Passé

(Cordelia: Passé van Ilah)

De tijd vliegt. We zijn alweer een jaartje verder. Binnen een uurtje ga ik voor de eerste keer aftellen want dan begint het nieuwe jaar in Sydney. Tom en zijn zus en haar vriend (verloofde zelfs) zitten vlak bij de Opera en de Harbour Bridge en zullen er straks getuige zijn van een spetterend vuurwerkfestijn. Volgens mij gaat dat daar serieus kippevel geven. *jaloers* Ons feestje zal ongetwijfeld minder spectaculair, maar daarom niet minder amusant zijn. Aha!

Ik wens iedereen in ieder geval een fijne avond en een fantastisch 2007 toe. Hopelijk kunnen ook de mensen die om een of andere reden geen zin hebben in feesten vanavond (dat zijn er helaas een heleboel en neen dan heb ik het niet over mensen die nu zitten te zweten boven hun cursussen of zo) het komende jaartje met veel moed starten. Geef het niet op!

Kus,

Evelien

Chris Smither – Outside In

Did you ever stop to notice, it’s when you feel a little low, that the entire spinning universe descends to say hello with heavy-handed cheerfulness and a calculated smile ans says, “Carry me awhile.” But you don’t have to carry much of anything at all. The biggest thoughts of bigger things are really pretty small. The major thoughts that occupy the minor state of mind are what we leave behind. Just a minor thought that we can leave behind.

Don’t worry ’bout the future, you can’t afford the price. There’s madness to the method when you pay the piper twice. Once when you start to worry, once again when you begin to take the future on the chin. I know that you think worry is your ever-faithful friend, cuz nothin’ that you worry over ever happens in the end. And there might be somethin’ to it, but it sure gets in the way of fun today. What you say we try and have some fun today.

It takes a sense of balance on this tiny little ball, wiht a tiny mind still big enough to think about it all, to realize the size of things is just a state of mind, and you can change your mind. There’s a riddle in the middle of that universal spin, but we’re out here on the edges where it gets a little thin. So just for once permit yourself a carefree little grin form the outside lookin’ in. Cuz we’re out here on the outside lookin’ in. And it’s better on the outside lookin’ in.

(Ga naar de website van Chris Smither: Klik!)

Te Koop

* Als baby was ik er bijna elke dag wanneer mama en papa op hun werk waren.
* Later waren Veerle (= zuslief) en ik er bijna alle woensdagnamiddagen en schoolvakanties.
* Ik at er de beste rode kool die ik ooit gegeten heb.
* Ik at er koude appelmoes. De enige plaats waar ik dat ooit gedaan heb; geef mij maar warme appelmoes.
* Ik las er een heleboel nieuwjaarsbrieven voor.
* We hielden er onze lach in terwijl meme snurkte tijdens haar middagdutje.
* Ik leerde er roerei maken.
* We maakten er op woensdagnamiddag vaak gestoofde peren. Mjammie!
* Ik bouwde er hele steden met mijn lego, playmobil, … Zelfs de pony’s van Veerle kregen een plaatsje in mijn constructies. Lol.
* Op het terras schilderde ik er mijn droomhuis op een gigantisch stuk karton. (Dit kunstwerk valt na al die jaren nog steeds te bewonderen in de woonst van Winniedepoes te Machelen)
* Ik kon er uren van het uitzicht genieten.
* Ik volgde er de Olympische Zomerspelen van 1992 op televisie.
* Winniedepoes kwam er als jong, verlaten en verdrietig katje om eten huilen.
* Ik kreeg er voor de eerste keer mijn regels. (jaja, boeiend hé :p)
* Enkele jaren geleden vloog er nog een kleine uil binnen (die de weg naar buiten dan weer niet zo gemakkelijk vond)
* Ieder jaar moesten we voorzichtig zijn voor het vogelnest in de brievenbus. :)
* Buiten zwaaiden we naar tante Cécile die zo’n 200 meter verder woonde.
* Als we er bleven overnachten, sliepen Veerle en ik in het bed van mama en tante Monique. We maakten uiteraard een strikte scheiding in het midden: ‘dit is mijn deel, dat is het uwe’)
* We maakte heel wat mooie wandelingen en fietstochtjes in de mooie, landelijke maar stinkende (volgens mijn papa) omgeving.
* …

[De foto's zijn van de hand van iemand van het  immobiliënkantoor]

NP: Spinvis – Voor Ik Vergeet

Strijdbijl

“Het is kerst, laten we de strijdbijl begraven.”

Wat moet men daar eigenlijk onder verstaan?

1. Laten we de strijd even staken om er na kerst weer mee door te gaan.

2. Laten we elk onze fouten toegeven en voortaan weer op een meer vriendschappelijke manier met elkaar omgaan.

3. Laten we het gewoon opgeven. We staken de strijd, blijven elk bij onze opinie en spreken er nooit meer over. De vijandigheid blijft maar we gaan niet langer oorlog voeren maar elkaar voortaan negeren.

4. Nog iets anders.

Woordenboeken en google en zo wisten mij het antwoord niet te geven. (ik heb dat idd opgezocht. Hihi) Zelf moest ik daar nochtans geen moment over nadenken en koos ik voor optie twee. Mijn gevoel zegt mij echter dat dat niet de juiste optie was. En beste mensen, dat maakt mij verdrietig, heel verdrietig.

(De afbeelding is van Kurt Halsey)

Kerstshoppen

Zijn wij  (= het gezin waar ik deel van uitmaak) dan de enigsten die zondagavond geen kerstcadeautjes aan elkaar zullen geven?

Jeetje, wat een drukte in ‘t stad. Zot word ik ervan.

NP: Espers – Daughter

Anaïs – Mon Coeur Mon Amour

Speciaal voor de gelukkige en minder gelukkige vrijgezellen onder ons een leuk liedje:

(De tekst vind je onder het filmpje; kwestie van enthousiast te kunnen meebrullen)

Mon coeur, mon amour, mon amour, mon coeur {x2}

Ca dégouline d’amour,
C’est beau mais c’est insupportable.
C’est un pudding bien lourd
De mots doux à chaque phrases :

“Elle est bonne ta quiche, amour”
“Mon coeur, passe moi la salade”
Et ça se fait des mamours,
Se donne la becquée à table.

Ce mélange de sentiments
Aromatisé aux fines herbes
Me fait sourire gentiment
Et finalement me donne la gerbe !

Je hais les couples qui me rappellent que je suis seule !
Je déteste les couples, je les hais tout court !
Mon coeur, mon amour, mon amour, mon coeur {x2}

C’est un épais coulis
Ca me laisse le cul par terre
Autant de mièvrerie
Nappée de crème pâtissière

“Coucou qu’est ce que tu fais mon coeur ?”
“La même chose qu’y a une demie heure… “
“J’ t’ai appelé y a cinq minutes mon ange mais ça répondait pas…
Alors j’ t’ai rappelé… pour la douzième fois de la journée…
En niquant tout mon forfait…
Mais qu’est ce que tu fais mon adoré ?
Ouais je sais on se voit après…
Non c’est toi qui raccroches… Non c’est toi…
Non c’est toi qui raccroches… Non c’est toi…
Non c’est toi… C’est toi … Bon d’accord je te rappelle… “

Je hais les couples qui se rappellent quand je suis seule !
Je déteste les couples, je les hais tout court !
Mon coeur, mon amour, mon amour, mon coeur {x2}

Mind Reader

Enkele dagen geleden vernoemde ik de website ThinkGeek al eens. Het is een dikke week geleden dat ik er voor het eerst kennis mee maakte. Een vriend van mij was er laaiend enthousiast over en wist mij bijna een uur te ‘entertainen’ met het tonen van zijn favoriete speeltjes aldaar. Eerst vond ik er maar niets aan maar ik moet bekennen dat ik ondertussen toch ook wel al wat tijd doorgebracht heb met het bestuderen van de leuke gadgets die ze daar verkopen.

Een van de favoriete speeltjes van die vriend van mij is het rode ding dat je hierboven afgebeeld ziet; de 20q – Pocket Mind Reader. Inderdaad ja, dit ding kan uw gedachten lezen. Hier kan je het principe al eens uittesten (het is wel een meer gesofistikeerde versie dan de draagbare mind reader).

De laatste keer dat ik het speelde dacht ik aan een voetenbank en het werd toch vrij snel geraden. Leuk, leuk!

NP: Nicos – Secret Love

Wist je dat…

…ik vandaag weer beet had toen ik mijn ene arm in de brievenbus wurmde? Een kerstkaartje; uit Australië dan nog wel. Het is wel gek om een goed ingeduffelde kerstman in een zomerse omgeving te zien vertoeven.

…mijn ogen bijna uit mijn oogkassen rolden toen ik deze avond op de site van De Standaard las dat La Une haar kijkers een half uur wist te bedotten met de bewering dat Vlaanderen de onafhankelijkheid heeft uitgeroepen? Update: de reacties die de uitzending teweegbracht zijn op z’n zachtst gezegd overdreven maar een megageslaagde grap zou ik het toch ook weer niet noemen.  Het is nu eenmaal niet voor iedereen een evidentie om de humor van dit alles te doorzien…

…ik twee weken niet naar de les Frans geweest ben om die poepsimpele test over les adverbes te vermijden? Ik had namelijk schrik dat ik het niet zou kunnen en dat ik gigantisch zou afgaan. Toen mij vorige week werd gevraagd wanneer ik die test wou maken, drong het tot mij door dat ik er niet aan zou ontsnappen. Deze avond maakte ik dus de test – vier weken later dan de meeste mensen van de groep – en ja, ik maakte geen enkele fout. Soms word ik toch serieus zot van mijn gekke zelve. *zucht*

…ik vandaag voor het eerst in mijn leven boterhammetjes met choco verorberde op mijn kot in Gent? Thuis (bij de mama en de papa dus) in het weekend eet ik ‘s morgens meestal een paar boterhammen met choco.  Dat smaakt mij dan zo enorm dat ik haast niet kan stoppen met eten. Vandaag besefte ik ineens dat niets mij tegenhoudt om ook op mijn kot te ontbijten en bokes met choco binnen te spelen. De Match was duidelijk voorbereid op mijn komst want de potten choco stonden in reclame. Juij!

…ik moet bekennen dat ik toch wel een klein beetje onder de indruk was toen ik ontdekte dat een bepaald medisch specialist het parket in zijn praktijk zelf gelegd heeft? Daarmee is nog eens bewezen dat het cliché dat universitairen en zo niet technisch aangelegd zijn in veel gevallen niet waar is. Zelf wil ik op technisch vlak ook geen dummie blijven. Mijn papa was vroeger ook deze mening aangedaan want ik ‘moest’ toen helpen met behangen en zo van die dingen. Ik vrees dat ik wel een intensieve heropfrissingscursus nodig heb. Ahum.

NP: Zdravko Čolić – Pusti, Pusti Modu

Knuffelbeestjes

Situatie een:

U maakt – al dan niet tegen uw wil – deel uit van zo’n familie die er een gewoonte van gemaakt heeft om op kerstavond met z’n allen samen te komen om kerstliedjes te zingen en geschenkjes uit te wisselen. U moet dit jaar voor een cadeautje voor uw neefje zorgen. U hebt totaal geen idee wat u voor hem zou kunnen kopen. Uw neefje is 14, bijzonder intelligent en zou later graag dokter worden. Wanneer hij bij u op bezoek is, zit hij dan ook altijd met zijn hoofd in je medische encyclopedie (inderdaad ja, u hebt een medische encylopedie want u studeert geneeskunde). Het probleem is echter dat  uw neefje ontelbaar veel puisten heeft en die…euhm…boven uw medische encyclopedie zit uit te knijpen. Gezellig is anders, inderdaad. Hem voor zijn kerst een medische encyclopedie cadeau doen ligt boven het afgesproken budget; een voorschrift voor Roaccutane voorschrijven kan je niet want je bent nog niet afgestudeerd en hem een cadeaubon schenken die hem recht geeft op een gratis bezoek aan de dermatoloog is ook nogal tactloos. U weet totaal niet hoe u een leuk cadeau met de subtiele hint ‘doe iets aan die puisten’ kan combineren.

- - > Het cadeau dat u zoekt:

Situatie twee:

U bent een aan seks verslaafde jonge deerne en u neemt - laten we eerlijk zijn – op vrij regelmatige basis vreemde mannen mee naar uw kot. U wil uiteraard geen H.I.V. of een andere seksueel overdraagbare aandoening oplopen maar in het heetst van de strijd vergeet u nogal vaak dat een condoom daarvoor vrij cruciaal kan zijn. Je bent dus op zoek naar een manier om u eraan te herinneren dat de jongeheer van uw bedpartner best van een kapotje wordt voorzien. Een bad bloven u bed hangen met daarop in koeien van letters ‘condoom niet vergeten’ is inderdaad nogal opvallend. U wil uiteraard niet dat uw slachtoffer denkt dat u hem gewoon gebruikt voor een avondje seks, dat spreekt voor zich. U hebt totaal geen idee hoe je uw probleempje moet oplossen.

- – > Wat u zoekt:

Neen, dit zijn niet zomaar schattige knuffels (voor zover je die tweede schattig kan noemen, ahum). Op de eerste foto zie je de gigantisch uitvergrote en in knuffelvorm getransformeerde bacterie die een rol speelt bij het ontstaan van acne, namelijk Propionibacterium acnes. Het lelijke beestje op de tweede foto stelt dan weer de veroorzaker van aids voor; het Human Immunodeficiency Virus. Je kan deze leukerds op ThinkGeek kopen. Iedere knuffel wordt voorzien van een foto van de echte microbe en van een een kaartje waarop informatie staat over de ziekte die deze microbe veroorzaakt. Uw intelligent en in de medische wereld geïnteresseerde neefje zal dus bijzonder blij zijn met deze knuffel en zal hopelijk ook uw hint begrijpen. De tweede knuffel is dan weer bijzonder interessant voor de tweede situatie. Leg het lelijke beestje in uw bed en van het eerste moment dat u het ziet zal u eraan herinnerd worden dat u het regenjasje voor meneer zijnen zizi nog moet bovenhalen. (Let wel: u moet er dan wel een gewoonte van maken om enkel in je bed uw lusten te bevredigen anders helpt de knuffel natuurlijk niet)

Tip: kijk ook eens naar de andere dingen die ze op die site verkopen. De meeste zaken zijn echt zalig geschift en zo.

NP: Leonard Cohen – Dance Me To The End Of Love

Blauwe Plekken

Bijzonder duidelijk is de foto niet maar als je goed kijkt dan zie je twee blauwe plekken op mijn bovenarm en één – bijna genezen – blauwe plek op mijn onderarm. Vraag me niet hoe die dingen er gekomen zijn. Ik heb er totaal geen idee van. Toen ik vorige vrijdag voor de spiegel stond, vielen die plekken mij ineens op. Vooral die op mijn onderarm was toen afschuwelijk lelijk. (Al een geluk dat Evelien en ik niet op het galabal geraakt zijn. Het zou geen zicht geweest zijn. Lol). Wat je niet op de foto kan zien is dat ik ook nog een blauwe plek heb op de binnenkant van mijn arm. Van waar komen die dingen ineens? Waarom zo veel? Waarom allemaal op mijn linkerarm en nergens anders op mijn lichaam? Het is mij een raadsel. Ik zal het voor het zekerste toch maar in het oog houden. Als er deze week, zonder aanwijsbare oorzaak, nog zo’n plek verschijnt dan ga ik toch wel eens een bezoekje aan mijn huisarts brengen.

NP: Georges Moustaki – Ma Liberté

Sinterklaas en Zwarte Piet

De beste sinterklaas en zwarte piet die ik ooit gezien heb, wonen in Machelen-Zulte. U weet wel, dat mooie dorpje in Oost-Vlaanderen alwaar Roger Raveel woont en alwaar ook Gerard Reve een tijdje gewoond heeft (en begraven ligt).

De zwarte piet die u op de foto hierboven ziet is ondertussen 86 geworden en  is op aanraden van zijn huisarts dit jaar met het zwarte piet-zijn gestopt. Hij is 60 (of was het 61?) jaar de rechterhand van de sint geweest. Indrukwekkend vind ik dat. Mijn papa wist mij te vertellen dat er deze week een artikel over hem in de krant stond. Ik moet helaas nog tot dit weekend wachten om het te kunnen lezen. Sniksnok. De papa wist mij trouwens ook te melden wie de nieuwe rechterhand van de sint zal worden. Ik viel bijna uit mijn zetel van verbazing toen ik hoorde dat Guido De Boever de nieuwe piet wordt. Dat is verdorie onze buurman. De meest fantastische buurman die je je maar kan inbeelden. Hihi. Volgens ik verstaan heb begon hij gisteren zijn nieuwe carrière. Jammer dat ik dat al heb moeten missen.

Op de foto ziet u trouwens ook de staf van de sint. Ik ga mij dat ding eeuwig herinneren. Zo goed als ieder jaar vergat de goedheilige man die bij ons thuis. Hihi. Ook die keer dat de sint mij betrapte op het nemen van snoepjes uit de kast zal mij eeuwig bijblijven. In die tijd was ik nog een klein (en lief) meisje en had ik nog een stoel nodig om aan de snoepenkast te kunnen. Stond ik toch wel net niet op die stoel toen er op het raam geklopt werd zeker. Ik verschoot mij een ongeluk. Ik voelde mij betrapt en vreesde dat de sint mij dat jaar geen cadeautjes zou bezorgen omdat ik zo stout geweest was. Gelukkig bleek dat niet het geval te zijn. Nu ik er over nadenk begrijp ik wel niet waarom de sint langs de achterdeur kwam. Ik kan het misschien eens aan zijn nieuwe hulpje vragen.

Jaja, waar is de tijd dat we op 6 december verrast werden met een livingtafel vol met leuke cadeautjes. Zalig was dat…

NP: Caetano Veloso – Cucurrucucu Paloma

Waasland Shoppingcenter

Zaterdagmorgen drentelde ik met mijn zware sporttas en mijn laptop naar het Sint-Pietersstation. Ik had met enkele vriendinnen afgesproken om te gaan shoppen. Ze zouden mij ophalen aan het station van Deinze. Het was eeuwen geleden dat ik me eens niet moest haasten om mijn trein te halen. Ik kwam dus totaal onbezweet en niet-tomaterig het station binnen. Toen ik op perron negen arriveerde bleek de trein zelfs nog niet aangekomen te zijn. De dag begon goed. Juij!

In Deinze stonden Aurélie, Eva, Vicky en Wendy mij al op te wachten. Ik zwierde mijn sportzak en mijn laptop in de koffer en plofte mij naast ons Eva op de achterbank. (Die was trouwens al aan het snoepen. Ik vind dat niet kunnen om 10h in de ochtend. Tssss…) Vicky startte de auto en we vertrokken naar het Waasland Shoppingcenter.

Zalig was het. Een echte vrouwendag. We zouden dat meer moeten doen. Een hele dag shoppen en kletsen over vanalles en nog wat. Zo hebben we bijvoorbeeld ongegeneerd onze favoriete soaps besproken. Home and Away blijkt bijzonder populair te zijn in mijn vriendenkring. Zelf volg ik af en toe de ziekenhuisserie All Saints op Vitaya. I love it! Ik leek wel even mijn meme (meme Drongen om precies te zijn) ; zij praat over de personages uit Familie alsof het om haar eigen familie gaat. En neen, bij mijn vriendinnen hoef ik mij daar helemaal niet om te schamen. Leve mijn vriendinnen! Tegenwoordig zijn baby’s ook een van onze favoriete gespreksonderwerpen. Onlogisch is dat niet want ons Wendy is ondertussen zo’n dikke vier maand zwanger. Je begint zelfs een buikje te zien. Ik blijf het gek vinden dat de eerste baby in mijn vriendenkring in aantocht is. Op onze volgende shoppingstocht hebben we misschien een baby mee. Ik kan het mij echt niet inbeelden. Hehe.

Zaterdag herinnerde ik mij ook ineens weer waarom ik bijna altijd alleen ga shoppen. Winkelen met vijf vrouwen is echt niet aan te raden. Alé, toch niet als je slechts één dag uitgetrokken hebt om aan uw shopbehoeften te voldoen. Als je niet zoveel tijd hebt, mag je ook zeker niet Eva meenemen. Om een of andere onbekende reden heeft zij meer tijd nodig dan andere mensen om te beslissen of zij al dan niet iets gaat kopen. Hehe. We hebben dan ook af en toe onze gsm bovengehaald om te vragen waar ze zat. “Eva? Wij hebben eigenlijk allemaal dorst. Zie je het zitten om eerst iets te gaan drinken en daarna verder te shoppen?” (Op de foto ziet u niet Eva, maar wel mijzelve bezig. Eva heeft de foto’s getrokken en is zaterdag helaas niet op beeld vastgelegd.)

Om 18h keerden we terug huiswaarts, maar eerst brachten Vicky, Wendy en ik nog een blitzbezoek aan den Delhaize. Vicky had nog zachte sandwichen nodig, Wendy wou een fles Funny Pisang kopen en ik wou van de gelegenheid gebruik maken om nog wat snoepgoed te kopen om mee te nemen naar mijn kot in Gent. Als Sinterklaas niet van plan is om bij je langs te komen dan moet je jezelf trakteren natuurlijk, dat spreekt. Aldus maakte ik mijzelf gelukkig met twee zakken Maltesers en een voorraad melkchocolade (fondant vind ik maar niks). Dat Wendy enorm blij was met haar fles Funny Pisang kan je op de foto zien. Wendy rookt niet, eet gezond en drinkt Funny Pisang in plaats van alcohol. Het ziet er bijzonder goed uit voor dat kindje in haar buik. Spannend!

Dames, het was een fijne dag!

NP: Chris De Burgh – Lebanese Night