Het Grote T-monster

Ieder helder denkend mens beseft dat het überhaupt geen zin meer heeft. Waarom zou iets wat al enkele jaren niet lukt nu ineens op vijf weken wel lukken? Des te meer omdat iedere ‘normale’ student een volledig academiejaar nodig heeft om een thesis te schrijven. In theorie moet ik in staat zijn om een thesis te schrijven, een goede zelfs als ik derden mag geloven. De praktijk wijst echter iets anders uit. Mijn hoofd zegt dat ik het niet kan en het ziet er naar uit dat die stomme kop van mij nog gelijk gaat krijgen ook. Waarom ik niet gewoon tot actie overging in plaats van me steeds als een volleerde struisvogel te gedragen? Dat is een bijzonder goede vraag waar ik nog steeds geen deftig antwoord op kan geven. Ik ben het typevoorbeeld van de eeuwige student die ondanks zijn kunnen maar niet vooruit geraakt en de negatieve faalangst steeds de overhand laat nemen. Als er mij ooit iemand contacteert die onderzoek doet naar extreem uitstelgedrag bij studenten dan zal ik die met plezier een kijkje in die stomme kop van mij gunnen. Maar voorlopig heb ik daar nog even geen tijd voor. Eerst ga ik nog een poging doen om op 7 augustus iets af te geven wat hopelijk – al is het maar van in de verte – een beetje op een thesis lijkt. Met heel veel moeite ben ik tot op dit punt geraakt en na al die jaren zou het echt zonde zijn dat die thesis alsnog roet in het eten komt gooien. Zoals ik in mijn vorige post reeds schreef blijf ik voorlopig verdacht kalm maar ik weet dat mijn wereld zal vergaan als blijkt dat ik binnen vijf weken niets deftigs heb om in te dienen. Ik mag er echt niet aan denken. Ik heb dus nog enkele weken om iets in elkaar te flansen. Iets wat eigenlijk niet meer mogelijk is maar aangezien we de komende 35 dagen niet verwacht worden achter kassa’s, op avondcursussen, … ben ik aan vele mensen en vooral mezelf een poging tot wel verschuldigd.

Shit, ik ben hier weer mijn hele ziel aan het blootleggen. Ik opende mijn blog om mijn frustratie neer te typen over een tegenpruttelende internetverbinding – iets wat bijzonder onpraktisch is bij het schrijven van een thesis – en ik eindig met een veel te lange post waarin ik dingen over mijzelf neerschrijf waar ik mij eigenlijk een ongeluk voor schaam. Nu ja, het is voor het goede doel. Ik denk dat ik er nood aan had om dit hier neer te schrijven. Al was het maar omdat de druk om te slagen in mijn opzet nu nog groter geworden is. Het zou toch wel heel gênant zijn om jullie binnen vijf weken te moeten melden dat ik gefaald heb. Of ik dat diploma van historica alsnog in mijn handen zal krijgen is een groot vraagteken maar het zou fijn zijn moest dat pas begin september, en niet al begin augustus duidelijk worden.

Om met enkele positieve noten te eindigen:

• Mijn cursus Frans heb ik met succes beëindigd: 88% in het eerste semester en 98% in het tweede semester. En neen, dat is niet het resultaat van twee simpele eindtesten maar van een aantal simpele testjes, enkele schrijfoefeningen, enkele luisteroefeningen en een spreekoefening. En geloof me, voor mensen met een stomme kop zijn zelfs simpele testjes een niet evidente hindernis. Het is zielig, ik weet het. Dat ik niet tevreden ben met die 88% van het eerste semester is misschien zelfs nog zieliger. Ach ja… :-D
• Diploma of geen diploma, vanaf 9 augustus begin ik full-time te werken in die supermarkt waar ik al een half jaar regelmatig als jobstudent werk. En ja, ik zie dat volledig zitten, zelfs wanneer ik dat diploma van historica toch in handen zou krijgen. Ik weet niet direct wat ik anders zou willen doen en ik heb ook geen zin om enkele maanden werkloos te zitten.
• Ik volg al een tijdje ietsje minder intensief jullie blogs maar in augustus haal ik mijn schade wel in.

Kalme Chaos

© Hao Shiming

Ik steven af op één van de grootste mislukkingen uit mijn leven.

Logischerwijs zou er hier dan ook grote paniek moeten heersen.

Maar neen, ik ben kalm, ijzig kalm, apathisch bijna.

En dat baart mij grote zorgen.

Tea Time

© Kate Wilson

Meer van Kate:

Blog
Etsy
Flickr
Portfolio

Hutsepot van gedachten

• Ik weet niet hoe u zich vandaag voelde maar hier overheersten leegte, vermoeidheid, melancholiek, kwetsbaarheid, emotionaliteit en nog meer van die fijne zaken. Het voorbije weekend heb ik zo ongeveer een uur of dertig achter een kassa doorgebracht en dat gecombineerd met korte nachten heeft mij precies de das omgedaan. Het vuur dat de voorbije dagen in mij leek te branden is vandaag helemaal opgebrand.
• U weet het misschien nog niet maar ik zit eigenlijk wel graag achter een kassa. In feite is het nog sterker dan dat, ik HOU van achter een kassa zitten. Niet achter eender welke kassa natuurlijk, enkel achter die kassa in die winkel die nog klein genoeg is om een soort van band te kunnen hebben met de klanten. De glimlach of vriendelijke woorden van die vaste klanten maakt mijn dag echt goed.
• Onderschat werken in een supermarkt trouwens niet. Ik weet niet hoe het er ergens anders aan toe gaat maar daar waar ik af en toe mijn handen uit de mouwen steek wordt er echt keihard gewerkt. Achter zo’n kassa zitten bijvoorbeeld lijkt misschien niet moeilijk maar je moet je verdomd goed blijven concentreren om geen fouten te maken. Ik werk natuurlijk vooral op zon- en feestdagen en dat zijn de dagen waarop heel België langs mijn kassa lijkt te passeren. Soms voelt zo’n dag werken dan als een echte marathon. Je moest die rij wachtende klanten gisteren gezien hebben, zotjes lang. En let op, mijn collega en ik scannen nochtans aan een hoge snelheid hoor. Onderschat ons niet. ;-)
• Neen, ik raak er steeds meer van overtuigd dat ik niet gemaakt ben om mijn hele leven achter een bureau vol papierwerk te slijten. Ik ben nu ook niet van plan mijn hele leven achter een kassa door te brengen maar mijn leven als werkmens aanvatten met een jaartje in die winkel werken is momenteel zeker een optie. Let op, in een grote supermarkt in een grote stad werken lijkt mij echter niets. Neen, geef mij maar een kleinere supermarkt waar je veel van de klanten meerdere keren per week ziet passeren om kleine inkopen te doen.
• Voor we onze jaren als werkmens aanvatten moeten we echter nog steeds dat diploma behalen. Examens daar doen we – God zij dank – na januari dit jaar niet meer aan mee. Helaas moet er ook een deftige thesis geschreven worden om historica genoemd te kunnen worden. Logisch natuurlijk maar ik heb er echt de energie niet meer voor. Zelfs de gedachte dat ik er bijna van af zou kunnen zijn kan mij niet meer motiveren.
• Ik heb al die jaren terug om allerlei bizarre en niet zo bizarre redenen de verkeerde studierichting gekozen maar helaas ben ik daar veel te laat achter gekomen. Soms denk ik dat ik in plaats van geslaagd met onderscheiding beter grandioos gebuisd was geweest in dat eerste jaar. Dan zou ik immers niet doorgegaan zijn met die studie en iets anders gekozen hebben. Ach ja, de juiste keuze zou het waarschijnlijk ook niet geworden zijn want toen was ik verre van de mens die ik nu ben. En gelukkig maar. Soit, de thesis dus: het beloven nog twee lastige maanden te worden. We zullen er echter door moeten want niet afstuderen – of toch tenminste het niet proberen – is absoluut GEEN optie.
• Het joggen loopt trouwens nog steeds vlotjes. Gisterenavond ben ik na het werk doorgereden naar mijn favoriete Finse piste om mijn vijf kilometer nog te lopen. Het ging minder snel dan de vorige keren maar daar zaten die lange rijen aan de kassa misschien wel voor iets tussen. Uw jeans omwisselen voor uw loopbroek in de auto is trouwens niet handig. Zeker niet wanneer je in het heetst van de omwisselingsstrijd ineens enkele mannen voorbij ziet wandelen. U moet het zelf maar eens proberen maar op het moment dat je daar in je onderbroek halfnaakt zit te wezen is het verdomd lastig om de aandacht van voorbijgangers niet te trekken.
• Ik moest vandaag in Gent zijn en passeerde toevallig langs de zalige winkel, genaamd Bilbo. Ik besloot in een rapke binnen te wippen maar dat was buiten de winkelier gerekend. De snoodaard had toch wel net de nieuwe van Scott Matthew opgelegd en dat moet zo ongeveer mijn favoriete album van het moment zijn. Een album met een ongezond lange titel trouwens: There’s an ocean that divides and with my longing I can charge it with a voltage that’s so violent to cross it could mean death. Prachtig album dus maar de ideale schijf om uw emotionele bui in vrolijkheid te doen omwaaien is het dan weer niet, integendeel.
• Ik wilde in den Bilbo eigenlijk Sometimes I wish we were an eagle van Bill Callahan kopen maar ik vermoed dat het uitverkocht was want ik kon het niet vinden. Info vragen aan de verkoper was een optie maar ik durfde het niet omdat ik niet zeker wist hoe ik den Bill zijn achternaam moest uitspreken. Tja, als dat niet zielig is dan weet ik het ook niet meer. LOL. Soit, zo heb ik momenteel toch weer wat euro’s uitgespaard. :-p
• Alé hup, ik ga maar eens een einde breien aan deze veel te lange en te persoonlijke blogpost. Soms vraag ik mij af of het wel slim is om hier zo’n persoonlijke dingen neer te schrijven want voor je het weet passeert er hier eens een niet zo’n fijne medemens (of een ontevreden klant)  die van de info alhier eens misbruik wil maken. Ach ja, ik ga er mijn slaap deze avond alvast niet voor laten. Ik ben naar mijn bed want morgen wacht er alweer een zware thesisdag. Dolle pret! Succes aan alle studenten die blokken en/of thesissen schrijven. Oh, en ook succes aan de werkmensen natuurlijk. Jullie doen dat ook goed. ;-)

My Life in Songtitles

Oker heeft mij een leuk muzikaal stokje toegeworpen. De bedoeling is dat ik op onderstaande vragen antwoord met verschillende songtitels van één en dezelfde artiest. Omdat er maar weinig artiesten zijn waarvan ik heel veel nummers ken, heb ik de regels voor dit stokje een beetje aangepast. Ik heb al de vragen beantwoord met titels van nummers die deel uitmaken van mijn muziekcollectie.

Are you male or female:
Lady – Modjo [klik]

Describe yourself:
Someone That Cannot Love – David Fonseca [klik]

How do you feel about yourself:
Failure – Kings of Convenience [klik]

Describe where you currently live:
Le Plat Pays – Jacques Brel [klik]

If you could go anywhere you wanted to go, where would you go:
Burma – Lostep [klik]

Your favorite form of transportation:
White Horse – Scott Matthew [klik]

Your best friend:
Poor Leno – Röyksopp [klik]

Your favorite color:
Blue – Cat Power [klik]

Your favorite time of the day:
After Midnight – J.J. Cale [klik]

If your life were a TV show, what would it be called:
Make a Mess of Yourself – Thomas Dybdahl [klik]

What is life to you:
Waiting for the Miracle – Leonard Cohen [klik]

What is the best advice you have to give:
You Get What You Give – New Radicals [klik]

If you could change your name, what would it be:
Frieda – Ellen Allien [klik] of Cecilia – Thomas Dybdahl [klik]

My soul’s present condition:
Empty  – Ray LaMontagne [klik]

Thought for the Day:
Wise up – Aimee Mann [klik]

How would you like to die:
Alone in Kyoto – Air [klik]

My motto:
Better Days Will Come – Tahiti 80 [klik]

Het staat iedereen vrij om dit stokje in zijn originele of aangepaste vorm over te nemen. Ik kom zoals gewoonlijk dan wel eens de nieuwsgierige Linn uithangen op je blog.

@ Oker: ik hoop dat je mij de verkrachting van dit muzikaal stokje kan vergeven.

My Casio and Me

Zo’n drie maand geleden schreef ik nog een blogpost over polshorloges en het feit dat ik er al jaren geen meer droeg omdat ik nooit een exemplaar tegenkwam dat ik het waard vond om zo hele dagen rond mijn pols te hangen.  Awel hé, onlangs kwam ik er geheel toevallig dan toch eentje tegen dat mij wist te overtuigen. Casio LA11W is zijn naam en ondertussen is hij al een drietal weken niet meer van mij weg te slaan. Mijn nieuwe polsmaatje ziet er misschien een beetje ouderwets uit maar in feite is hij enorm hip en past hij volledig binnen het retrowindje dat over modeland waait. Ik kan niet zeggen dat ik hem supermooi vind of zo maar van zodra ik hem zag, had ik het gevoel dat hij diegene was waar ik al jaren op wachtte. Ik kan het moeilijk uitleggen maar ik vind gewoon dat we ontzettend goed bij elkaar passen.

Ik was trouwens al helemaal vergeten wat voor een gemak dat toch is zo’n polshorloge. Eindelijk hoef ik niet meer te pas en te onpas mijn gsm boven te halen om te zien hoe laat het is. Ik moet tijdens mijn fietstocht naar het station ook niet meer wachten tot ik de klok van de kerktoren zie om te weten hoeveel tijd ik nog heb om mijn trein te halen. De duurte van mijn jogpogingen moet ik ook niet meer afleiden uit de som van de lengte van de nummers die mijn iPod afspeelde. Jaja, hele berekeningen waren dat. Tegenwoordig komt daar geen rekenwerk meer aan te pas hé. Neen, ik had deze avond mijn vijf kilometer nog maar net afgerond of mijn digitale vriend wist mij al te vertellen dat ik 1 minuut en 21 seconden minder nodig had dan de vorige keer. Hij weet mij ook zonder problemen te melden welke dag het is, bijzonder handig bij het invullen van treintickets en zo. En dan heb ik het nog niets eens gehad over de wekker- en de stopwatchfunctie. Neen jong, ik zou die Casio van mij al niet meer kunnen missen.

5000 meter

© Krisatomic

Jippiejee, ik heb vandaag vijf kilometer gelopen zonder stoppen. Hoera voor mezelf. De vorige keer dat ik erin slaagde om vijf kilometer te lopen moet zo ongeveer in 1994 geweest zijn. Ik was toen 12 en ging iedere vrijdagavond trouw naar de joggingclub. In dat jaar won ik zelf de scholencross van Zulte. Dat er maar drie deelnemers waren is uiteraard een detail. Wanneer en waarom ik gestopt ben met lopen weet ik niet meer maar het is een feit dat er daarna van joggen niet veel meer in huis kwam. In het middelbaar werd er met school wel af en toe gelopen maar vijf kilometer aan een stuk? Neen, dat deden wij niet. In maart vorig jaar raapte ik echter al mijn moed bijeen en liet ik mij door Evy verleiden om terug een poging tot joggen te doen. Het epicentrum van het hele gebeuren lag in Gent. Mijn eerste lessen liep ik in het Muinkpark, daarna verhuisde ik naar het Zuidpark om uiteindelijk de hele buurt tussen het Sint-Pietersplein en de twee voornoemde parken onveilig te maken. Helaas gaf ik zo’n 7-tal lessen voor de laatste les er de brui aan. Wat examenstress al niet met een mens kan doen, het is triestig. Ahum. Mijn poging tot joggen eindigde daar en een nieuwe start kwam er pas een jaar later, in maart dit jaar dus. Deze keer besloot ik Evy niet meer als coach te nemen en vertrouwde ik volledig op mezelf. Ik stond ervan versteld dat ik het joggen na een jaar stoppen nog niet helemaal verleerd was. Ik liep in maart dit jaar toch zeker al iets beter dan in maart vorig jaar. Een echte regelmaat in mijn loopbeurten zat er deze keer niet echt. De ene keer zat er twee dagen tussen mijn trainingen en de andere keer zeven of zelfs veertien. Meestal liep ik niet langer dan een kwartier of 20 minuten, een enkele keer liep ik er 24.

Een drietal weken geleden (her)ontdekte ik echter de Finse piste in de Brielmeersen in Deinze. De Brielmeersen, dat is zowat het paradijs op aarde voor de beginnende jogger. Ze hebben daar dus een Finse piste en dat ding blijkt zowaar 2,5 kilometer lang te zijn. Als dat niet fijn is, dacht ik bij mezelf. Ik ben enkele keren op onderzoek moeten gaan vooraleer ik doorhad hoe het exacte parcours in elkaar zat maar sinds vorige week ben ik een echte kenner en liep ik twee keer mooi één toertje met erachter nog een kleine geïmproviseerde verlenging. Ondertussen vond ik het stilaan tijd worden om eens wat meer te lopen en vanaf mijn eerste passen deze avond wist ik dat dit het moment zou worden waarop ik twee volle toeren zou lopen. Niets of niemand zou mij tegenhouden, ik moest en ik zou 5000 meter lopen. En ja, dat deed ik. Juij! Het ging zelfs allemaal vrij vlotjes eigenlijk. Ik was vrij traag gestart en deed zowaar exact 17 minuten over de eerste ronde. Ik had schrik dat ik de tweede rond niet zou volhouden maar dat leek geen probleem te zijn, integendeel, bij de aanvang van de laatste 600 meter (om de 100 meter staat er een bordje met de afstand die je reeds aflegde) voelde ik dat ik nog niet aan het einde van mijn krachten was en dreef ik mijn tempo nog wat op. Uiteindelijk haalde ik de imaginaire eindstreep na 33 minuten en 19 seconden. Een toptijd is het niet, maar hé, dat kan mij nu eventjes echt niet schelen.

De feiten:

Afstand: 5 km

Tijd: 33 min. 19 sec.

Plaats: Finse piste in de Brielmeersen

In de oren: Ellen Allien & Apparat: Orchestra of Bubbles

Questionnaire

Laten we deze niet al te leuke dag eens afsluiten met het invullen van een vragenlijstje dacht ik bij mezelf. Toevallig circuleert er al een heel tijdje een vragenstokje in blogland. Ik wist dus meteen wat gedaan. (Amai, bij deze schreef ik ongetwijfeld de meest knullige introductie die je in blogland kan lezen bij een post met dit stokje. Ahum.)

Wat op dit moment mijn obsessie is:
De vraag of het überhaupt nog zin heeft, Junkfood Tees en een kilo of twee, drie kwijtraken door gezonder te eten en af en toe te sporten.

Wat ik nu draag:
Bitter weinig aangezien ik voor ik aan dit lijstje begon op het punt stond in mijn nest te kruipen.

Wie ik het laatst een knuffel heb gegeven:
Mijn vader, een week of vier geleden.

Wat ik zou willen veranderen:
Aan mezelf? Te veel om op te noemen.

Wat ik vanavond eet:
Ik at de voorbije avond 1/2 stokbrood met salami en ik verorberde daarnet nog een gratis ende voor niets gekregen aardbeitaartje.

Mijn laatste aanschaf:
Dinsdagavond bestelde ik de DVD van Lost and Found en deze voormiddag zat hij al in de brievenbus. Mijn eerst aankoop via eBay is aldus een feit. Ik heb de film wel nog niet bekeken, kwestie van de spanning er wat in te houden en het juiste moment te vinden.

Naar welk geluid ik nu luister:
Patrick Watson’s nieuwe album Wooden Arms. Binnenkort trouwens te bewonderen in de AB. Ik zal er zelf niet bij zijn, helaas.

Favoriet weertype:
Helderblauwe hemel. De temperatuur is niet zo belangrijk. Ik geniet minstens evenveel van een zonnige winterdag als van een zonnige zomerdag.

Wat ik wil zeggen tegen de persoon die mij getagged heeft:
Ik heb dit stokje schaamteloos gestolen. Van niemand in het bijzonder eigenlijk want ik kwam het ondertussen op tientallen blogs tegen. Bij deze een boodschap aan jullie allemaal: bloggen zou nog niet half zo leuk zijn moesten jullie niet in blogland vertoeven.

Mijn favoriete vakantieplek:
Frankrijk en het Verre Oosten maar in feite maakt het mij niet zo veel uit, zolang er maar zon en natuur is.

Films die ik keer op keer kan bekijken:
Moeilijk want er zijn maar weinig films die ik meer dan twee keer bekijk. L’auberge Espagnole en Tonari no Totoro zijn volgens mij de enige films die ik al meer dan twee keer zag.

Mijn favoriete theesmaak:
Naast een slok of twee van een tas medicinale thee heb ik nog nooit thee gedronken. Ik heb hier wel een potje Chinese jasmijnsthee staan (gekocht omwille van het mooie potje), misschien moet ik dat gewoon maar eens uitproberen.

Het boek dat ik momenteel lees:
Nemen wij dan samen afscheid van de liefde van Paul Baeten Gronda. Het lezen beperkt zich de laatste tijd echter wel tot de treinritten van en naar huis.

Wat mij op dit moment veel plezier geeft, maar tegelijkertijd ook schuldgevoelens:
Werkmens spelen.

Wat is mijn doel:
Minder nadenken, meer doen. Of zoiets.

Wat wil ik ooit nog doen:
Een avondje uit gaan en mij eens volledig geven (dansgewijs welteverstaan). Op vakantie gaan naar China. Een halve marathon lopen. Een zo goed als foutloos gesprek in het Frans voeren.

Wat wens ik mijn kinderen toe:
Ervan uitgaande dat die er ooit zullen komen: een evenwichtige moeder die altijd voor hen klaar staat.

Welke kwaliteit zou ik willen hebben:
Een gezonde portie zelfvertrouwen.

Noem één van je kwaliteiten:
Perfectionisme. Hoewel dat stilaan een serieus uit de hand gelopen kwaliteit aan het worden is. Zucht.

Waar wacht ik op:
Godot. Ik weet het, ik zal nog lang mogen wachten.

Heb je een tic of kenmerkende eigenschap:
Ik beperk dit antwoord voor alle veiligheid tot een uiterlijk kenmerk. Je herkent mij aan het kapsel dat ik al sinds mijn kleutertijd heb: kort, fijn en donker haar met een gigantische weerborstel in de froufrou.

Iedereen die dit stokje nog niet opgevangen heeft, wordt vriendelijk verzocht dat nu te doen. Nieuwsgierig als ik ben, kom ik dan met veel plezier jullie antwoorden eens lezen.

Croak

Excuse me,ma’am!?

Can I come in, please?
It’s raining cats and dogs outside and I’m getting soaked to the skin.

By the way, ma’am, your photography skills suck big time.

Croak

Lost and Found

© STUDIOaka

Wanneer een kleine jongen de voordeur opent nadat hij de bel hoorde rinkelen, staat hij oog in oog met een pinguïn. De jongen vermoedt dat het beestje verdwaald is want het ziet er heel ongelukkig uit en achtervolgt hem overal. Nadat hij te weten komt dat pinguïns op de Zuidpool leven, besluit de jongen het beest terug naar daar te brengen…

Bovenstaande tekst is de korte inhoud van een, naar het schijnt, ontroerend beeldverhaal van de Ierse auteur en illustrator Oliver Jeffers. In het Nederlands werd het boek uitgebracht onder de titel Laat me niet alleen. Ik had eerlijk gezegd nog nooit  van het boek gehoord toen ik in december vorig jaar via Drawn! enkele ’stills’ te zien kreeg van de animatiefilm die STUDIOaka op basis van het verhaal van Jeffers gemaakt heeft. Ik was echter meteen verkocht door de prachtige afbeeldingen die ik te zien kreeg. Kort daarna verscheen er ook een trailer voor de film. Die wist mij zodanig te overtuigen dat ik besloot dat ik de film zo snel mogelijk wou te zien krijgen. Terwijl de Britten Lost and Found reeds op televisie konden bekijken op kerstavond vorig jaar konden wij niets anders dan wachten op de dvd-release.

Sinds eind april is die dvd eindelijk beschikbaar en geïnteresseerden kunnen hem hier online bestellen. In tegenstelling tot wat u nu denkt ben ik zelf nog niet in het bezit van deze 25 minuten durende animatiefilm. Via Paypal kan je blijkbaar niet betalen op Amazon en aan kredietkaartgewijs betalen doe ik voorlopig nog niet mee. Ik kan jullie dus niet vertellen of de aankoop de moeite waard is maar de recensies en de trailer zijn alvast veelbelovend. Moest je toevallig of niet toevallig eigenaar zijn of worden van een schijfje met daarop Lost and Found, dan wil ik altijd wel eens langskomen om de film te bekijken. Ah ja.

Bibliotheekavontuur

Actief lied zijn van vier bibliotheken maakt het leven best wel ingewikkeld. Zeker wanneer die bibliotheken er elk verschillende uitleentermijnen op nahouden voor de verschillende te ontlenen media. Je moet als het ware een echte boekhouding bijhouden om alles op de juiste plaats en op het juiste tijdstip terug binnen te brengen. Hou daarbij nog eens de verschillende openingsuren en -dagen in gedachten en je begrijpt dat het niet anders kan dan dat er vroeg of laat eens iets fout loopt.

Deze avond reed ik naar één van de vele bibliotheken die Oost-Vlaanderen rijk is omdat één van de cd’s die ik online wou verlengen gereserveerd bleek te zijn. Na een rit van een twintigtal minuten kreeg ik mijn eindbestemming in zicht. In tegenstelling tot gewoonlijk stond de deur van de bibliotheek niet open. Met een korte en niet al te stevige ruk kreeg ik deze deur echter zonder problemen open. Eenmaal binnen werd het mij vrij snel duidelijk dat de bibliotheek gesloten was. In de inkomhal was er immers geen leven te bespeuren en waren alle lichten uit. Niet begrijpend waarom de bib gesloten was besloot ik het pand toch maar te verlaten. Net op dat moment schoot er echter een gigantisch veel lawaai makend alarm aan. ‘Oh heaven,’ dacht ik, ‘ik heb hier gewoon zomaar eventjes ingebroken.’ Ik haastte mij naar buiten maar slaagde er niet in om de deur van de bibliotheek terug in het slot te doen. Ik besloot dan maar om mij, er zo onschuldig mogelijk uitziend, terug naar de auto te begeven. Ik vond echter dat ik toch iemand moest op de hoogte brengen van mijn inbraak en het feit dat de bibliotheek nu toegankelijk was voor eenieder die zin had om een gigantische stapel boeken te stelen. Ik reed dan maar naar de meest logische plaats, namelijk het politiebureau. Daar konden ze gelukkig wel lachen om mijn verhaal. Minder leuk was het waarschijnlijk voor de persoon die opgebeld werd en zich naar de bib mocht reppen om alles daar opnieuw af te sluiten. Ik begrijp nog steeds niet hoe ik er in geslaagd ben om die deur zonder problemen te openen maar alles liep goed af en uiteindelijk was het wel een spannend avontuur. Feit is dat ik nu nooit meer zal vergeten dat de desbetreffende bibliotheek op donderdagavond om 18 in plaats van 20 uur sluit. Ahum.

Dance, dance, dance…

Dansen is niet echt een van mijn sterke kanten. Een gebrek aan gevoel voor ritme zit daar ongetwijfeld voor iets tussen maar mijn onvermogen om mijzelf volledig over te geven aan de muziek is volgens mij de grootste boosdoener. Ik ben altijd en overal, en dus ook tijdens het dansen, onbewust veel te veel bezig met hoe ik op anderen denk over te komen. Het is zelfs zo erg dat ik mij al niet op mijn gemak voel wanneer ik mij heupwiegend en zonder toeschouwers door mijn kamer probeer voort te bewegen. Hehe. Ik ben dan ook nooit echt een fuifbeest geweest. Jammer eigenlijk want diep in mij gaat een gigantisch feest- en dansbeest schuil. Ooit gaat dat beest er nog uitkomen en als het zover is dan organiseer ik een spetterend dansfeest waarop jullie allemaal uitgenodigd zijn.

Lykke Li en Bon Iver tonen zich van hun best kant in een parkje in Los Angeles. Stilzitten tijdens het beluisteren van deze akoestische versie van Dance, dance, dance is ten strengste verboden.

Stella Im Hultberg

Was ik maar even creatief, talentvol en artistiek aangelegd als de dames en heren van wie ik hier af en toe iets moois plaats. Ik geniet enorm van die mensen hun werk maar zelf had ik reeds in de middelbare school een grondige hekel aan het vak plastische opvoeding. Dat zegt genoeg denk ik dan. Het ziet er dus niet naar uit dat ik hier ooit eigen creaties zal kunnen tonen. Helaas pindakaas. Alé hup, vandaag presenteer ik jullie enkele juweeltjes van de in Zuid-Korea geboren, maar in Brooklyn wonende Stella Im Hultberg.  Ik ben alvast een fan. Voor meer en recenter werk moet u op bovenstaande link of op één van de onderstaande afbeeldingen klikken. U zal het u niet beklagen en Stella en ikzelve zullen u eeuwig dankbaar zijn.

Bruised (2007)

Like Noah's Dove (2006)

In Bloom (2006)

Never Mind (2006)

Who’s that Girl?

© Mirjan van der Meer

Het lijkt alsof alle bloggers die een portie literatuur wel weten te appreciëren de laatste maanden dezelfde roman aan het lezen zijn, namelijk De Eenzaamheid van de Priem- getallen van de zesentwintigjarige Italiaan Paolo Giordano. In zijn alom geprezen debuut sluiten twee eenzame tieners, Alice en Mattia, een vriendschap. De traumatische ervaringen uit hun jeugdjaren staan een vlotte en diepgaande band echter in de weg. Met  thema’s als eenzaamheid, relaties, zelfvertrouwen, schaamte, perfectionisme, anorexia, zelfverminking en het hoog verwachtingspatroon van ouders weet dit boek heel wat lezers aan te spreken. Ikzelf dacht dat deze roman echt iets voor mij zou zijn maar reeds tijdens het lezen zelf bleef ik toch enigszins op mijn honger zitten. Ik kan niet precies uitleggen waarom maar ik miste iets en de hoofdpersonages wisten mij veel minder te raken dan ik verwacht had. Toch heb ik wel genoten van deze pageturner. Of ik het boek de moeite waard vind om het een plaatsje in mijn boekenrek te geven weet ik nog niet. Als ik beslis om het te kopen dan zal de prachtige cover er zeker voor iets tussen zitten. Zowel voor de originele Italiaanse als voor de in het Nederlands vertaalde versie werd de hiernaast afgebeelde foto gebruikt. Nog voor ik met lezen begon ging ik op zoek naar de identiteit van het meisje op de omslagfoto van het boek. Het blijkt om een zelfportret te gaan van een eenentwintigjarige jongedame uit Nederland. Blijkbaar was het meisje niet op de hoogte van het feit dat haar foto op de cover van een Italiaans boek prijkte. Via een verwijzing naar haar deviantART-profiel in het boek kwamen echter heel wat Italianen haar foto’s bekijken en een reactie op haar profiel achterlaten. Iets later contacteerde de Nederlandse uitgever van het boek haar omdat ook zij het zelfportret voor de cover van de vertaling wilden gebruiken. Ondertussen hebben duizenden mensen een boek in het bezit met haar zelfportret op. Dat moet volgens mij wel een speciaal gevoel geven. Hehe. Ga zeker eens een kijkje nemen op haar profiel van deviantART en van Flickr want het staat daar vol van de mooie en sfeervolle foto’s. Om af te sluiten nog een linkje naar de covers van de Engelstalige (best geslaagd) en de Franstalige (ekkiejekkie) versie van de roman.

© Mirjan van der Meer