Fuck U

31 03 2008

Heel af en toe ben ik eens kwaad op iemand anders dan mezelf. Om mij dan af te reageren zonder dat er gewonden vallen of dingen gebroken worden, luister ik een keer of tien naar het volgende nummer:

Een aanrader, vind ik. :)





Rotterdam: verslag in puntjes…

30 03 2008

* De dag begon slecht want zowel mijn maag als mijn darmen werkten ‘s ochtends tegen. Eventjes dacht ik eraan om thuis te blijven maar uiteindelijk ben ik – weliswaar een uur later dan gepland - toch vertrokken. En gelukkig maar, want het werd een fijne dag.

* De heenreis verliep verdacht vlot. De trein arriveerde overal op tijd. In Antwerpen moest ik een tijdje op mijn aansluiting wachten maar dat vond ik geen probleem. Ik heb de hele tijd rondgewandeld en af en toe eens een foto getrokken. Je kan wel stellen dat ik een fan ben van het nieuwe station. Ik heb mij trouwens gerealiseerd dat ik moeilijk stilstaand kan wachten op een trein. Ik heb de neiging constant te bewegen. Een neurotisch trekje!?

* Het boek dat ik meehad heb ik op de trein geen enkele keer bovengehaald. Ik heb wél een poging gedaan om mijn muziek te beluisteren maar dat draaide op één grote mislukking uit. De oortjes van mijn mp3-speler deden niets anders dan ruisen, piepen en kraken. Wat ik ook deed, het hield maar niet op. Zot werd ik ervan.

* In Rotterdam aangekomen sloot ik mij aan bij de groep die ondertussen bijna voltallig was. Na een korte voorstelling kregen we allemaal een boekje met de planning van de dag en met een stadsplan. Het meisje dat het hele gebeuren organiseerde had dat bijzonder vakkundig aangepakt.

* We hebben natuurlijk een beetje aan sightseeing gedaan (zeg je dat zo?). De kubuswoningen van Piet Blom mogen er dan wel speciaal uitzien; ik vind ze vooral onpraktisch. Ik kreeg daar trouwens een gevoel van duizeligheid. Ik vraag mij echt af welke mensen daar vrijwillig in wonen. Een ander gebouw dat we bezochten was de Laurenskerk. Daar liep zowaar een tentoonstelling met de naam Binnenstebuiten. :)

* Uiteraard hebben we ook heel veel gegeten. Als middagmaal verorberden we poffertjes in het Seth Poffertjessalon. Ik had even schrik dat mijn maag en buik weer zouden tegenwerken maar het was gelukkig vals alarm. In de namiddag maakten wij een stop in een cafeetje aan de Oude Haven. We aten er bitterballen en schreven er onze kaartjes. ‘s Avonds aten we in Brutus Beer, één van De Beren Eetcafé’s. Wist je trouwens dat er een verschil is tussen Belgische en Nederlandse mayonaise? De Nederlanders vinden onze mayonaise blijkbaar te zuur en hebben daarom een eigen, zoetere variant.

* Ik vergeet hier bijna iets te zeggen over het belangrijkste, en dat zijn natuurlijk de mensen die allemaal meewaren. We bleken uiteindelijk met 15 dames te zijn: 10 Nederlandse, 2 Russische, 1 Duitse, 1 Belgische en 1 Finse die in Nederland woont. Dat deze mensen allemaal bijzondere fijne personen zijn, bleek bijvoorbeeld uit het groot aantal dames dat voor iedereen een geschenkje meehad. Op de foto ontbreekt trouwens een zakje Hollandse drop.  Omdat ik zelf niet zo’n fan ben van die dingen heb ik het zakje thuis achtergelaten bij iemand die daar heel gelukkig om leek. :D

* Na deze fijne dag moest ik natuurlijk nog terug in België raken ook. Gelukkig had ik deze keer – tot in Roosendaal – fijn gezelschap van een andere postcrosser. Bij het opstappen in Rotterdam liep het wel eventjes mis. Zonder goed en wel te beseffen wat er precies gebeurde hoorde ik een gek lawaai en kreeg ik het gevoel dat mijn rugzak ineens openstond. Toen we neerzaten merkten we dat er drie sneden in mijn rugzak waren. Jawel, een of andere pipo had een poging gedaan om iets kostbaars uit mijn rugzak te verwijderen. Een poging ja, want die is uiteraard mislukt doordat mijn geld en zo redelijk goed wegzaten.

* Verder liep ook de terugreis vrij vlot al moet ik zeggen dat het wel fijner was geweest moest de verwarming aangelegen hebben op de trein. Toen we in Brussel arriveerden zaten er enkel nog koukleumen op de trein. Aanvankelijk dacht ik dat ik de enige was die kou had maar het gedrag van de andere treinreizigers zei genoeg. :D Op de trein van Brussel naar Gent heb ik me trouwens beziggehouden met mijn nieuwe aanwinst, een vijfdelig Russian dolleke. :)





Postcrossing Meeting in Rotterdam

29 03 2008

Straks, bij het ochtendgloren, is het eindelijk zover. Dan zal ik naar Rotterdam sporen om er rond 11 uur (een vertraging van max. één uur werd ingecalculeerd. Naar het schijnt zijn er in Nederland nog meer vertragingen dan in België.) af te spreken met een tiental andere postkaartverslaafden. Het grootste deel van deze postcrossers zullen Nederlanders zijn maar er komen ook twee Russische dames, één Duitse vrouw en één meisje jongedame uit België. :)

Wat er precies op het programma staat is voor de meesten nog een raadsel. De  persoon die de meeting organiseert heeft dat als verrassing gehouden. Zeker is dat wij met z’n allen Rotterdam zullen bezoeken en ook – uiteraard – een postkaartwinkel zullen aandoen. Ik meen ook ergens gelezen te hebben dat we poffertjes gaan eten. Daar kan ik alvast geen neen tegen zeggen. :)

Het feit dat ik dit jaar nog een klein beetje kan genieten van gratis treinvervoer in de Benelux was voor mij één van de redenen om deze meeting niet aan mij voorbij te laten gaan. Verder is het geleden van toen ik nog een klein meisje was dat ik nog eens in Rotterdam geweest ben. En, last but not least, vermoed ik dat het wel leuk zal zijn om eens met een tiental wildvreemden op stap te gaan. Ik hoop dat ze allemaal vriendelijk en zo zullen zijn en dat ze mij niet zullen opeten of ontvoeren. En als ik om een of andere reden toch moet ontvoerd worden dan het liefst door een van de Russische dames a.u.b.

Met Extremely Loud & Incredibly Close van Jonathan Safran Foer in mijn rugzak en de volgende deuntjes op mijn mp3-speler kan de treinreis wat mij betreft alvast niet meer stuk. :)

Koop – The Moonbounce
The Moldy Peaches –  Anyone Else But You
Mercury Rev – The Dark Is Rising
Prefab Sprout – Cars and Girls
Nerina Pallot – Sophia
India.Arie – Ready For Love
Peter Bjorn and John – Young Folks
Suzanne Vega – Caramel
Out Hud – It’s For You
Leona Naess – Ballerina
Polaroid – So Damn Beautiful
Parov Stelar – Homesick
Tracy Chapman – Fast Car
Arsenal – Switch
Brigitte Bardot – Un Jour Comme Un Autre
David Fonseca – Superstars
Joan As Police Woman – The Ride
Massive Attack – Unfinished Sympathy
Dionne Warwick – Walk On By
Mulatu Astatke – Yegelle Tezeta
The Underwolves – Shaken
Gotan Project – Triptico
Cali – Je M’en Vais
Archive – Lights
The Dø – Tammie
Holden – C’est Plus Pareil
Maxime Le Forestier – San Francisco
Los Hermanos – O Vento
The Rippingtons & Jeffrey Osborne – I’ll Be Around
Khadja Nin – Wale Watu
Toots Thielemans – Bluesette

De batterijen van het fototoestel zijn helemaal opgeladen, de sportschoenen staan klaar, de vuile loopoutfit zit in de rugzak (we gaan rechtstreeks van R’dam naar Hotel Mama & Papa ;-p), de adressen voor de kaartjes zitten in mijn agenda, … Nu alleen nog maar hopen dat het weer en de andere postcrossers een beetje meezitten. :D





[Wijvenweek] I Dreamed My Whole House Was Clean

27 03 2008

© Anne Taintor

Klik zeker eens door naar de website van Anne Taintor als ze voor jou nog een onbekende is. Het is de moeite waard.





[Wijvenweek] Shoppen

25 03 2008

Het is een hele tijd geleden dat ik nog eens echt gaan shoppen ben. Het enige wat ik de voorbije maanden qua kledij gekocht heb is een broek en een pull om te gaan lopen. De voornaamste reden daarvoor is dat ik momenteel eigenlijk geen geld heb om te shoppen. De weinige keren dat ik wel over een beetje centjes beschik, geef ik het uit aan dingen die mij op dit moment meer voldoening geven dan een nieuwe outfit. Met het geld dat ik van mijn ouders en mijn grootouders voor mijn verjaardag kreeg, heb ik bijvoorbeeld twee boeken en een cd gekocht.

Er is echter nog iets anders waar ik wel regelmatig geld aan uitgeef…postzegels en postkaarten. Het weinige geld dat ik verdien met mijn kuisjobje wordt grotendeels aan mijn postkaartenhobby besteed. Ik geniet ervan om op zoek te gaan naar mooie en unieke postkaarten waarvan ik hoop dat er ergens op deze aardkloot iemand rondloopt die – bij wijze van spreken – een moord zou begaan om dat ene kaartje dat ik beschikbaar heb te kunnen bemachtigen.

In Gent zijn er een tiental adresjes waar ik aan leuke kaarten kan geraken. Ik denk dan bijvoorbeeld aan de museumshops van Het Huis Van Alijn en Het Museum Voor Schone Kunsten maar ook aan Achter de Maan, The Fallen Angels, Dille & Kamille en nog heel wat andere winkeltjes waarvan ik de naam niet eens ken. Leuke kaartjes aanbieden voor andere verzamelaars is natuurlijk één ding maar er al even mooie kaarten voor in ruil krijgen maakt de cirkel pas helemaal compleet. Ik geniet van de internationale contacten die het ruilen met zich meebrengt en ik straal als een klein kind dat net een cadeau kreeg wanneer ik mooie kaarten uit mijn brievenbus vis.

Zelf spaar ik alleen maar ‘viewcards’ maar heel af en toe zie ik in andere mensen hun postkaartalbums kaartjes die ik zo speciaal, mooi of leuk vind dat ik hen stante pede contacteer met de vraag of ze geïnteresseerd zijn in een ‘swap’ met mij. Een dergelijk kaartje – dat overigens geheel binnen de thematiek van deze week past – is het volgende:

USA, 1960s (Christian Skrein, Snapshots - The Eye of the Century)

En zo zie je maar… ik slaag er zelfs in deze Wijvenweek in om een log over mijn postkaartenpassie te schrijven. *grijns* :)





[Wijvenweek] My Body And Me

24 03 2008

Al wie nog niet weet dat het deze week Wijvenweek is, is op z’n zachtst gezegd toch wel een beetje blogwereldvreemd. Over de meeste van de dagthema’s die voorgesteld worden zou ik begod niet weten wat te schrijven maar over het dagthema van vandaag, ‘mijn wijflijf’, zou ik wel een aantal pagina’s kunnen volpennen. Een tijdje terug schreef ik trouwens al eens een logje dat verraadde met welke delen van mijn lichaam ik minder tevreden ben. Ik erger me regelmatig eens aan dat hoopje dun, futloos, weerborstelig haar dat zich op mijn hoofd bevindt en dat ervoor zorgt dat ik al mijn hele leven hetzelfde kapsel heb. Verder heb ik een wit velletje, een gekke neus (vanuit zijaanzicht vooral. hehe) en last van kyfose. Tot voor een jaar of vijf was ik er trouwens rotsvast van overtuigd dat ik echt lelijk was maar dankzij de positieve inbreng van twee mannen die mijn levenspad kruisten ben ik mezelf op dat vlak gelukkig toch wat realistischer gaan bekijken. Dit alles gezegd zijnde wil ik het hier verder vooral hebben over de fenomenen lichaamsbouw en gewicht.

Mijn lichaamsbouw valt onder de categorie ‘vrij tenger’. Iedereen die Papa Linn al eens gezien heeft weet dat de appel niet ver van de boom gevallen is qua lichaamsbouw. In feite is de appel tout court niet ver van de boom gevallen, maar daar zullen we het een andere keer wel eens over hebben. Tot een viertal jaar terug kon ik eten wat ik wou zonder ook maar iets te verdikken. Ik heb altijd wel al geweten dat ik geluk heb op dat vlak. In de lagere school had ik een vriendinnetje dat echt op haar eten moest letten omdat zij anders al snel te zwaar zou worden voor haar leeftijd. Dat zij daadwerkelijk ook heel wat minder snoepte dan het gemiddelde meisje van haar leeftijd getuigt volgens mij van heel wat karakter.

De laatste jaren merk ik dus dat ook ik wat zwaarder word wanneer ik veel ongezond eten binnenspeel; zeker wanneer dat gepaard gaat met een totaal gebrek aan beweging. Het gevolg is dat mijn gewicht de laatste jaren nogal wat schommelt. Mijn favoriete jeans is de ene keer een stuk te groot en een andere keer weer een stuk te klein. Mijn ongezonde eetstijl van het voorbije jaar bijvoorbeeld, uitte zich in een gewichtstoename van een zestal kilo. Iets wat op zich natuurlijk geen ramp is alhoewel ik het jammer vind dat zo’n gewichtstoename zich altijd tot bepaalde lichaamsdelen beperkt. Erger was dat ook enkele van mijn lichaamsfuncties onder die ongezonde levensstijl te lijden hadden. Enkele weken geleden besloot ik dan ook om daar iets aan te doen en om gezonder te gaan eten en leven. Die gezondere eet- en levensstijl bestaat vooral uit meer fruit eten, minder schrokken wat Twixen en dergelijke betreft en ook uit een poging tot wat meer bewegen. Ondertussen werpt dit alles al zijn vruchten af. :)

Hoewel de officiële reden voor mijn gewijzigde eetpatroon dus bij die tegensputterende lichaamsfuncties ligt, moet ik bekennen dat ik stiekem hoop dat ik die zes bijgekomen kilo’s weer allemaal kwijtraak. Dat ook mijn – sowieso al kleine – boezem daardoor zijn originele omvang terug zal krijgen neem ik er zelfs met plezier bij. Dat tengere lijf met die kleine borsten hoort bij mij en past zelfs bij mijn karakter. Dat de meeste mensen een vrouwelijker lichaam mooier vinden – iets wat ik trouwens volledig kan volgen –  doet er voor mij niet toe. Ik vind heel wat vrouwen – in alle maten en gewichten - knap, maar mezelf zie ik het liefst wanneer de wijzer van de weegschaal dat ene cijfer niet overschrijdt. Misschien moet ik dat alles wel linken aan het feit dat ik mij beledigd voel wanneer mensen mij omschrijven als een vrouw in plaats van een meisje…





Zalig Pasen

23 03 2008

Ik zou hier wat kunnen schrijven over:

  • The Darjeeling Limited, de film die ik deze avond zag.
  • Once, de film die ik eigenlijk liever had gezien maar die ik door mijn toegevingen aan ene koppige jongedame niet zag. :p
  • de alles doordringende geur die uitgaat van al de postkaarten die ik ontvang van mijn postkaartvriendinnetje uit India.
  • mijn zus die mij gisterenavond op msn wist te verrassen door de te melden dat zij een cursus visagie volgt.
  • Winnie De Poes die ziek is en voor de rest van zijn leven op dieet zal staan.
  • mijn eerste stappen in Twitterland.
  • het boek Fantastica van Merel Roze dat ik de voorbije week gelezen heb.
  • de gekke dingen waaraan ik vorige nacht dacht, toen ik door een gigantische overdosis energie de slaap niet kon vatten.

Helaas hebben we weer last van iets dat op een writer’s block lijkt en daarom beperk ik mij tot het iedereen toewensen van een fijne paasdag vol met paaseitjes en andere fijne dingen. Uiteraard hoort daar ook een passende afbeelding met paaskuikentjes bij.

De hierboven afgebeelde beestjes zijn hoogstwaarschijnlijk helemaal geen paaskuikentjes maar ik heb ze voor deze gelegenheid tot paaskuikentjes omgedoopt. Ik heb trouwens ook totaal geen idee van wat ze tegen elkaar zeggen maar voor het gemak ga ik ervan uit dat ze elkaar een vrolijk paasfeest wensen en dat ze opscheppen over de grote hoeveelheid paaseitjes die ze deze ochtend in hun tuin gevonden hebben.

NP: Prefab Sprout – Cars and Girls





Saturnia Pyri

18 03 2008

Enkele dagen geleden zag Heivlinder een rups lopen langs haar voordeur. Ze nam een paar foto’s van het beestje, plaatste die op haar weblog en vroeg aan haar lezers of deze via het rupsenzoeksysteem van vlindernet konden achterhalen om welke rups het precies ging. Dat was uiteindelijk nog niet zo eenvoudig want vandaag blijkt dat de meeste mensen (inclusief mezelf) het antwoord verkeerd hadden. Ik kijk al uit naar de volgende keer dat ik zelf een rups tegenkom zodat ik via het rupsenzoeksysteem kan proberen achterhalen om welk beestje het precies gaat. :)

De post van Heivlinder deed mij ook meteen terugdenken aan die grote en opvallende rups die Tom en ik drie zomers geleden (juli 2005) op een camping in het ‘Département du Gard’ in Frankrijk zagen. Vergeef ons de niet echt fantastische foto:

Opvallend aan deze rups was vooral zijn grootte en de blauwe wratten. De rups was vingerdik en had een lengte van ongeveer tien centimeter. Via de links op vlindernet ging ik op zoek naar allerlei foto’s van rupsen en na alle foto’s op deze site bekeken te hebben bleek er maar een rups te zijn die op het beestje op de foto uit Frankrijk leek, namelijk de rups van de great peacock moth. Verder zoekwerk bevestigde dat wij inderdaad de volgroeide rups van een grote nachtpauwoog, een saturnia pyri of un grand paon de nuit gezien hebben. Deze vlinder is een van de grootste nachtvlinders van Europa en zijn spanwijdte varieert tussen de 87 en de 166 millimeter. In België en Nederland wordt hij enkel als dwaalgast waargenomen. Ik ben enorm enthousiast en blij dat dit mysterie na bijna drie jaar opgelost is, ik kon het dus uiteraard niet laten om er een log over te schrijven. En ik sluit af met een laatste link naar interessante info over deze nachtvlinder.





Over Fietsen en Gent Sint Pieters

16 03 2008

Toen ik deze namiddag het station buitenstapte stonden er een paar oudere koppels zich te verwonderen over het aantal fietsen dat er zich rond het station bevindt. Enkele minuten voor ik hen zag had ik mijn fototoestel bovengehaald omdat ik beloofd had aan Fah – een vriendin in Thailand – om eens een foto door te sturen van het gigantische aantal fietsen dat zich in het weekend rond het station van Gent Sint Pieters bevindt. Over toeval gesproken.

Toen ik vorig jaar samen met een Franse couchsurfer meeliep naar het station haalde die ook zijn fototoestel boven bij het zien van al die fietsen. Ik vond dat toen eigenlijk best wel grappig. Gent is een fietsstad en een studentenstad. België is zo klein dat zo goed als alle studenten in het weekend huiswaarts keren en hun fiets dus voor twee dagen in de buurt van het station parkeren. Bovendien heeft het gebrek aan fietsenstallingen en de gehaastheid (of luiheid?) van sommige fietsers tot gevolg dat een heleboel fietsen het straatbeeld van de stationsbuurt vervuilen. Het Project Gent Sint Pieters voorziet 10.000 overdekte en grotendeels bewaakte plaatsen voor fietsen. Het einde van al de werken is natuurlijk nog niet voor de eerstkomende jaren en dus zullen we het nog een hele tijd moeten stellen met dit typisch Gentse stadsbeeld.





Dagen Zonder Lief

15 03 2008

De voorbije week heb ik wat gefoefeld met de lay-out van mijn blog. Ik was niet tevreden over de manier waarop links aangeduid worden bij het ‘Regulus’ theme. Na heel wat zoeken en proberen ben ik uiteindelijk bij het theme ‘Ocean Mist’ terecht- gekomen. Van alle mogelijkheden voldoet die lay-out het meest aan mijn wensen. Ik hoef nu ook geen tijd meer te verprutsen met het maken van een eigen header want de gratis bijgeleverde kopfoto vind ik wel goed passen bij mijn postkaartenverslaving en mijn reishonger. We kunnen weer voor een tijdje verder. :)

Ik merk ook nu pas dat ik de voorbije week geen enkele log geschreven heb. Ik heb nochtans wel af en toe de tijd genomen om de nieuwe posts op mijn favoriete blogs te lezen. Ik heb er eigenlijk een enorm rare week op zitten. In het begin van de week is er iets gigantisch misgelopen met mijn biologische klok en bovendien lijkt het alsof de voorbije dagen meer een wazige droom dan werkelijkheid waren. Vreemd, allemaal heel vreemd. Gelukkig is er beterschap in zicht en normaal gezien zal die biologische klok vanaf morgen weer vrij normaal lopen. Net op tijd want volgende week staan er heel wat dagen in de bibliotheek op mijn planning en tot op heden zijn bibliotheken en zo nog steeds niet open ‘s nachts.

Positief aan vorige week is dan weer dat mijn poging om wat gezonder te eten en wat meer te bewegen zijn vruchten begint af te werpen. En neen, dan heb ik het niet over het aantal kilo’s dat ik misschien afgevallen ben. Dat is namelijk niet de (hoofd)reden van mijn poging tot gezonder leven.  Ik wil gewoon dat mijn lichaam weer werkt zoals een normaal gezond lichaam dat hoort te doen. Het ziet er momenteel naar uit dat dat dus ook gaat lukken. Hiphoi. Verder is het sowieso niet de bedoeling dat ik veel kilo’s kwijtraak want ik heb schrik dat mijn voorgevel dan weer even snel gaat smelten als een ijsje op een warme zomerdag.  Dat de omvang van mijn voorgevel zich nog steeds tot het minimum beperkt werd mij de voorbije dagen trouwens weer eens ‘pijnlijk’ duidelijk. Pas na het joggen - bij het in de douche springen -  merken dat je geen bh aanhebt zegt volgens mij genoeg. Hehe. ;)

Binnen een dik uur neem ik de trein richting Hotel Mama & Papa. Daar ga ik vlug de volgende les start to run lopen waarna ik naar Nele zal trekken om aldaar de film Dagen Zonder Lief te bekijken. Van een toepasselijke titel gesproken. Alhoewel, maak van die dagen maar maanden of zelfs jaren. ;) Als ik het mij goed herinner dan zal ik in mei alweer twee jaar vrijgezel zijn. De tijd vliegt…





Léo Ferré – Avec Le Temps

10 03 2008

Avec le temps…
avec le temps, va, tout s’en va
on oublie le visage et l’on oublie la voix
le cœur, quand ça bat plus, c’est pas la peine d’aller
chercher plus loin, faut laisser faire et c’est très bien

avec le temps…
avec le temps, va, tout s’en va
l’autre qu’on adorait, qu’on cherchait sous la pluie
l’autre qu’on devinait au détour d’un regard
entre les mots, entre les lignes et sous le fard
d’un serment maquillé qui s’en va faire sa nuit
avec le temps tout s’évanouit

avec le temps…
avec le temps, va, tout s’en va
mêm’ les plus chouett’s souv’nirs ça t’as un’ de ces gueules
à la gal’rie j’farfouille dans les rayons d’la mort
le samedi soir quand la tendresse s’en va tout’ seule

avec le temps…
avec le temps, va, tout s’en va
l’autre à qui l’on croyait pour un rhume, pour un rien
l’autre à qui l’on donnait du vent et des bijoux
pour qui l’on eût vendu son âme pour quelques sous
devant quoi l’on s’traînait comme traînent les chiens
avec le temps, va, tout va bien

avec le temps…
avec le temps, va, tout s’en va
on oublie les passions et l’on oublie les voix
qui vous disaient tout bas les mots des pauvres gens
ne rentre pas trop tard, surtout ne prends pas froid

avec le temps…
avec le temps, va, tout s’en va
et l’on se sent blanchi comme un cheval fourbu
et l’on se sent glacé dans un lit de hasard
et l’on se sent tout seul peut-être mais peinard
et l’on se sent floué par les années perdues- alors vraiment
avec le temps on n’aime plus

(Hier te beluisteren)





Ditjes en datjes…

9 03 2008

* Gisterenavond heb ik samen met enkele vrienden uit het middelbaar het eten in de Pablo’s onderzocht en lekker bevonden.

* Achteraf belandden wij in den Abacho en deze gezellige bar kreeg eveneens mijn goedkeuring. Het merendeel van het publiek aldaar bleek uit holebi’s te bestaan maar laat u dat in ieder geval niet tegenhouden om er als hetero ook eens binnen te stappen. Wij hebben het ons in ieder geval niet beklaagd (alé, ik toch niet).

* Het is blijkbaar weer Flikken op den televisie en net zoals vorig jaar zal ik vooral enkel en allen voor hem kijken.

* De regen heeft mij vandaag niet tegengehouden om les 4 van ‘Start to Run‘ te lopen. De muziek van deze les viel goed mee en ik betrapte mijzelf erop dat ik soms meezong (in de wandelstukken, dat spreekt). De regendruppels op mijn brilglazen verhinderden mij dan wel weer om alle plassen te ontwijken.

* Ik zou ook wel weer wat meer willen gaan zwemmen maar ik zit met vestimentaire problemen inzake badkledij. Mijn zwempakken zijn een beetje te klein geworden en met mijn fel gekleurde bikini gaan de mensen denken dat ik kom om in de kijker te staan in plaats van te zwemmen. Dat doet mij er dan weer aan denken dat ik vroeger vaak droomde dat ik het zwembad voor mij alleen had. Zalig moet dat zijn.

* Ik zou de lay-out van mijn blog willen veranderen naar het thema Cutline. Dat is naar mijn mening vlotter leesbaar maar wel iets minder strak dan het huidige thema. Bovendien zou ik niet weten wat als header te gebruiken. En die standaard header gebruiken getuigt ook maar van weinig creativiteit.

* De Poolse jongen die van mij de officiële postcrossing kaart BE-13748 ontving, stuurt mij net een bedankmailtje en weet mij te vertellen dat Gent in het Pools Gandawa wordt genoemd. Ik hoop altijd stiekem de ontvangers van mijn kaarten te kunnen overtuigen om Gent eens te bezoeken. Ik noteer dan ook altijd het webadres van www.visitgent.be op de kaart.

* Deze namiddag heb ik een stuk dooreengeklutste fruittaart gegeten. Het zag er niet uit maar smaakte wel enorm lekker. Het deed mij denken aan die dag (heel lang geleden) dat ons mama mijn zus en ik eens naar de bakker stuurde om de verjaardagstaart voor papa af te halen. Wij gingen daar met onze fiets om en ik had de taartdoos op haar (zijn?) zij in een plastieken zaksken aan mijn fietsstuur gehangen. Dat was niet zo slim. :/

* Alé, we gaan eens kijken wie naar Belgrado mag. Spannend!





Željko Joksimović

8 03 2008

Op 4 maart maakte de Servische omroep RTS bekend dat Jovana Janković en Željko Joksimović het songfestival in Belgrado zullen presenteren. Dit nieuws interesseert jullie uiteraard geen zak en normaal gezien zou het ook mij noch warm noch koud laten maar het toeval wil nu eenmaal dat de mannelijke presentator, Joksimović dus, voor mij al enkele jaren geen onbekende meer is.

In 2004 deed hij namelijk zelf mee aan het songfestival en dat met het liedje Lane Moje. Ik was meteen fan en was dan ook een heel klein beetje ont- goocheld dat de wild dansende Ruslana het songfestival met 17 punten voorsprong op Joksimović won. Nadat ik vrede had genomen met de over- winning van Ruslana vergat ik al vlug Željko en zijn lied.

Het lot bracht mij in 2005 echter in contact met een Gentse jongeman die een volledige cd met muziek van Joksimović in zijn bezit heeft. Toen ik op een dag Lane Moje uit de radio hoorde schallen kwam het liedje mij direct bekend voor. ‘Hé, ik ken dat’, riep ik enthousiast uit. Waarop de jongeman al even enthousiast repliceerde: ‘Ja!? Dat liedje was de Servische inzending voor Eurosong in 2004′. Sindsdien staat de naam van Željko in mijn geheugen gegrift.

In 2006 componeerde Joksimović het lied Lejla waarmee Hari Mata Hari voor Bosnië-Herzegovina in datzelfde jaar als derde eindigde op het songfestival. En ja, ook deze keer was ik fan. En kijk, in 2008 zal hij dus het liedjesfestival presenteren. Om af te sluiten nog een linkje naar een duet van Joksimović met Dino Merlin, een populaire Bosnische zanger. (Van die laatstgenoemde kan je trouwens hier, hier, hier en op nog vele andere plaatsen meer songs beluisteren. *Aah, memories*)





Kyrgyzstan

7 03 2008

Raad eens wie gisteren deze prachtige postkaart uit Kyrgyzstan in zijn brievenbus vond?

Kyrgyzstan Postcard

*Blij*





Le Français

6 03 2008

Ik hou van Frans, en neen dat is niet de naam van mijn nieuwe vriend maar wel van die taal die in Wallonië en Frankrijk en zo gesproken wordt. Als er één ding is dat ik zeker weet dan is het wel dat ik ooit vloeiend Frans wil spreken. Waar mijn liefde voor de Franse taal vandaan komt weet ik niet echt. Voor zover ik mij kan herinneren vond ik Frans altijd wel een leuk vak op de middelbare school maar het behoorde toch niet tot mijn favoriete vakken. Mijn liefde voor de Franse taal uit zich de laatste tijd vooral in mijn interesse voor Franse muziek, Franse films, Franssprekende mannen en - last but not least – postkaarten uit Frankrijk. :)

Toen twee vriendinnen zich vorig jaar inschreven voor een avondcursus Frans aan het PCVO Gent was ik dolenthousiast en schreef ik mij ook in. Wat aanvankelijk bedoeld was als een nieuwe hobby werd echter al snel een last. Ik ging niet graag naar de les omdat we daar zoals vroeger op school aangeduid werden om te antwoorden, ik had schrik om een flater te begaan, ik was afwezig bij iedere test, … Die ene test die ik uiteindelijk toch meedeed en waarvoor ik al mijn punten behaalde kon mij niet overtuigen van mijn kunnen en ook op het eindexamen bleef ik uiteindelijk afwezig. Stom natuurlijk, heel stom zelfs, maar ja…

Ondanks mijn falen wou ik dit academiejaar opnieuw een poging wagen om een cursus Frans tot een goed einde te brengen. Deze keer schreef ik me in bij het Universitair Centrum voor Talenonderwijs. Ik had ook geen vriendinnen mee waarvan ik de notities kon lenen bij een eventuele afwezigheid van mijnentwege. Om die reden en omdat het stilaan tijd werd om mezelf ervan te overtuigen dat ik wel degelijk nog steeds dingen tot een goed einde kan brengen, ging ik braafjes iedere week naar de les.

In December volgde er een tussentijdse test. Oh help, een test. Ik ben allergisch voor testen. Eventjes zag het er naar uit dat ik ook deze keer zou opgeven maar op de avond van de test begaven mijn voeten zich toch naar het leslokaal alwaar ik de test overleefde. Hiphoi. Ook de weken daarna bleef ik naar de les gaan (behalve één keer) en het eindexamen kwam steeds dichterbij.

Op 14 februari was het uiteindelijk zover. Zoals we van onszelf gewoon zijn bleef ik het studeren maar uitstellen waardoor ik uiteindelijk pas enkele uren voor het examen mijn cursus opende. Ik moest en zou het examen toch meedoen. Het leek mij een ideale oefening. Het gevoel hebben dat ik niet genoeg voorbereid ben en tóch durven gaan naar een examen dat bovendien niet alleen uit een schriftelijk maar ook uit een mondeling gedeelte bestond. Ik moest gaan. Als mij dát nog niet zou lukken dan kon ik evengoed mijn studies dan toch stopzetten want ook die zou ik dan wel niet tot een goed einde kunnen brengen.

Ik begaf mij naar het examenlokaal en was blij toen ik aan het examen kon beginnen. Ik was er geraakt. Hoera. Het zou wel al heel slecht moeten gaan om dit toch niet meer tot een goed einde te brengen. Het schriftelijk gedeelte ging vrij goed en ook het mondeling gedeelte ging verdacht vlot. Het leek wel alsof er iemand anders in mijn lichaam zat en Frans aan het spreken was. Ik was zo ontzettend blij toen het gedaan was. Het feit dat ik gegaan was al een overwinning op zich. Eindelijk kon ik nog eens fier zijn op mezelf. Doordat het vrij goed gegaan was kwam mijn perfectionistische zelve echter weer eens naar boven en besloot ik dat ik niet tevreden zou zijn met minden dan een 14. En kijk, twee weken later zag ik naast mijn naam een mooie 16 prijken. En dat bleek helemaal niet slecht te zijn vergeleken met de andere punten op de lijst.

Ik besloot mijzelf te trakteren met een lekker belegd broodje. Het broodje met de naam ‘à la mer’ zag er niet alleen bijzonder lekker uit, het had nog eens een toepasselijke naam ook. Even twijfelde ik nog, zie dat ik die drie woordjes op een belachelijke manier zou uitspreken… ‘Linn, gij zijt zot’ dacht ik direct daarna, ‘gij zult dàt broodje bestellen en het zal u verdomd goed smaken ook’. En geloof me, dat deed het zeer zeker. :)








Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.