Soms wel. Maar ‘t is het onder controle krijgen van die hersenen dat het moeilijkste is m.a.w. je gedachten stoppen.
Ik kan het maar ik ken er velen die dat niet kunnen en er daardoor vaak niet in slagen te slapen.
Ik droom. Soms komt dat me voor als de enige juiste bezigheid. Dromen, leven in de wereld van de droom – zoals Sumire had geschreven. Maar dat duurt nooit lang. Ooit grijpt de desillusie me.
Dit las ik gisterenavond op een van de laatste pagina’s van Spoetnikliefde van Murikami. Toepasselijke zin…
Ik ben trouwens zelf helemaal geen kei in het stopzetten van mijn gedachten. Gisterenavond was het echt erg. Ik ben uiteindelijk uit bed gestapt en in de zetel nog wat naar TV beginnen kijken, alwaar National Geographic erin geslaagd is om mij in slaap te wiegen. Hehe.
Ik herinner me dit citaat uit Spoetnikliefde nog goed. Ik heb net De Opwindvogelkronieken uit, 900 pagina’s Murakami op zijn best. Is het dan piekeren waar je last van hebt of eerder een stortvloed aan ideeën, inspiratie, Linn?
De opwindvogelkronieken heb ik nog niet gelezen. Ik heb wel al staan twijfelen of ik hem ook al zou kopen maar ik heb het toch maar niet gedaan. Er zijn nog zo veel boeken van andere auteurs die ik ook nog wil lezen/kopen. Ik ga extra geld en tijd vragen aan Sinterklaas dit jaar.
Zoals bij de meeste mensen (veronderstel ik) is het vooral piekeren dat mij er soms van weerhoudt om te slapen maar een stortvloed aan ideeën en inspiratie komt op een zeldzaam moment ook wel eens voor. :)
Tja, ik zit ook altijd met dat dilemma: je ontdekt een auteur die je zo geweldig goed vindt dat je al zijn of haar boeken wil lezen, maar ondertussen komen er natuurlijk ook zoveel mooie boeken uit van andere auteurs…
Ik denk inderdaad dat de meeste mensen piekeren, alleen durven er maar weinigen dat toe te geven.
Jammer genoeg niet, denk ik dan soms.
Soms wel. Maar ‘t is het onder controle krijgen van die hersenen dat het moeilijkste is m.a.w. je gedachten stoppen.
Ik kan het maar ik ken er velen die dat niet kunnen en er daardoor vaak niet in slagen te slapen.
Ik droom. Soms komt dat me voor als de enige juiste bezigheid. Dromen, leven in de wereld van de droom – zoals Sumire had geschreven. Maar dat duurt nooit lang. Ooit grijpt de desillusie me.
Dit las ik gisterenavond op een van de laatste pagina’s van Spoetnikliefde van Murikami. Toepasselijke zin…
Ik ben trouwens zelf helemaal geen kei in het stopzetten van mijn gedachten. Gisterenavond was het echt erg. Ik ben uiteindelijk uit bed gestapt en in de zetel nog wat naar TV beginnen kijken, alwaar National Geographic erin geslaagd is om mij in slaap te wiegen. Hehe.
Ik herinner me dit citaat uit Spoetnikliefde nog goed. Ik heb net De Opwindvogelkronieken uit, 900 pagina’s Murakami op zijn best. Is het dan piekeren waar je last van hebt of eerder een stortvloed aan ideeën, inspiratie, Linn?
De opwindvogelkronieken heb ik nog niet gelezen. Ik heb wel al staan twijfelen of ik hem ook al zou kopen maar ik heb het toch maar niet gedaan. Er zijn nog zo veel boeken van andere auteurs die ik ook nog wil lezen/kopen. Ik ga extra geld en tijd vragen aan Sinterklaas dit jaar.
Zoals bij de meeste mensen (veronderstel ik) is het vooral piekeren dat mij er soms van weerhoudt om te slapen maar een stortvloed aan ideeën en inspiratie komt op een zeldzaam moment ook wel eens voor. :)
Tja, ik zit ook altijd met dat dilemma: je ontdekt een auteur die je zo geweldig goed vindt dat je al zijn of haar boeken wil lezen, maar ondertussen komen er natuurlijk ook zoveel mooie boeken uit van andere auteurs…
Ik denk inderdaad dat de meeste mensen piekeren, alleen durven er maar weinigen dat toe te geven.
Soms zou je durven denken dat de wereld verdwijnt, maar hoe snel je je ogen ook open doet, ze is altijd weer terug voordat je ogen open zijn…