Internetloos

 

(Klik op de afbeelding om naar de website van Sarah Joncas te gaan)

Een dikke week heb ik zonder internet gezeten. Het was gek om te beseffen dat ik toch wel zwaar verslaafd ben aan het net. Een lijstje van enkele dingen die ik miste:

- mijn mails controleren

- Last.fm

- Het VGK-forum

- Het lezen van mijn favoriete blogs

- Het updaten van mijn eigen blog

- De site van De Standaard met het snelnieuws

- Bearshare

- Skype om met thuis te kunnen bellen

- Msn om met vrienden te kunnen praten

- Google om wat meer te kunnen lezen over de plaatsen waar Tom momenteel vertoeft in Australië

- Google om songteksten op te zoeken

- Sites met recensies van de films die ik bekeek

- Couchsurfing

- Van Dale Onlinewoordenboek

- De site van de bibliotheek van Gent

- …

Het is gewoon onvoorstelbaar hoeveel keer op een dag ik wel niet denk “Ah, dat moet ik eens opzoeken via google”. En dan te bedenken dat ik drie jaar geleden nog geen internet op mijn kot had en het eigenlijk ook niet echt erg miste…

NP: Coldcut – Timber

Linn en het padvindersgevoel

Vrijdagavond vierden we de verjaardag van ons Vicky in Café Saga op de Markt in Deinze. Als verjaardagsgeschenk kreeg zij van ons een cadeaubon van den Giks (met dank aan Aurélie voor het idee). Het was dan ook diezelfde avond dat Eva, Vicky en ik het lumineuze idee kregen om de dag erna (11/11)  naar Sint-Eloois-Vijve te bollen om onze garderobe wat uit te breiden. Helaas waren wij blijkbaar niet de enigen geweest met dat idee; de winkel liep bomvol met mensen die als zotten op zoek waren naar een nieuwe outfit. Lang zijn we er dan ook niet gebleven. Na een stop in een nieuwe winkel langs de Gentseweg stelde ik voor om nog eens in de blote-poepen-winkel te gaan kijken. Misschien dat we daar meer geluk zouden hebben. En ja hoor, Eva vond er een winterjas, Vicky een pull en ik een kniebroek. We waren content gelijk kleine kinderen die net een gigantische zak snoep kregen.

Om dit exemplaar gaat het dus (het ziet er idd niet uit op die foto). Corduroy kniebroek met subtiele tonale streep, rits met dubbele knoopsluiting en D-ring met lint voor een vrouwelijke variant op de herenpantalon. Achterzakken met klep en riemlus met knoop achter. Binnenbeenlengte: 37 cm. Dit is hoe de website van Mexx mijn meest recente aankoop omschrijft. Kijk, er zijn voor- en tegenstanders van de kniebroekentrend maar ik vind die dingen dus eigenlijk wel leuk. Ik heb mijn sportief exemplaar hier op mijn kot al eens aangedaan en ik moet zeggen ik voelde mij net Ciske de Rat, het loze visserje en een padvinder, en dat allemaal ineen. Waarlijk een heerlijk gevoel!Ik schik het ding dan ook af en toe te dragen, maar – en nu komt het – dat blijkt geen evidentie te worden. Ten eerste is die broek blauwachtig en zijn mijn laarzen bruin. En ja, dat gaat dus totaal niet samen. Maar een mens kan toch niet zomaar een paar nieuwe schoenen kopen voor één bepaalde broek!? Ge kunt zo voor iedere outfit een ander paar schoenen kopen. Tot op heden ben ik nog steeds student en heb ik nog geen rijke vent weten te strikken dus dat is hier helemaal geen optie. Ten tweede is het herfst en wordt het nog winter en zo en het mag dan wel behoorlijk warm zijn voor de tijd van het jaar, ik schik toch niet meer in mijn melkwitte benen rond te lopen. Inderdaad, u raadt het al, ik moet dus nog kousen vinden om onder die broek te dragen. Ook dat blijkt geen evidentie te zijn. Gisteren vertoefde ik even met twee vriendinnen in den Veritas en geen enkel paar kousen dat daar aanwezig was paste op die blauwachtige broek. Zelfs simpele zwarte kousen bleken niet echt ideaal te zijn. Alé ja, ik had niet veel zin om nog verder te zoeken en ben dus maar gewoon terug naar mijn kot gegaan.

Een mens moet er blijkbaar heel wat voor over hebben om zich de hele dag als een padvinder te kunnen voelen. De volgende keer ga ik toch iets langer nadenken wanneer ik op het punt sta weer eens iets te kopen. En eigenlijk welke zot draagt er nu in deze tijd van het jaar een kniebroek? In feite zei papa zijn blik genoeg toen hij vernam dat ik uitgerekend in de herfst een kniebroek koop. Ik zag het hem denken en hoorde het hem even later ook zeggen: “wie koopt er nu in de herfst kleren voor in de zomer?” Lol. En dan te bedenken dat ik deze zomer bijna de hele tijd in een lange broek rondgelopen heb. *draait eens met ogen*

En dan gaan we nu vlug nog wat werken en daarna gaan we de Gentse musea onveilig maken. Joehoe!

NP: Pearl Jam – Better Man

Muziekverslaving

Ik vrees dat ik een - tijdelijke ? – muziekverslaving heb. Onderstaande Vlaamse bibliotheken missen momenteel de volgende cd’s: 

Bibliotheek Deinze:

Alana Levandoski – Unsettled Down

Neeka – Candy Comfort

Neeka – Women Wonderland

The Black Heart Procession – Amore Del Tropico

The Philip Glass Ensemble – Einstein On The Beach

Trespassers William – Having

Bibliotheek Gent:

Anggun – Luminescence

Camille – Camille Live Au Trianon

Dirk Brossé & Daniël Blumenthal – Secret Inspirations

Emir Kusturica and the No Smoking Orchestra – Live Is A Miracle In Buenos Aires

Erlend Øye – Unrest

Fanfare Ciocărlia – Radio Pascani

Frederik Croene – Piano

Goran Bregovic – Music For Films

Goran Bregovic – Music Inspired And Taken From Underground

Les P’tites Qui Piaffent

Muziektips zijn trouwens steeds welkom!

NP: Stars – Ageless Beauty

Piep!

In de zomer van 2004 opende ik Evelien Is Waiting For Godot, mijn eerste weblog. Waar ik het idee vandaan haalde weet ik niet meer want op dat moment kende ik niemand die een blog had. Een jaar lang postte ik regelmatig een nieuwe log. Ik leerde via mijn blog ook veel nieuwe mensen kennen. Op een bepaald moment kreeg ik zelfs een mailtje van iemand die per ongeluk via google op mijn blog terecht was gekomen. De jongeman in kwestie is een jaar mijn lief geweest en is nog steeds een bijzonder goede vriend. Bijster interessant was mijn blog nochtans niet voor buitenstaanders. Meestal postte ik een songtekst, een gedicht, foto’s, een verslag van een uitstapje, … Bij de leden van het online forum van de beste studentenkring van Gent (hehe) kreeg ik heel wat navolging. Bloggen werd een echte rage. Ondertussen zijn heel wat van die mensen niet meer zo actief aan het bloggen.

Mijn blogactiviteit bestaat de laatste maanden vooral uit het lezen van blogs van anderen. De meeste auteurs van die blogs ken ik niet in real life. Ik ben ooit toevallig op hun blog terechtgekomen en blijven plakken. Reageren doe ik zelden; de meesten van die mensen weten dan ook niet dat ik één van hun trouwste lezers ben. Zo weten Michel Vuylsteke en zijn vrouw Sandra Pattyn  niet hoezeer ik kan genieten van nieuwe foto’s of verhalen over hun gezin. Ook Lilith weet helemaal niet dat ik haar scrapbookkunsten en haar vlotte pen bewonder. Jaja, misschien ben ik ook wel een stiekeme lezeres van uw blog. Hehe

Door het volgen van al die blogs is het hier ook weer beginnen kriebelen. Enkele weken geleden heb ik mijn oude weblog gewist en hier een nieuwe geopend. Waarom ik Evelien Is Waiting For Godot verwijderd heb weet ik niet precies; ik veronderstel dat ik met een schone lei wou beginnen. Het heeft uiteindelijk een tijdje geduurd vooraleer ik het aandurfde mijn eerste log hier te schrijven. Allerlei zaken hielden mij tegen. Eerst en vooral ben ik helemaal niet goed in schrijven. Ieder woord wordt hier gewikt en gewogen; zinnen komen hier nooit vloeiend uit mijn toetsenbord getoverd. (Dat belooft voor die thesis die ik eind dit academiejaar wil indienen) Bovendien weet ik dat ik helemaal niet kan tippen aan de bijzonder professioneel uitziende en interessante blogs die er tegenwoordig bestaan. Ik heb de slechte gewoonte overal te willen in uitblinken *schaam schaam* en in de blogwereld kan ik dat zeker niet doen. Gelukkig ben ik ondertussen tot het besef gekomen dat ik vooral voor mijzelf blog en dat het op de eerste plaats plezierig moet zijn. Ik hoef helemaal niet zo’n professioneel ogende blog te hebben en ik moet al evenmin dagelijks superinteressante blogs plaatsen. Ik heb zelfs nog niemand op de hoogte gebracht van mijn nieuwe blog; het kan dus goed zijn dat geen kat mijn hersenspinsels gaat lezen. Hehe. Ik weet nog niet wat Binnenstebuiten precies zal worden. Misschien hou ik het bloggen deze keer ook helemaal niet lang vol. Geen idee; ik zal wel zien naar waar dit leidt.

 Bij deze verklaar ik Binnenstebuiten voor geopend. Joehoe!

 NP: Beth Hart – Leave The Light On