In de zomer van 2004 opende ik Evelien Is Waiting For Godot, mijn eerste weblog. Waar ik het idee vandaan haalde weet ik niet meer want op dat moment kende ik niemand die een blog had. Een jaar lang postte ik regelmatig een nieuwe log. Ik leerde via mijn blog ook veel nieuwe mensen kennen. Op een bepaald moment kreeg ik zelfs een mailtje van iemand die per ongeluk via google op mijn blog terecht was gekomen. De jongeman in kwestie is een jaar mijn lief geweest en is nog steeds een bijzonder goede vriend. Bijster interessant was mijn blog nochtans niet voor buitenstaanders. Meestal postte ik een songtekst, een gedicht, foto’s, een verslag van een uitstapje, … Bij de leden van het online forum van de beste studentenkring van Gent (hehe) kreeg ik heel wat navolging. Bloggen werd een echte rage. Ondertussen zijn heel wat van die mensen niet meer zo actief aan het bloggen.
Mijn blogactiviteit bestaat de laatste maanden vooral uit het lezen van blogs van anderen. De meeste auteurs van die blogs ken ik niet in real life. Ik ben ooit toevallig op hun blog terechtgekomen en blijven plakken. Reageren doe ik zelden; de meesten van die mensen weten dan ook niet dat ik één van hun trouwste lezers ben. Zo weten Michel Vuylsteke en zijn vrouw Sandra Pattyn niet hoezeer ik kan genieten van nieuwe foto’s of verhalen over hun gezin. Ook Lilith weet helemaal niet dat ik haar scrapbookkunsten en haar vlotte pen bewonder. Jaja, misschien ben ik ook wel een stiekeme lezeres van uw blog. Hehe
Door het volgen van al die blogs is het hier ook weer beginnen kriebelen. Enkele weken geleden heb ik mijn oude weblog gewist en hier een nieuwe geopend. Waarom ik Evelien Is Waiting For Godot verwijderd heb weet ik niet precies; ik veronderstel dat ik met een schone lei wou beginnen. Het heeft uiteindelijk een tijdje geduurd vooraleer ik het aandurfde mijn eerste log hier te schrijven. Allerlei zaken hielden mij tegen. Eerst en vooral ben ik helemaal niet goed in schrijven. Ieder woord wordt hier gewikt en gewogen; zinnen komen hier nooit vloeiend uit mijn toetsenbord getoverd. (Dat belooft voor die thesis die ik eind dit academiejaar wil indienen) Bovendien weet ik dat ik helemaal niet kan tippen aan de bijzonder professioneel uitziende en interessante blogs die er tegenwoordig bestaan. Ik heb de slechte gewoonte overal te willen in uitblinken *schaam schaam* en in de blogwereld kan ik dat zeker niet doen. Gelukkig ben ik ondertussen tot het besef gekomen dat ik vooral voor mijzelf blog en dat het op de eerste plaats plezierig moet zijn. Ik hoef helemaal niet zo’n professioneel ogende blog te hebben en ik moet al evenmin dagelijks superinteressante blogs plaatsen. Ik heb zelfs nog niemand op de hoogte gebracht van mijn nieuwe blog; het kan dus goed zijn dat geen kat mijn hersenspinsels gaat lezen. Hehe. Ik weet nog niet wat Binnenstebuiten precies zal worden. Misschien hou ik het bloggen deze keer ook helemaal niet lang vol. Geen idee; ik zal wel zien naar waar dit leidt.
Bij deze verklaar ik Binnenstebuiten voor geopend. Joehoe!
NP: Beth Hart – Leave The Light On
En toch zal ik u blijven herinneren als DeeDee. ;)
alvast een goeie re-start! Geniet zelf van het bloggen, ik kom af en toe wel eens ‘piepen’.
Veel plezier met het nieuwe weblog.:)
allez vooruit, kben er dan toch eens geraakt ;)
kben eens benieuwd welke geheimen je deze keer weer prijs gaat geven aan de wereld & of er nog meer sexy foto’s (zie vorige blog) komen dan enkel gij met blauwe plekken :p
Het voelt heel raar aan om je allereerste logje te lezen. Ik ben er niet binnenstebuiten maar ondersteboven van.