“Crna Gora, nema druge”

25 09 2007

“There is no other like Montenegro”

Op het Vakantiesalon van 2007 in Brussel nam ik een brochure over Montenegro mee.  Het was een bijzonder uitgebreide brochure met heel wat interessane info en bijzonder veel mooie foto’s. Ik gaf me al snel gewonnen en voegde Montenegro aan mijn ‘to visit-lijstje’ toe. Een lijstje dat tegenwoordig alleen maar blijft groeien.

Enkele weken geleden contacteerde ik een Montenegrijnse jongedame en vroeg haar of zij mij misschien kon helpen om mijn collectie postkaarten uit te breiden door mij een kaartje van haar land te sturen. Vandaag vond ik maar liefst vier kaarten in de brievenbus.

Kotor Postcard

De postkaart hierboven toont Kotor. Deze middeleeuwse havenstad is een van de belangrijkste toeristische trekpleisters van Montenegro en staat sinds 1979 op de Werelderfgoedlijst van de UNESCO. De drie andere kaarten tonen Perast, Orabovac en nog eens Kotor. Ik heb het meisje dat me de kaarten stuurde ondertussen al bedankt via een mailtje. Ik heb haar aangeboden om enkele kaarten van België terug te sturen maar ze is precies niet echt geïnteresseerd. Hehe. :)

Meer info over Montenegro:

Discover Montenegro (!)
Visit Montenegro
The Government of the Republic of Montenegro

NP: J.J. Cale – Magnolia





Koektrommel

24 09 2007

‘Je moet het leven zien als een koektrommel.’

Ik schudde een paar keer mijn hoofd en keek Midori aan. ‘Misschien ben ik dom, maar af en toe begrijp ik niet waar je het over hebt.’

‘In een koektrommel zitten allerlei koekjes en daar zitten koekjes bij waar je van houdt en koekjes waar je niet van houdt, toch? Als je eerst alle lekkere koekjes opeet, hou je alleen de koekjes over die je niet graag lust. Als ik het zwaar heb, denk ik daar altijd aan. Eerst hierdoorheen bijten, straks wordt het makkelijker. Het leven is een koektrommel.’

(Uit: Norwegian Wood van Haruki Murakami)

En wat als er iets mis is met je smaakpapillen waardoor de koekjes minder lekker smaken dan ze eigenlijk zijn? Het ligt ongetwijfeld aan mij maar deze gedachte laat mij niet los. Ahum.





De trein is altijd een beetje reizen

13 09 2007

Vanaf 1 januari 2008 is het gedaan met de pret. Al 25 jaar lang rijd ik gratis met de trein maar vanaf 2008, zal ik – zoals iedere normale mens – moeten betalen voor een treinticket.  Een kwarteeuw lang lag de Benelux binnen handbereik, en – stom als ik ben – begin ik mij dat nu pas echt te realiseren. Tedoeme toch! Na de moeilijke en drukke voorbije weken besloot ik dan maar enkele dagen vrijaf te nemen en wat rond te ‘treinen’. Ik heb altijd al graag met de trein gereden. Korte ritten, op weg naar school of werk, waarbij je moet rechtstaan omdat er geen plaats meer is, zeggen mij niets. Logisch natuurlijk. Geef mij maar lange, doelloze ritten. Een zetel aan het raam, een boek of een tijdschrift in de hand en ik ben content. De voorbij dagen treinde ik naar Liège, Oostende, Mons en Tournai. Mijn postkaarten van de zee waren bijna op en ik kreeg ‘klachten’ dat ik geen kaarten aanbied van Wallonië. ‘J’ai remarqué qu’il n’y avait pas beaucoup de cartes postales de la Wallonie dans tes albums : la Belgique s’arrête donc aux Flandres … !!! (je plaisante !)’ . Dat zullen ze mij geen tweede keer zeggen. Hehe. :)

Luik is een vreemde stad. Het eerste wat ik dacht toen ik uit het station kwam, was: ‘Wanneer is de eerste trein terug?’. Lelijk dat dat daar is, niet normaal. Dat nieuwe station past daar trouwens helemaal niets als je ‘t mij vraagt. Soit, ik besloot om toch wat verder te wandelen vooraleer de stad helemaal af te schrijven. Eenmaal in het historisch centrum aangekomen, viel het al bij al wel nog mee. Ik keer zeker nog eens terug om het allemaal van wat naderbij te bekijken.

Maandagnamiddag besloot ik om naar de zee te gaan. De treinrit Gent-Oostende was bijzonder gezellig. Het regende over Vlaanderen maar in de trein was het lekker warm en brandde het licht. Naast mij zaten twee oude Engelsmannen te kletsen en ik verdiepte mij, net als op mijn treinrit naar Luik, in Norwegian Wood van Murakami (geheel mijn stijl, dat boek). Aangekomen in Oostende bleek de zon te schijnen. Hiphoi! Eerst wat parfums getest in den Inno, dan een broodje gekocht en het op den dijk opgegeten. Amai, azo nen wind, de sla vloog van tussen mijn broodje. Na een korte wandeltocht dan toch maar de trein terug naar Gent genomen. De avondspits was gelukkig al voorbij waardoor ik op mijn gemak kon verderlezen in mijn boek.

Dinsdag werd het Mons en Tournai. Mons viel bijzonder goed mee. Een klein, proper en gezellig stadje. In een dvd- en cd-winkel zag ik de dvd van Une hirondelle a fait le printemps voor nog geen 10 euro. Aan de kassa konden ze het dvd-schijfje echter niet vinden waardoor ze mij de dvd helaas niet konden verkopen. Ik dacht eerst nog dat ze maar wat grapten maar neen, zonder dvd ging ik terug naar buiten. Stom, maar zo heb ik wel 10 euro uitgespaard. In het toerismebureau vond ik trouwens (lelijke) kaartjes van de neolithische vuursteenmijnen van Spiennes, Unesco Werelderfgoed. Veel mensen hadden mij al gevraagd of ik aan kaarten van die site kon geraken; ik heb er 10 (!) gekocht en ik voel nu al dat ik er gouden zaakjes mee ga doen. LOL.

Tournai bleek dan weer minder mijn ding te zijn. Ik moet wel zeggen dat ik er niet zo heel lang rondgelopen heb, ik heb dus ongetwijfeld heel veel interessante dingen gemist. De Onze-Lieve-Vrouw Kathedraal is in ieder geval indrukwekkend en de markt mocht er ook wel zijn. Ik miste echter het gezellige karakter van Mons. Het toerismebureau in Doornik was dan weer wel de moeite. Een vriendelijke juffrouw achter de balie en veel interessantie brochures die je gratis kon meenemen. Onderweg naar het station heb ik nog een oud madammeke gelukkig gemaakt door haar te helpen om haar zware rugzak (van Mickey Mouse!) op haar rug te krijgen. Het was een oud vrouwtje dat nog maar moeilijk kon stappen en doodcontent was dat ik haar wou helpen. Ik verstond trouwens alles wat ze zei. Hiphoi, het gaat goed met mijn Frans. Op de terugweg via Brussel terug naar Gent gereden. Kwestie van lang op de trein te kunnen zitten en veel te kunnen lezen.

Er zijn nog veel plaatsen in België (en dan heb ik het nog niet over Nederland en Luxemburg) die ik zou willen bezoeken maar het is gedaan met de uitstapjes, de plicht roept. Helaas Pindakaas! Soit, het gaat wel raar doen wanneer ik ga moeten betalen om de trein te nemen. Het zal wennen worden… Gedaan met eens rap heen en weer naar Deinze of Brussel te sporen. Jammer.

NP: Sandrine Kiberlain – Manquait plus que ça








Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.