik was toen 12 en ging iedere vrijdagavond trouw naar de joggingclub. In dat jaar won ik zelf de scholencross van Zulte. Dat er maar drie deelnemers waren is uiteraard een detail. Wanneer en waarom ik gestopt ben met lopen weet ik niet meer maar het is een feit dat er daarna van joggen niet veel meer in huis kwam. In het middelbaar werd er met school wel af en toe gelopen maar vijf kilometer aan een stuk? Neen, dat deden wij niet. In maart vorig jaar raapte ik echter al mijn moed bijeen en liet ik mij door Evy verleiden om terug een poging tot joggen te doen. Het epicentrum van het hele gebeuren lag in Gent. Mijn eerste lessen liep ik in het Muinkpark, daarna verhuisde ik naar het Zuidpark om uiteindelijk de hele buurt tussen het Sint-Pietersplein en de twee voornoemde parken onveilig te maken. Helaas gaf ik zo’n 7-tal lessen voor de laatste les er de brui aan. Wat examenstress al niet met een mens kan doen, het is triestig. Ahum. Mijn poging tot joggen eindigde daar en een nieuwe start kwam er pas een jaar later, in maart dit jaar dus. Deze keer besloot ik Evy niet meer als coach te nemen en vertrouwde ik volledig op mezelf. Ik stond ervan versteld dat ik het joggen na een jaar stoppen nog niet helemaal verleerd was. Ik liep in maart dit jaar toch zeker al iets beter dan in maart vorig jaar. Een echte regelmaat in mijn loopbeurten zat er deze keer niet echt. De ene keer zat er twee dagen tussen mijn trainingen en de andere keer zeven of zelfs veertien. Meestal liep ik niet langer dan een kwartier of 20 minuten, een enkele keer liep ik er 24.

Een drietal weken geleden (her)ontdekte ik echter de Finse piste in de Brielmeersen in Deinze. De Brielmeersen, dat is zowat het paradijs op aarde voor de beginnende jogger. Ze hebben daar dus een Finse piste en dat ding blijkt zowaar 2,5 kilometer lang te zijn. Als dat niet fijn is, dacht ik bij mezelf. Ik ben enkele keren op onderzoek moeten gaan vooraleer ik doorhad hoe het exacte parcours in elkaar zat maar sinds vorige week ben ik een echte kenner en liep ik twee keer mooi één toertje met erachter nog een kleine geïmproviseerde verlenging. Ondertussen vond ik het stilaan tijd worden om eens wat meer te lopen en vanaf mijn eerste passen deze avond wist ik dat dit het moment zou worden waarop ik twee volle toeren zou lopen. Niets of niemand zou mij tegenhouden, ik moest en ik zou 5000 meter lopen. En ja, dat deed ik. Juij! Het ging zelfs allemaal vrij vlotjes eigenlijk. Ik was vrij traag gestart en deed zowaar exact 17 minuten over de eerste ronde. Ik had schrik dat ik de tweede rond niet zou volhouden maar dat leek geen probleem te zijn, integendeel, bij de aanvang van de laatste 600 meter (om de 100 meter staat er een bordje met de afstand die je reeds aflegde) voelde ik dat ik nog niet aan het einde van mijn krachten was en dreef ik mijn tempo nog wat op. Uiteindelijk haalde ik de imaginaire eindstreep na 33 minuten en 19 seconden. Een toptijd is het niet, maar hé, dat kan mij nu eventjes echt niet schelen.

De feiten:

Afstand: 5 km

Tijd: 33 min. 19 sec.

Plaats: Finse piste in de Brielmeersen

In de oren: Ellen Allien & Apparat: Orchestra of Bubbles