Mylène en zo

25 02 2007

Het is hier maar stil de laatste tijd. Gek eigenlijk want ik zit boordevol blogideeën en blogneigingen maar ik kom er maar niet toe om die posts ook daadwerkelijk te schrijven en te posten. Iets houdt mij tegen. Ik heb denk ik schrik dat sommige mensen die mij kennen zich bedenkingen gaan maken bij wat ik hier neerschrijf. Iedereen die mij goed of minder goed kent weet wel dat ik op bepaalde vlakken niet zo supergoed bezig ben. Ik heb dan ook soms het gevoel dat mensen zich allerlei bedenkingen gaan maken wanneer ze hier alleen al maar leuke verhaaltjes lezen. Eigenlijk voel ik me gewoon schuldig over het feit dat ik, ondanks al mijn geklungel in de belangrijke zaken des levens, ook nog wel eens leuke dingen uitspook. Soit, het zij zo en u mag daarvan denken wat u wil, het kan mij toch geen **** schelen. Nah!

Zo’n blog is toch zalig eigenlijk. Je kan schrijven wat je wil en als het de mensen niet interesseert dan klikken ze gewoon op dat x-je in de rechterbovenhoek van hun scherm en weg zijn zij.

Ik zou eigenlijk beter mijn blog in het Engels beginnen schrijven. Ik krijg tegenwoordig nogal vaak klachten van mijn buitenlandse fans (jaja, die heb ik) dat ze dat hier allemaal niet kunnen lezen. Kijk, ik versta dat wel want ik baal ook als ik op hun Chinese, Portugese, Poolse, …  blogs terechtkom maar ik zou echt niet willen dat mijn Nederlandstalige vriendjes hier getuige kunnen zijn van mijn gebrekkige kennis der Engelse taal. Trouwens, misschien vinden ze mij ook helemaal niet meer leuk als ze al mijn belevenissen in het Engels kunnen volgen. Hehe.

Vandaag trouwens voor de eerste keer in mijn leven zo’n Mylène homeparty meegemaakt. Ik ging uiteraard alleen maar omdat ik de hond van Tom en Marilyn nog niet gezien had en omdat ik gewoon bij mijn vriendjes wou zijn maar ik moet bekennen dat ik het hele gedoe best wel gezellig vond. Ik waande mij zowaar in een echte meidenfilm die volzat van de clichés. Dolle pret zeg ik u; ik werd zelfs gemaquilleerd en al. Het was mijn gezicht nog nooit eerder overkomen al moet ik wel zeggen dat het er, eenmaal terug in het daglicht, toch ietwat gek uitzag.

De demonstratrice was de tante van de gastvrouw haar man. Het was een mooie dame die, toen ze hoorde dat ik in Gent op kot zit, haar portefeuille bovenhaalde om een foto te tonen van haar vrijgezel zoon die blijkbaar sinds kort ook in Gent woont. Persoonlijk vond ik dat wel grappig eigenlijk. Zou die jongeman dat weten dat zijn moeder zo reclame maakt voor hem? Ze heeft mij zelfs uitgelegd waar hij woont en al. Lol. Beste jongeman, het mag wel gezegd zijn, u zag er helemaal niet slecht uit. U mag echter gerust zijn, ik ga u nu niet direct beginnen stalken.  Hehe.

Soit, dat begint hier een lange lap tekst te worden ik ga eens stoppen met tateren en nog wat rondlezen in blogland.

NP: Silence 4 – Borrow





Evolutie

5 02 2007

Toen ik in het vierde leerjaar zat (15 jaar geleden) was ik zowat de enige uit de klas die thuis nog geen telefoon had. In 1992 moesten wij dus nog naar dat telefoonkotje in ‘t dorp fietsen om een telefonisch gesprek te voeren. Een groot probleem was dat niet echt maar uiteindelijk besloot men ook ten huize Linn mee te doen aan de telefoonhype. Hoereei!

Nu, vijftien jaar later, hebben we een draagbare telefoon en beschikt 3/4 van ons gezien over een gsm. Tot gisteren had ik er nog niet echt bij stilgestaan dat ik dat ding enorm zou missen moest het ineens verdwijnen. Sinds gisterenmiddag beschik ik tijdelijk niet meer over een gsm. Ik ben hem – voor de eerste keer sinds mijn mobiel bestaan – ergens vergeten. Ongelofelijk hoe ik dat ding ondertussen al gemist heb. Wat nog het ergste van allemaal is, is dat ik mijn gsm al een hele lange tijd als uurwerk en wekker gebruik. Gisterenavond wist ik dan ook niet direct wat gedaan toen ik mijn wekker wou zetten. Na lang proberen was ik erin geslaagd om de wekkerfunctie van mijn stereo in te stellen. De schrik dat ik toch iets verkeerd ingesteld had was toch aanwezig want de voorbije nacht heb ik bijzonder slecht geslapen en werd ik om 6h al wakker. Gelukkig bestaan er laptops en geven die dingen ook het uur weer. Nu ja, als het echt moet kan ik nog altijd uit mijn velux kijken naar de klok van de Sint-Pietersabdij.

Sinds zowat alle mensen over zo’n mobieltje beschikken verwacht men ook dat iedereen altijd en overal  bereikbaar is. Wat als mijn ouders mij een berichtje zouden sturen op zondagmiddag en op maandagmiddag, na ook enkele belpogingen,  nog steeds geen antwoord zouden ontvangen hebben. Zouden ze dan niet ongerust worden? Hoe moet ik nu die vriend bereiken waarbij ik mijn gsm achtergelaten heb? Hoe kan ik nu met die vriendin in Leuven afspreken waar en wanneer we met elkaar afspreken? Gaat die andere vriend niet weer denken dat ik hem negeer wanneer ik niet antwoord op een sms? Talloze vragen kwamen in mijn gedachten. Gelukkig beschik ik sinds vorig jaar ook over internet, dat andere medium dat mij 15 jaar geleden nog onbekend was. Iedereen was snel verwittigd en de afspraken konden toch gemaakt worden.

Ongelofelijk eigenlijk hoeveel er wel al niet veranderd is sinds ik op deze aardbol verscheen. Het bevestig alleen maar mijn gevoel dat ik toch wel oud(er) word.

Arno – Je ne veux pas être grand








Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.