Stokje

Na een tweetal weken zonder computer en internet overleefd te hebben, kan ik eindelijk weer vrolijk rondsurfen op het wereldwijde web. Hiphoi. Op mijn surftocht van gisterenavond ontdekte ik dat Daniel mij enkele dagen geleden een stokje toewierp.

Wat wilde je later worden, toen je nog een kind was?

Onlangs vond ik enkele vriendenboekjes terug van mijn zus. Het is best wel interessant en ook grappig om de antwoorden van jezelf en anderen te herlezen. Ik heb eigenlijk nooit echt goed geweten wat ik wou worden. Dat blijkt ook uit mijn antwoorden in die vriendenboekjes.

Op mijn tiende liet ik de vraag wat ik later wou worden onbeantwoord.
Op mijn twaalfde, in mijn laatste jaar op de lagere school, had ik blijkbaar het licht gezien en zag ik mijzelf wel jeugdschrijfster, loopster of helpster in een bejaardentehuis worden. Die eerste twee antwoorden verbazen mij niet want in die tijd las ik zo goed als iedere dag een jeugdboek uit en ging ik iedere vrijdagavond naar de joggingclub. Dat ik in die tijd eraan dacht om bejaardenhelpster te worden verbaast mij dan weer wel. Voor zover ik weet kende ik op dat moment niemand die in een bejaardenhuis woonde, en de twee of drie optredens die ik samen met enkele vriendinnen in een rusthuis in Deinze organiseerde, vonden pas plaats in onze laatste jaren op de middelbare school. Vreemd dus.
Op mijn zestiende wist ik blijkbaar totaal niet meer wat mijn droomjob was en naast die vraag plaatste ik dan ook drie grote vraagtekens. Ik herinner mij wel dat ik in mijn laatste jaren middelbaar dacht aan jobs als vertaler/tolk en bibliothecaresse en zo, maar echt zeker was ik daar toch niet van.

Wat ben je uiteindelijk geworden?

Op dit moment val ik nog onder de noemer student en wat daarna komt is ook voor mij nog een groot vraagteken.

Hoe wilde je er als kind later uitzien?

Ik heb eigenlijk nooit een of ander bekend persoon voor ogen gehad als grote voorbeeld qua looks. Een constante in mijn leven is wel dat ik het altijd jammer gevonden heb dat mijn haar niet gemaakt is om te laten groeien.

Hoe zie je er nu uit?

Als ik foto’s zie van toen ik klein was dan valt het mij op dat ik nog vrij goed te herkennen ben. Ik heb nog steeds kort, donker haar met een irritante weerborstel in mijn froufrou en ik ben nog steeds ‘vrij’ fijn. Die vrij staat tussen aanhalingstekens omdat ik het voorbije jaar zowat zes kilo aangekomen ben. Op zich niet zo erg maar het is nu natuurlijk ook niet de bedoeling dat er vanaf nu ieder jaar zes kilo bijkomt. ;)

Hoe zag de man van je dromen er uit?

Ik heb daar vroeger nooit echt veel over nagedacht. Of het moet zijn dat ik het mij niet meer kan herinneren. Ik heb in ieder geval nooit posters op mijn kamer gehangen van zangers of acteurs of weet ik veel wie.

En wat is het uiteindelijk geworden?

De man van mijn dromen heb ik nog steeds niet ontmoet en ik vrees dat hij eigenlijk ook niet bestaat. LOL. Ik denk dat ik nogal veeleisend ben. Ik heb hier nog ergens een soort van lijstje liggen met voorwaarden waaraan de man van mijn dromen moet voldoen. Als de tijd er rijp voor is dan zwier ik dat wel eens online. Qua looks kan ik wel zeggen dat ik vond dat Ben Affleck er onlangs verdacht lekker uitzag op de cover van Knack Focus.

Hoeveel kinderen wilde je later en op welke leeftijd?

Dat is ook zo’n vraag waar ik eigenlijk nooit een antwoord op geweten heb en waar ik ook nu nog niet echt op kan antwoorden. Aangezien ik binnenkort 26 word en ik de man van mijn dromen nog steeds niet tegen het lijf gelopen ben, denk ik dat ik die eventuele kinderwens toch zeker tot mijn dertigste zal uitstellen.

Wat was als kind je lievelingseten en wat lustte je totaal niet?

Als ik mijn ouders mag geloven at ik zo goed als alles toen ik klein was. Ik herinner mij wel dat ik de spaghetti die wij in de lagere school voorgeschoteld kregen afschuwelijk slecht vond. Zo van die gigantisch dikke slierten met een roodachtig sauske daarbij. Bah! Mijn zus en ik waren sowieso geen spaghetti-eters aangezien ons mama dat thuis nooit maakte omdat zij zelf geen tomaten lust. Ik heb ook een hele tijd geen mosselen gelust. De eerste keer dat ik mosselen at, was op een mosselsouper van de Chiro en ’s avonds laat zijn die er allemaal terug uitgekomen.

Wat ik bijzonder graag at was appelmoes met worst en puree. Verder kon mijn meme heerlijke rode kool, witte kool en rabarber maken.

Lust je dat nu nog (niet), of heb je andere favorieten?

Spaghetti eet ik ondertussen wel graag en mosselen heb ik enkele jaren terug leren eten door mijn toenmalige vriendje. Appelmoes is nog steeds een van mijn favorieten en verder kan ik ook enorm genieten van de witte en rode kool die ons mama maakt. En dan vergeet ik nog die heerlijke worteltjes die uit onze eigen tuin komen. Mjammie.

Ik zou  niet weten naar wie ik dit stokje moet gooien dus laat ik het hier maar gewoon liggen. Alhoewel: moest Miss Taelman hier toevallig passeren mag ze het altijd oprapen. Even testen dus of jij mijn blog ook wel leest. :p