Het is hier maar stil de laatste tijd. Gek eigenlijk want ik zit boordevol blogideeën en blogneigingen maar ik kom er maar niet toe om die posts ook daadwerkelijk te schrijven en te posten. Iets houdt mij tegen. Ik heb denk ik schrik dat sommige mensen die mij kennen zich bedenkingen gaan maken bij wat ik hier neerschrijf. Iedereen die mij goed of minder goed kent weet wel dat ik op bepaalde vlakken niet zo supergoed bezig ben. Ik heb dan ook soms het gevoel dat mensen zich allerlei bedenkingen gaan maken wanneer ze hier alleen al maar leuke verhaaltjes lezen. Eigenlijk voel ik me gewoon schuldig over het feit dat ik, ondanks al mijn geklungel in de belangrijke zaken des levens, ook nog wel eens leuke dingen uitspook. Soit, het zij zo en u mag daarvan denken wat u wil, het kan mij toch geen **** schelen. Nah!
Zo’n blog is toch zalig eigenlijk. Je kan schrijven wat je wil en als het de mensen niet interesseert dan klikken ze gewoon op dat x-je in de rechterbovenhoek van hun scherm en weg zijn zij.
Ik zou eigenlijk beter mijn blog in het Engels beginnen schrijven. Ik krijg tegenwoordig nogal vaak klachten van mijn buitenlandse fans (jaja, die heb ik) dat ze dat hier allemaal niet kunnen lezen. Kijk, ik versta dat wel want ik baal ook als ik op hun Chinese, Portugese, Poolse, … blogs terechtkom maar ik zou echt niet willen dat mijn Nederlandstalige vriendjes hier getuige kunnen zijn van mijn gebrekkige kennis der Engelse taal. Trouwens, misschien vinden ze mij ook helemaal niet meer leuk als ze al mijn belevenissen in het Engels kunnen volgen. Hehe.
Vandaag trouwens voor de eerste keer in mijn leven zo’n Mylène homeparty meegemaakt. Ik ging uiteraard alleen maar omdat ik de hond van Tom en Marilyn nog niet gezien had en omdat ik gewoon bij mijn vriendjes wou zijn maar ik moet bekennen dat ik het hele gedoe best wel gezellig vond. Ik waande mij zowaar in een echte meidenfilm die volzat van de clichés. Dolle pret zeg ik u; ik werd zelfs gemaquilleerd en al. Het was mijn gezicht nog nooit eerder overkomen al moet ik wel zeggen dat het er, eenmaal terug in het daglicht, toch ietwat gek uitzag.
De demonstratrice was de tante van de gastvrouw haar man. Het was een mooie dame die, toen ze hoorde dat ik in Gent op kot zit, haar portefeuille bovenhaalde om een foto te tonen van haar vrijgezel zoon die blijkbaar sinds kort ook in Gent woont. Persoonlijk vond ik dat wel grappig eigenlijk. Zou die jongeman dat weten dat zijn moeder zo reclame maakt voor hem? Ze heeft mij zelfs uitgelegd waar hij woont en al. Lol. Beste jongeman, het mag wel gezegd zijn, u zag er helemaal niet slecht uit. U mag echter gerust zijn, ik ga u nu niet direct beginnen stalken. Hehe.
Soit, dat begint hier een lange lap tekst te worden ik ga eens stoppen met tateren en nog wat rondlezen in blogland.
NP: Silence 4 – Borrow
