Favoriete Albums 2011

• Nagenieten van het concert van Bill Callahan door Apocalypse nog eens op te leggen,
• meezingen met James Vincent McMorrow tijdens het naar huis fietsen,
• joggend de omliggende dorpen doorkruisen met Destroyer op de achtergrond,
• in slaap vallen met de stem van Bon Iver in je oren,
• langzaam wakker worden met The Sound of Everything van Thousands,
• genieten van het Chinese landschap met The Laziest River (Destroyer!) als bijpassende soundtrack,
• Gentle Spirit van Jonathan Wilson beluisteren tijdens je pauze en je een half uur lang in een andere wereld wanen.

Om maar te zeggen dat ik ook in 2011 weer intens van heel wat mooie muziek genoten heb. Net als vorig jaar heb ik eventjes de tijd genomen om een collage te maken van de albums die ik het voorbije jaar het meest beluisterd heb.

Andere mensen die albums maakten waarvan ik in 2011 genoten heb: Other Lives, Ólafur Arnalds, Josh T. Pearson, Lia Ices, Peter Broderick, Oliveray, Anna Calvi, Emmett Tinley, The Cave Singers, dEUS, Iron & Wine, …
En dan ga ik nu verder snuisteren in de lijstjes van andere mensen. Je kan je niet voorstellen wat een ontdekkingen een mens zo nog doet op het einde van het jaar.

Weekendje Barvaux

En toen kreeg ik ineens zin om mijn blog weer eens vanonder het stof te halen en besloot ik enkele foto’s van ons weekendje Ardennen online te zwieren. Dat onze trip naar Barvaux al een maand achter de rug is, is slechts een detail natuurlijk. Op 11, 12 en 13 november bracht ik samen met drie vriendinnen  enkele fijne dagen door in de provincie Luxemburg. Er ontbrak maar één iets: die vierde vriendin die er helaas niet bij kon zijn.

   

• Foto 1: Opstaan, de deur opendoen en zien dat het zonnetje ook al aanwezig is…zalig!

• Foto 2: “Zet mijn oranje mutske eens op en lach eens naar de camera.”

• Foto 3: Net aangekomen in Durbuy en alweer werd ons gevraagd te poseren.

• Foto 4: Plaatselijke specialiteiten op ons bord.

• Foto 5: Zware lectuur, die inleiding op de Bhagavad Gītā: gekregen tijdens ons bezoek aan de Radhadesh gemeenschap in het Château de Petite Somme.

• Foto’s 6-11: Wandelen langs dolmens en menhirs in Wéris, één van de mooiste dorpjes van Wallonië.

• Foto 12: Touring, uw redder in nood bij lege autobatterijen en andere ongemakken.

Wij komen graag onze producten degusteren!

Wanneer ik op het werk een kladblad nodig heb, roefel ik eens goed in de papiermand en neem ik daar het eerste het beste A4′tje uit. Het gebeurt dan al eens dat mijn oog op de voorzijde van zo’n kladblad valt. Wanneer ik dan een foto van een lekkere ijstaart  zie staan, is mijn nieuwsgierigheid gewekt en kan ik het niet laten de bijbehorende tekst te lezen.

Je zal mij zeker niet horen beweren dat ik nooit typ-, taal- of spelfouten maak maar wat in onderstaande brief allemaal te lezen valt, is werkelijk gênant. Met uitzondering van de naam van het bedrijf, de naam van de verkoopmanager en het telefoonnummer heb ik niets aan de brief veranderd.

Geachte zaakvoerder,

Het eindejaar is in zicht… Een ideaal moment om uit te pakken met een verrassend nieuw assortiment. Tradioneel is de herst en eindejaarsperiode een uitgelezen kans voor de verkoop van retail ijsproducten en ijstaarten. Daar helpen wij u graag mee.

Firma Huppeldepup is sind een 2 tal jaar actief in Belgie in het Out of Home kanaal. Na een succesvolle integratie in de markt naast de gekende merken als Ola, Nestle enz. zijn wij momenteel toe aan de volgende stap, de retail markt.

Voor jullie als retailer is het belangrijk om producten aan te bieden, die goed van prijs én toch exclusief zijn.

Firma Huppeldepup bied u niet enkel een assortiment van tradionele roomijsproducten aan, maar exclusieve toppers die reeds hun plaats verdient hebben in de lesure markt. (Bv. Boudewijnpark Brugge)

In bijlage vindt u een lijst met ons assortiment, nu aan promotieprijzen. Wij kunnen voor een snelle én directe distributie zorgen en dit reeds vanaf € 150.

Alle producten zijn van hoogstaand kwaliteitsroomijs. De chocolade is Belgisch, Callebout.

Indien u meer info wenst kunt u ons steeds contacteren op het nummer 0498/00 00 00. Wij komen graag onze producten degusteren!

Met vriendelijke groeten

Meneer Appel
Verkoopsmanager

Ik weet niet hoe het met u zit, maar ik werd lichtjes ongemakkelijk tijdens het lezen van die brief. Hopelijk is de kwaliteit van hun ijstaarten stukken beter dan de taalkennis van hun verkoopmanager. Het feit dat ze hun producten met plezier komen degusteren is alvast veelbelovend.

Nazomeren

Zo’n nazomer dat is helemaal mijn ding. Van mij mag dat de hele herfst nazomeren. Ik hoop dat u het voorbije weekend ook van het zonnetje heeft genoten.

Ligt het trouwens aan die nazomer dat ik ineens weer last heb van muggen op mijn kamer? Nu ja, als dat de prijs is die je moet betalen voor een heerlijk zonnetje dan heb ik dat er wel voor over. Waar had ik die voorraad Deet ook alweer achtergelaten?

Jonathan Wilson – Gentle Spirit

Vier weken geleden ontdekte ik het album Gentle Spirit van Jonathan Wilson op de Luisterpaal. Ik was na één luisterbeurt al verkocht en sindsdien heb ik het meer dan 78 minuten durende plaatje zo goed als iedere dag opgelegd. Ik kan er maar geen genoeg van krijgen. Jonathan Wilson maakt psychedelische folk die sterk beïnvloed is door de folkrock uit de jaren 60 en 70 van onder andere Crosby, Stills & Nash, Jackson Browne en Neil Young. Maar ook namen als Pink Floyd, Elliott Smith en Devendra Banhart duiken op tijdens het beluisteren van Gentle Spirit. De nummers op het album beginnen vaak eenvoudig en bouwen langzaam op tot een muzikaal hoogtepunt. De songteksten zijn vaak nogal zweverig maar dat stoort mij niet echt. De nummers zitten gewoon erg goed in elkaar en Jonathan’s fluisterstem en zijn indruwekkende gitaarspel zijn erg meeslepend. Gentle Spirit is een hypnotiserende plaat die hier nog veel zal gedraaid worden.

Je kan Gentle Spirit beluisteren op Jonathan Wilson’s webpagina en op woensdag  16 november kan je hem live aan het werk zien in de Ancienne Belgique.

China-foto’s

Volgende week heb ik een date met de mensen waarmee ik naar China geweest ben. We gaan samen eten (Chinees natuurlijk), herinneringen ophalen en foto’s uitwisselen. Dat laatste zal ongetwijfeld een ingewikkelde bedoening worden want we hebben allemaal honderden foto’s genomen. Het is bijna onvoorstelbaar dat ik erin geslaagd ben een veertigtal foto’s te selecteren om op mijn blog te zetten. Vraag me niet op basis van wat ik onderstaande foto’s geselecteerd heb maar ze geven in ieder geval een beeld van het China dat we te zien kregen. De foto’s zijn allemaal genomen in het zuiden van China: Yunnan, Guangxi, Guangdong, Hongkong en Macau.

(Je kan de foto’s vergroten door erop te klikken en als je wil weten wat je precies ziet dan moet je met de cursor over de foto bewegen.)

           

James Vincent McMorrow

Jubelt ende juicht want u kan nu gratis ende voor niets het album Early In The Morning van James Vincent McMorrow beluisteren op Luisterpaal.fm.

Mensen die Villagers, Patrick Watson, Ray LaMontagne, Bon Iver, Fleet Foxes, Iron & Wine, S. Carey en consorten de moeite vinden zullen dit hopelijk ook wel weten te waarderen.

Allen daarheen dus!

En wie de smaak te pakken krijgt kan de man dit najaar live aanschouwen op Crossing Border in Antwerpen. Ik zag hem enkele maanden geleden solo aan het werk in de Botanique en zelfs zonder band wist hij mij te imponeren.

Deze akoestische versies van This Old Dark Machine en From the Woods hebben ervoor gezorgd dat ik benieuwd werd naar meer werk van James Vincent McMorrow:

http://www.jamesvmcmorrow.com/

China-blues

• Wakker worden en beseffen dat je alweer over China gedroomd hebt.
• De dag na je thuiskomst in de regen naar je werk fietsen en terugdenken aan de fietstocht langs de N49 van Dali.
• Nog steeds de neiging hebben om je wc-papier in de vuilnisemmer te gooien.
• De chopsticks die je voor je vriendinnen kocht uit je rugzak halen en merken dat het geen Chinese maar Japanse exemplaren zijn, inclusief geisha-afbeelding.
• De wekker die veel te vroeg afloopt maar je troosten met de gedachte dat de reisbegeleider en zijn vriendin – die in China zijn gebleven – reeds enkele uren wakker zijn.
• Alleen wakker worden in een kamer die veel groter is dan de hostelkamer in Hong Kong die je met vier andere dames deelde.
• De gezellige drukte van vijf dames op één kamer  missen.
• Dagelijks de vijf woorden Chinees die je kent eens uitspreken opdat je ze niet zou vergeten.
• Opzoeken wat de naam is van dat lekkere Chinese fruit: mangosteen.
• In de auto de cd opleggen die je in Lijiang kocht en meekwelen met dat ene nummer.
• Langs de wandkoeling passeren op het werk en zien dat we nu ook Chinese gember verkopen.
• Iedere avond een theetje drinken.
• Het sociale gebeuren van één tafel delen met tien andere mensen missen.
• In de foto’s van je medereizigers op Facebook snuisteren.
• Op je iPod enkel naar de muziek luisteren die je ook op vakantie beluisterde.
• De deodorant die je op reis gebruikte niet meer gebruiken zodat die geur voor eeuwig met China verbonden blijft.
• Een zak met 20 kilo ajuin opheffen en China ruiken. Vreemde ervaring was dat. Ik ben nadien nog een keer of drie aan die zak gaan snuffelen. :-D
• Schrik hebben dat de mooie herinneringen met de tijd zullen vervagen.
• Een mailtje sturen naar je reisgenoten met als onderwerp ‘China-blues’.

Meer dan twee jaar geleden schreef ik op mijn blog dat ik ervan droomde om naar China te gaan. Van 9 juli tot en met 2 augustus heb ik de reis gemaakt die ik toen reeds in gedachten had. Het waren drie fantastische weken en de aanpassing aan het dagelijkse leven viel aanvankelijk vrij zwaar. Ondertussen zijn we het al weer gewoon natuurlijk. Misschien volgen er hier nog wel eens enkele anekdotes of foto’s. Ik zie nog wel. :-)

Paarse klaprozen

Tientallen paarse klaprozen op een paar honderd meter van waar ik woon. En ik die dacht dat er alleen maar rode klaprozen bestonden.

 

Lentezon

Deze middag, toen ik broeken stond te passen in een paskotje van de Vero Moda, kwam ik ineens tot het besef dat het veel te mooi weer was om van de ene kledingwinkel naar de andere te slenteren. Ik besloot de eerstvolgende trein naar huis te nemen en van de prille lentezon te gaan genieten. Vaderlief zijn Koga Miyata werd van stal gehaald en een fietstocht naar Kruishoutem en omstreken werd aangevat. Op goed geluk fietste ik wat rond en genoot drie uur en een vijftigtal kilometer lang van de zon en het  prachtige landschap in dorpjes als Wannegem, Mullem en Nokere. Heerlijk was dat. Wat mij betreft mag dat lentezonnetje nog vaak schijnen.

Music Maestro!

België is een fantastisch land voor muziekliefhebbers. We beschikken over een groot aantal fijne concertzalen en die worden frequent bezocht door zowel nationale als internationale artiesten. Het aanbod aan interessante live-optredens is zodanig groot dat een mens soms moeilijke keuzes moet maken. Zelf zag ik onlangs Mark Kozelek, Laura Veirs, Iron & Wine en Ray LaMontagne aan het werk. Een persoonlijk verslagje van vier concerten die ik op slechts acht dagen tijd zag:

Mark Kozelek [Vooruit, 11/02]

Mark Kozelek, ook wel bekend als frontman van Red House Painters en Sun Kil Moon, speelde solo in de Vooruit. Met zijn Spaanse gitaar in de hand nam hij plaats op een barkruk en bracht bijna twee uur lang een hele reeks melancholische songs. De nummers van Kozelek zijn vaak somber en lijken – zeker voor de niet geoefende luisteraar – allemaal een beetje op elkaar. De meeste liedjes die gespeeld werden kende ik wel maar na het concert moest je mij eerlijk gezegd niet komen vragen welke songs ik nu wel of niet gehoord had. Toch kon de man mijn aandacht anderhalf uur lang vasthouden en duurde het achteraf een tijdje voor ik zijn sombere wereld terug kon loslaten.

Laura Veirs [Botanique, 14/02]

Het concert van singer-songwriter Laura Veirs in de Botanique werd voorafgegaan door een optreden van Led to Sea, het soloproject van violiste Alex Guy. Haar muziek deed mij wat denken aan het werk van Owen Pallett en Andrew Bird en laat dat nu net twee muzikanten zijn wier muziek ik enorm weet te appreciëren. Een dame om in het oog te houden. De spontane Laura Veirs liet zich op het podium bijstaan door gitarist Tim Young en voornoemde Alex Guy. De sfeer was gemoedelijk en het werd een gezellig onderonsje daar in de Rotonde. Het drietal trakteerde ons voornamelijk op nummers uit het meest recente album July Flame maar ook oudere liedjes en enkele traditionele folksongs passeerden de revue. Veirs en haar muzikanten genoten merkbaar van hun performance en het publiek reageerde enthousiast. Met z’n allen bouwden we een meer dan fijn feestje waar bovendien geen einde aan leek te komen want Laura, Tim en Alex kwamen maar liefst drie keer terug om ons nog meer moois voor te schotelen.

Iron & Wine [Ancienne Belgique, 16/02]

Ik had reeds geruime tijd mijn ticket voor Iron & Wine op zak toen ineens bleek dat ook Twin Shadow – met niemand minder dan Lia Ices in het voorprogramma – die dag een concert zou geven in de AB. Ik wist even niet goed wat gedaan maar besloot uiteindelijk toch voor Iron & Wine te gaan. Helaas ben ik er niet in geslaagd ten volle van het concert te genieten. Hoe dat komt weet ik niet precies maar ik vermoed dat het eerder aan mij dan aan Sam Beam en zijn muzikanten lag. Ik had mijn dagje niet, was in mijn eentje naar Brussel afgezakt en voelde mij behoorlijk alleen tussen al die mensen die elkaar ook tijdens het optreden bijzonder veel te vertellen hadden. Het lukte mij maar niet om volledig in de muziek op te gaan en om het helemaal compleet te maken kreeg het meisje dat voor mij stond de hik tijdens het prachtige en solo gebrachte bisnummer Flightless Bird, American Mouth. Jammer, maar ik vermoed dat ik ooit nog wel eens de kans zal krijgen om Iron & Wine live aan het werk te zien. Op het Cactusfestival deze zomer zal het in ieder geval niet zijn want dan vertoef ik in exotischer oorden.

Ray LaMontagne & The Pariah Dogs [Koningin Elisabethzaal, 18/02]

Het concert van Ray LaMontagne en zijn Pariah Dogs kon op voorhand eigenlijk al niet meer stuk. Tussen Ray en mij zit het al een tijdje goed en bovendien was ik er in geslaagd om drie vriendinnen warm te krijgen – de een wel iets warmer dan de ander – voor dit optreden. LaMontagne is een perfectionist en een man van weinig woorden. Wanneer hij het publiek toespreekt gaat dat gepaard met heel wat ‘euhs’ en gezoek naar de juiste woorden. Het zingen gaat hem gelukkig stukken beter af. LaMontagne bracht voornamelijk nummers uit zijn meest recente album God Willin’ and the Creek Don’t Rise met als hoogtepunten het opzwepende Repo Man en het solo gebrachte Like Rock & Roll and Radio. Naast eigen nummers zong hij ook een aantal countrycovers waarbij hij The Secret Sisters – de dames die het voorprogramma verzorgden – terug op het podium haalde om hem vocaal te assisteren. Het publiek was het hele concert lang laaiend enthousiast en ook de de door mij meegesleurde vriendinnen genoten van de avond. Het werd een mooie start van wat een meer dan fijn weekend zou worden.

Ik ben van elk concert blij dat ik erbij was maar vier optredens op acht dagen is misschien toch wel een beetje teveel van het goede. Het was ook niet evident om mijn werkrooster aan mijn concertagenda aan te passen. De komende twee maanden wordt het gelukkig wat rustiger maar mei belooft opnieuw een drukke concertmaand te worden. Het programma van Les Nuits Botanique 2011 al gezien? Dat zal weer kiezen worden…

Mix & Match

• 2011 is reeds meer dan dertig dagen bezig en ik heb nog steeds niets op mijn blog gepost. Er staat nochtans een onafgewerkt jaarverslag van 2010 tussen mijn concepten. De kans bestaat dat ik dat verslag – onder het motto ‘beter laat dan nooit’ – binnenkort alsnog afwerk en op mijn blog zwier.
• In de derde week van februari zijn er schandalig veel interessante concerten. Laura Veirs, Ray LaMontagne, Twin Shadow, PJ Harvey, The National, Iron & Wine en Joan as Police Woman doen in die bewuste week allemaal onze contreien aan. Lichtjes overdreven vind ik dat.
• Ik gebruik de laatste tijd regelmatig de shuffle-functie op mijn iPod. Muziek beluisteren is sindsdien een stuk spannender geworden. En dan maar raden wie ik hoor met welk nummer en op welk album dat nummer ook alweer stond. Dolle pret.
• Deze winter heb ik al meermaals last gehad van rode zwellingen op mijn vingers en tenen. Aangezien die zwellingen met jeuk gepaard gaan dacht ik dat ik het slachtoffer was geworden van één of ander bloeddorstig insect. Eén van mijn geliefde collega’s wist mij echter te vertellen dat ik gewoon last heb van Perniones ofte winterhanden en wintertenen. Ik wist begot niet eens dat dat bestond.
• Begot is trouwens een woord dat mij mateloos intrigeert. Het staat niet in het woordenboek en is dus blijkbaar geen standaardtaal. Het wordt echter regelmatig gebruikt en wanneer ik het geschreven zie staan dan is dat meestal met een ‘t’. Ikzelf zou het nochtans liever met een ‘d’ schrijven. Dat lijkt mij niet onlogisch gezien de herkomst van het woord. Alé ja, begot met een ‘t’ schrijven, ik vind dat een beetje tegennatuurlijk.
• Sinds november bevind ik mij terug op Twitter. Ik ben ondertussen reeds tot het besef gekomen dat ik bijzonder weinig te melden heb aldaar. Ja, nóg minder dan hier op mijn blog. Gelukkig zijn er een heleboel andere Twitteraars die wel interessante dingen te vertellen hebben. Ze zijn echter met zodanig veel dat ik er dan weer niet in slaag om al die tweets allemaal gelezen te krijgen. Om maar te zeggen dat het toch niet helemaal goed zit tussen Twitter en mij.
• Ben ik de enige die het soms zo moeilijk vindt om een titel aan een blogpost te geven? Zeker wanneer het om zo’n verzameling weinig coherente mededelingen gaat als in deze post. Ik kon helaas op niets beters komen dan Mix & Match. Alé, eigenlijk wou ik er zelfs eerst mismatch van maken maar dat leek mij nog minder geslaagd dan de huidige titel. Boeiend, nietwaar!?
• Et voila, hiermee heb ik dan toch een blogpost geschreven in januari 2011. Alé, technisch gezien is het al februari want het is reeds na middernacht maar ik ga hier wat foefelen met de publicatietijd van mijn bericht en niemand zal daar nog iets van merken. Het is maar dat ik dat zo slordig vind staan in die sidebar wanneer er een maand ontbreekt in het archief. Kuch.

Favoriete Albums 2010

De albums waar ik het voorbije jaar het meest van genoten heb:

Dolle pret

Maandag is mijn vrije dag. Meestal vliegt die dag echter voorbij zonder dat ik ook maar iets leuks gedaan heb. Vandaag besloot ik daar anders over. Ik trommelde mijn naamgenoot op en wij begaven ons naar het plaatselijke recreatiedomein. We hebben er niet meer dan een uur rondgelopen maar dat was ruim voldoende om mijn batterijen weer op te laden. Met mijn naamgenoot is het altijd dolle pret. Ik heb in dat uurtje meer gelachen dan in de voorbije zeven dagen samen. Ik kan alleen maar hopen dat u allen een even fijne naamgenoot heeft als ikzelf.

Het water stond hoog en de zon stond laag.

Oude schoenen? Check! Versleten jeans? Check! Benen in gekke positie? Check!

Moddervoeten.

Komde gij nog? De glijbaan gleed niet zo goed.

Verboden voor kinderen boven 6 jaar. Een decennium of twee te oud. Jammer.

Balmorhea @ Sint-Amandsberg

Het was koud gisterenavond in de Sint-Elisabethkerk te Sint-Amandsberg.  Zo koud zelfs dat je er wolkjes kon ademen. Toch zat ik er met een naar ik schat tweehonderdtal andere mensen twee uur lang stil op een kerkstoel. Wij waren allemaal naar het begijnhof afgezakt om er de Texaanse band Balmorhea aan het werk te zien. Het voorprogramma met celliste Julia Kent wist mij aangenaam te verrassen. Het optreden van Balmorhea zelf blies mij helemaal van mijn sokken. Balmorhea is een zeskoppige band die hoofdzakelijk instrumentale muziek brengt die balanceert op de grens tussen postrock, americana en neoklassiek. De belangrijkste instrumenten die zij gisteren bespeelden waren piano (Rob Lowe), akoestische gitaar (Michael Muller), viool (Aisha Burns), cello (Dylan Rieck), contrabas (Travis Chapman) en drums (Kendall Clark).  Balmorhea speelde vooral nummers uit hun meest recente album Constellations maar trakteerde ons ook op een nieuw nummer, Clamor, dat in december in beperkte oplage uitkomt maar gisteren reeds te koop werd aangeboden.  Een uur lang wist het ensemble onze aandacht vast te houden met hun zorgvuldig opgebouwde composities. Het publiek reageerde enthousiast en deinde mee op de maat van de muziek. Dit was wat mij betreft een van de beste optredens die ik reeds in 2010 zag. En aan de staande ovatie te zien was ik niet de enige die enorm van het concert heeft genoten. Het was reeds de derde keer dat je Balmorhea in Gent aan het werk kon zien maar laat ons hopen dat ze nog vele malen terug zullen komen.

Met dank aan Kris Bauwens van Huisconcerten Wespstraat voor de organisatie van dit fijne concert in de prachtige Sint-Elisabethkerk.