‘Je moet het leven zien als een koektrommel.’
Ik schudde een paar keer mijn hoofd en keek Midori aan. ‘Misschien ben ik dom, maar af en toe begrijp ik niet waar je het over hebt.’
‘In een koektrommel zitten allerlei koekjes en daar zitten koekjes bij waar je van houdt en koekjes waar je niet van houdt, toch? Als je eerst alle lekkere koekjes opeet, hou je alleen de koekjes over die je niet graag lust. Als ik het zwaar heb, denk ik daar altijd aan. Eerst hierdoorheen bijten, straks wordt het makkelijker. Het leven is een koektrommel.’
(Uit: Norwegian Wood van Haruki Murakami)
En wat als er iets mis is met je smaakpapillen waardoor de koekjes minder lekker smaken dan ze eigenlijk zijn? Het ligt ongetwijfeld aan mij maar deze gedachte laat mij niet los. Ahum.
Een beetje zoals “the box of chocolates” van Forrest Gump, het kan er mooi en heerlijk uitzien, maar daarom is het nog niet lekker…
;-)
en als je nu alle koekjes gewoon lekker vindt, wat dan? is het leven dan altijd schoon???
Ik vermoed van wel. Maar de vraag is of dat dan aan die koekjes ligt of aan de manier waarop jij ze smaakt.
Soit, als je alle koekjes gewoon lekker vindt dan zou ik er mij niet al te veel vragen meer over stellen. Gewoon blijven eten en genieten. ;)
Schitterend boek citeer je daar! Ik zit momenteel in mijn Murakami-fase. Na Norwegian Wood, Kafka op het strand en Spoetnikliefde ben ik nu volop bezig in de Opwindvogelkronieken. Zou Murakami dit jaar al goed zijn voor de Nobelprijs literatuur of is het nog iets te vroeg? Morgen weten we het.
Het was blijkbaar nog iets te vroeg.
Ik heb enkel Norwegian Wood gelezen tot nu toe maar De jacht op het verloren schaap ligt hier wel al klaar om ook gelezen te worden.
@ Linn:
Zijn tijd komt nog wel. Mooie banner overigens ;-)