Joie De Vivre

25 01 2008

Ik hou van de levenslust die deze twee dames uitstralen. Meer dan wat muziek en elkaar hebben ze niet nodig om gelukkig te zijn.

Ik vraag mij trouwens af op welke muziek zij zo vrolijk staan te dansen. :)

Inge Löök

© Inge Löök





Umebayashi Shigeru- Yumeji’s Theme

23 01 2008

In de hoop dat dit zonder problemen kan beluisterd worden… (Het is namelijk de eerste keer dat we een streepje muziek online proberen te gooien.)

Uit de soundtrack van het wondermooie In The Mood For Love.

Mijn Thaise chatvriendin Fah liet mij dit stukje muziek horen en ik was direct verkocht. Een tijdje terug heb ik dan eindelijk ook de film bekeken. Wat een pareltje! Aan de mensen die deze klassieker nog niet zagen: jullie weten wat gedaan bij jullie volgende bezoek aan de videotheek. ;)





20 01 2008

Stiekem hoopte ik dat ze het misverstaan had en dat het allemaal niet zo erg was als ze zei. Een korte zoektocht via Google leerde mij echter dat het de harde realiteit is.

___________________________

Jonge vrouw verkoold na aanrijding

vr 18/01/08 – Op de N50 in Zwevezele is een 25-jarige vrouw omgekomen bij een kop-staartaanrijding.

Het slachtoffer was gestopt op de rijbaan omdat een vrachtwagenchauffeur een draaimanoeuvre uitvoerde. Ook een andere auto voor haar was al gestopt. Een achterligger merkte de stilstaande auto’s te laat op en reed op het achterste voertuig in. De wagen van de 25-jarige vrouw vatte meteen vuur. De vrouw stierf in de vlammenzee. Ook een tweede voertuig ging in vlammen op, maar de bestuurder daarvan kon op tijd ontsnappen.

(www.deredactie.be)

___________________________

Moesten Veerle en ik onze meme deze namiddag geen bezoekje gebracht hebben dan had ik misschien nooit van dit ongeluk afgeweten. Een pijnlijk ongeval waarin iemand die even oud is als mij het leven liet.  De jonge vrouw uit het artikel was ergotherapeute van beroep en ze werkte in het bejaardentehuis waar mijn meme woont. Het was dan ook meme die ons vertelde over dit ongeval. Ze leek erg aangedaan en was tijdens ons hele bezoek merkelijk stiller dan anders.

Je hoort en leest zo vaak over mensen die om verschillende redenen veel te vroeg uit het leven gerukt worden. Meestal denk je even aan het immense verdriet van de nabestaanden dat achter een dergelijk bericht schuilgaat maar het heeft geen zin om bij elk van die berichten lang stil te staan. Je doet er een ander geen plezier mee en het zou jezelf alleen maar kapot maken.

Toch ben ik deze keer diep geraakt door wat ik hoorde en het lukt mij niet om het zomaar van mij af te zetten. Ik ben kwaad en verdrietig over het feit dat dit kon gebeuren maar ik ben ook geraakt door het verdriet dat mijn meme heeft. Niet alleen haar familie, vrienden, collega’s, … rouwen om dit verlies maar ook een aantal bejaarden die haar enorm graag zagen. *** oefende haar beroep met enorm veel enthousiasme uit. Uit al de verhalen die ik al over haar gehoord had, bleek dat zij een speciale jonge vrouw was die enorm geapprecieerd werd om de manier waarmee zij met de bejaarden omging. Meme lijkt haar goed thuis te voelen in het ruisthuis en ik weet dat *** daar heel veel heeft toe bijgedragen.

Ik kijk op naar mensen als ***. Iedere keer dat ik bij meme op bezoek kom ben ik onder de indruk van de manier waarop het personeel met de bejaarden omgaat.  De laatste tijd droom ik ook stiekem van een beroep als ergotherapeute in een bejaardentehuis. Ik was dan ook enorm verwonderd toen ik onlangs in een van Veerle haar vriendenboekjes las dat ik op mijn twaalfde ‘helpster in een bejaardentehuis’ wou worden. Het is ongetwijfeld een niet te onderschatten beroep maar het lijkt mij zalig om zo veel liefde en vriendschappen van de bejaarden terug te krijgen. Helaas merk ik iedere keer wanneer ik in een rusthuis kom dat ik helemaal niet geschikt ben voor een dergelijk beroep. Jammer, maar zo is het nu eenmaal.

Het leven kan soms bijzonder wreed zijn. Twee dagen geleden was er voor *** nog geen vuiltje aan de lucht en nu is ze er ineens niet meer. Normaal gezien zouden de bejaarden van meme haar afdeling dinsdag samen soep maken. Een activiteit die waarschijnlijk niet zal doorgaan want die goedlachse, enthousiaste ergotherapeute is er niet meer…

Bedankt ***, voor al je goede zorgen voor mijn meme. Ik weet dat ze jou enorm zal missen.





Stokje

17 01 2008

Na een tweetal weken zonder computer en internet overleefd te hebben, kan ik eindelijk weer vrolijk rondsurfen op het wereldwijde web. Hiphoi. Op mijn surftocht van gisterenavond ontdekte ik dat Daniel mij enkele dagen geleden een stokje toewierp.

Wat wilde je later worden, toen je nog een kind was?

Onlangs vond ik enkele vriendenboekjes terug van mijn zus. Het is best wel interessant en ook grappig om de antwoorden van jezelf en anderen te herlezen. Ik heb eigenlijk nooit echt goed geweten wat ik wou worden. Dat blijkt ook uit mijn antwoorden in die vriendenboekjes.

Op mijn tiende liet ik de vraag wat ik later wou worden onbeantwoord.
Op mijn twaalfde, in mijn laatste jaar op de lagere school, had ik blijkbaar het licht gezien en zag ik mijzelf wel jeugdschrijfster, loopster of helpster in een bejaardentehuis worden. Die eerste twee antwoorden verbazen mij niet want in die tijd las ik zo goed als iedere dag een jeugdboek uit en ging ik iedere vrijdagavond naar de joggingclub. Dat ik in die tijd eraan dacht om bejaardenhelpster te worden verbaast mij dan weer wel. Voor zover ik weet kende ik op dat moment niemand die in een bejaardenhuis woonde, en de twee of drie optredens die ik samen met enkele vriendinnen in een rusthuis in Deinze organiseerde, vonden pas plaats in onze laatste jaren op de middelbare school. Vreemd dus.
Op mijn zestiende wist ik blijkbaar totaal niet meer wat mijn droomjob was en naast die vraag plaatste ik dan ook drie grote vraagtekens. Ik herinner mij wel dat ik in mijn laatste jaren middelbaar dacht aan jobs als vertaler/tolk en bibliothecaresse en zo, maar echt zeker was ik daar toch niet van.

Wat ben je uiteindelijk geworden?

Op dit moment val ik nog onder de noemer student en wat daarna komt is ook voor mij nog een groot vraagteken.

Hoe wilde je er als kind later uitzien?

Ik heb eigenlijk nooit een of ander bekend persoon voor ogen gehad als grote voorbeeld qua looks. Een constante in mijn leven is wel dat ik het altijd jammer gevonden heb dat mijn haar niet gemaakt is om te laten groeien.

Hoe zie je er nu uit?

Als ik foto’s zie van toen ik klein was dan valt het mij op dat ik nog vrij goed te herkennen ben. Ik heb nog steeds kort, donker haar met een irritante weerborstel in mijn froufrou en ik ben nog steeds ‘vrij’ fijn. Die vrij staat tussen aanhalingstekens omdat ik het voorbije jaar zowat zes kilo aangekomen ben. Op zich niet zo erg maar het is nu natuurlijk ook niet de bedoeling dat er vanaf nu ieder jaar zes kilo bijkomt. ;)

Hoe zag de man van je dromen er uit?

Ik heb daar vroeger nooit echt veel over nagedacht. Of het moet zijn dat ik het mij niet meer kan herinneren. Ik heb in ieder geval nooit posters op mijn kamer gehangen van zangers of acteurs of weet ik veel wie.

En wat is het uiteindelijk geworden?

De man van mijn dromen heb ik nog steeds niet ontmoet en ik vrees dat hij eigenlijk ook niet bestaat. LOL. Ik denk dat ik nogal veeleisend ben. Ik heb hier nog ergens een soort van lijstje liggen met voorwaarden waaraan de man van mijn dromen moet voldoen. Als de tijd er rijp voor is dan zwier ik dat wel eens online. Qua looks kan ik wel zeggen dat ik vond dat Ben Affleck er onlangs verdacht lekker uitzag op de cover van Knack Focus.

Hoeveel kinderen wilde je later en op welke leeftijd?

Dat is ook zo’n vraag waar ik eigenlijk nooit een antwoord op geweten heb en waar ik ook nu nog niet echt op kan antwoorden. Aangezien ik binnenkort 26 word en ik de man van mijn dromen nog steeds niet tegen het lijf gelopen ben, denk ik dat ik die eventuele kinderwens toch zeker tot mijn dertigste zal uitstellen.

Wat was als kind je lievelingseten en wat lustte je totaal niet?

Als ik mijn ouders mag geloven at ik zo goed als alles toen ik klein was. Ik herinner mij wel dat ik de spaghetti die wij in de lagere school voorgeschoteld kregen afschuwelijk slecht vond. Zo van die gigantisch dikke slierten met een roodachtig sauske daarbij. Bah! Mijn zus en ik waren sowieso geen spaghetti-eters aangezien ons mama dat thuis nooit maakte omdat zij zelf geen tomaten lust. Ik heb ook een hele tijd geen mosselen gelust. De eerste keer dat ik mosselen at, was op een mosselsouper van de Chiro en ’s avonds laat zijn die er allemaal terug uitgekomen.

Wat ik bijzonder graag at was appelmoes met worst en puree. Verder kon mijn meme heerlijke rode kool, witte kool en rabarber maken.

Lust je dat nu nog (niet), of heb je andere favorieten?

Spaghetti eet ik ondertussen wel graag en mosselen heb ik enkele jaren terug leren eten door mijn toenmalige vriendje. Appelmoes is nog steeds een van mijn favorieten en verder kan ik ook enorm genieten van de witte en rode kool die ons mama maakt. En dan vergeet ik nog die heerlijke worteltjes die uit onze eigen tuin komen. Mjammie.

Ik zou  niet weten naar wie ik dit stokje moet gooien dus laat ik het hier maar gewoon liggen. Alhoewel: moest Miss Taelman hier toevallig passeren mag ze het altijd oprapen. Even testen dus of jij mijn blog ook wel leest. :p





Gelukkig Nieuwjaar!

5 01 2008

Amsab à la Carte!

Momenteel heb ik geen internetverbinding in Gent en daarom ben ik dit jaar een beetje laat met mijn nieuwjaarswensen. Desalniettemin wens ik iedereen die dit leest een fantastisch 2008 toe. Dat 2008 het jaar mag worden waarin we ons met z’n allen eens wél aan onze goede voornemens kunnen houden. ;)

Met de afbeelding van de bovenstaande postkaart wil ik trouwens nog een beetje reclame maken voor de tentoonstelling Amsab à la Carte!. Deze tentoonstelling van prentbriefkaarten kan je nog tot en met 28 maart gratis bezoeken in het Amsab-Instituut voor Sociale Geschiedenis te Gent (voor meer info: klik op de bovenstaande links).

Ik moet bekennen dat ik zelf nog niet geweest ben maar als postkaart- en geschiedenisliefhebber *kuch* zal ik daar in de komende weken nog wel eens verandering in brengen en eens binnenspringen in het Amsab.

NP: Richard Hawley – Just Like The Rain








Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.