Ieder helder denkend mens beseft dat het überhaupt geen zin meer heeft. Waarom zou iets wat al enkele jaren niet lukt nu ineens op vijf weken wel lukken? Des te meer omdat iedere ‘normale’ student een volledig academiejaar nodig heeft om een thesis te schrijven. In theorie moet ik in staat zijn om een thesis te schrijven, een goede zelfs als ik derden mag geloven. De praktijk wijst echter iets anders uit. Mijn hoofd zegt dat ik het niet kan en het ziet er naar uit dat die stomme kop van mij nog gelijk gaat krijgen ook. Waarom ik niet gewoon tot actie overging in plaats van me steeds als een volleerde struisvogel te gedragen? Dat is een bijzonder goede vraag waar ik nog steeds geen deftig antwoord op kan geven. Ik ben het typevoorbeeld van de eeuwige student die ondanks zijn kunnen maar niet vooruit geraakt en de negatieve faalangst steeds de overhand laat nemen. Als er mij ooit iemand contacteert die onderzoek doet naar extreem uitstelgedrag bij studenten dan zal ik die met plezier een kijkje in die stomme kop van mij gunnen. Maar voorlopig heb ik daar nog even geen tijd voor. Eerst ga ik nog een poging doen om op 7 augustus iets af te geven wat hopelijk – al is het maar van in de verte – een beetje op een thesis lijkt. Met heel veel moeite ben ik tot op dit punt geraakt en na al die jaren zou het echt zonde zijn dat die thesis alsnog roet in het eten komt gooien. Zoals ik in mijn vorige post reeds schreef blijf ik voorlopig verdacht kalm maar ik weet dat mijn wereld zal vergaan als blijkt dat ik binnen vijf weken niets deftigs heb om in te dienen. Ik mag er echt niet aan denken. Ik heb dus nog enkele weken om iets in elkaar te flansen. Iets wat eigenlijk niet meer mogelijk is maar aangezien we de komende 35 dagen niet verwacht worden achter kassa’s, op avondcursussen, … ben ik aan vele mensen en vooral mezelf een poging tot wel verschuldigd.
Shit, ik ben hier weer mijn hele ziel aan het blootleggen. Ik opende mijn blog om mijn frustratie neer te typen over een tegenpruttelende internetverbinding – iets wat bijzonder onpraktisch is bij het schrijven van een thesis – en ik eindig met een veel te lange post waarin ik dingen over mijzelf neerschrijf waar ik mij eigenlijk een ongeluk voor schaam. Nu ja, het is voor het goede doel. Ik denk dat ik er nood aan had om dit hier neer te schrijven. Al was het maar omdat de druk om te slagen in mijn opzet nu nog groter geworden is. Het zou toch wel heel gênant zijn om jullie binnen vijf weken te moeten melden dat ik gefaald heb. Of ik dat diploma van historica alsnog in mijn handen zal krijgen is een groot vraagteken maar het zou fijn zijn moest dat pas begin september, en niet al begin augustus duidelijk worden.
Om met enkele positieve noten te eindigen:
- Mijn cursus Frans heb ik met succes beëindigd: 88% in het eerste semester en 98% in het tweede semester. En neen, dat is niet het resultaat van twee simpele eindtesten maar van een aantal simpele testjes, enkele schrijfoefeningen, enkele luisteroefeningen en een spreekoefening. En geloof me, voor mensen met een stomme kop zijn zelfs simpele testjes een niet evidente hindernis. Het is zielig, ik weet het. Dat ik niet tevreden ben met die 88% van het eerste semester is misschien zelfs nog zieliger. Ach ja… :-D
- Diploma of geen diploma, vanaf 9 augustus begin ik full-time te werken in die supermarkt waar ik al een half jaar regelmatig als jobstudent werk. En ja, ik zie dat volledig zitten, zelfs wanneer ik dat diploma van historica toch in handen zou krijgen. Ik weet niet direct wat ik anders zou willen doen en ik heb ook geen zin om enkele maanden werkloos te zitten.
- Ik volg al een tijdje ietsje minder intensief jullie blogs maar in augustus haal ik mijn schade wel in.














