Muzikaal Stokje: Zeven Nummers

De Heer Flater wierp mij een muzikaal stokje toe. De bedoeling is dat je zeven liedjes post waar je de laatste tijd regelmatig naar luistert. Ok, geen probleem. Hier gaan we:

1. Gotan Project – Triptico

Als je mij in het station van Gent-Sint-Pieters spot met mijn mp3-speler in mijn oren dan mag je bijna zeker zijn dat dit nummer speelt. Ik vind dat de melodie en het ritme van dat nummer perfect passen bij de gebeurtenissen in een druk station tijdens de piekuren.

2. Prefab Sprout – Cars & Girls

Het is zo’n twee maand geleden dat ik dit nummer op de radio hoorde. Het was vroeg, ik zweefde nog tussen droom en werkelijkheid en ineens eiste Prefab Sprout al mijn aandacht op. Vraag me niet waarom maar ik hou van dit nummer.

3. India.Arie – Ready For Love

India.Arie is ready for love. Ik niet, maar dat komt nog wel. ;)

4. Mulatu Astatke – Yegelle Tezeta

Toen ik een tijdje geleden Broken Flowers zag was ik onder de indruk van de soundtrack bij deze film. Onder meer de muziek van de Ethiopische Mulatu Astatke weet ik wel te smaken.

5. Brigitte Bardot – Un Jour Comme Un Autre

Ik weet niet meer hoe mijn liefde voor dit nummer gegroeid is maar het is een feit dat ik, van zodra Brigitte begint te zingen, de neiging heb om mee te zingen.

6. Andrew Bird – A Nervous Tic Motion Of The Head To The Left

Een van de vele nummers van Andrew Bird die ik wel weet te smaken. De man kan trouwens heel goed fluiten, maar ja, wat wil je met zo’n achternaam.

7. Sophia – Oh My Love

Omdat ik het album People are like seasons grijs gedraaid heb in de week dat ik alleen thuis was. Mooie plaat.

Al wie hier passeert en dit stokje leuk vindt, mag het van mij meenemen.

Uitgeteld

Met zowel de universiteitsbibliotheek als studentenhuis De Therminal op nog geen 200 meter bevind ik mij momenteel in het zenuwcentrum van studerend Gent. Van blokken is er hier echter sinds gisterenmiddag niet veel meer in huis gekomen. Mijn voornaamste bezigheden zijn momenteel slapen, slapen en nog eens slapen. Oh, en hopen dat ik mijn eten kan binnenhouden, dat ook. Al een geluk dat het enige examen dat ik nog moet afleggen nog een kleine twee weken van mij verwijderd is. Reden tot paniek, op dat vlak, is er dus nog niet nodig.

Terwijl ik hier uitgeteld lig te wezen blijven jullie allemaal nieuwe blogposts schrijven en blijft het aantal ongelezen feeds alhier stijgen. Ik word daar een beetje zenuwachtig van. Het aantal persoonlijke blogs dat ik volg wordt steeds groter. Het zijn er ondertussen al een honderdtal. Is dat wel nog normaal vraag ik mij dan af. Ahum. Al een geluk dat veel van de mensen achter de blogs die ik volg niet dagelijks iets schrijven of ik zou niet meer kunnen volgen. Hoeveel persoonlijke blogs volgen jullie eigenlijk?

Plastische Opvoeding

Van al de vakken die mij op de middelbare school werden voorgeschoteld heb ik plastische opvoeding het meest gehaat. Een totaal gebrek aan creativiteit en de drang om toch bij iedere opdracht een meesterwerk te creëren maakten van de lessen plastische opvoeding een hel voor mij. Toen we in het tweede middelbaar eens onze schoenen moesten tekenen zat ik in zak en as. Hoe zou ik die opdracht nu weer tot een goed eind kunnen brengen? Ik had er uiteindelijk niet beter op gevonden dan mijn petroleumblauwe Dr. Martens op mijn tekenblad te leggen en met een potlood de contouren van mijn schoen op papier te zetten. Aan haar kwade blik te zien, wist de lerares mijn creatieve aanpak van de opdracht niet echt te appreciëren. Flauw van haar. :p

Ondanks mijn eigen gebrek aan tekentalent ontdekte ik een jaar of twee geleden dat ik een zwak heb voor mooie illustraties. De mensen die hier af en toe komen lezen zullen dat misschien wel al gemerkt hebben. Ik vind het zalig om het web af te struinen op zoek naar het werk van bekende en minder bekende artiesten. Ik heb dan ook steeds de neiging om mijn ontdekkingen met de wereld te willen delen. De ideale manier om dat te doen is natuurlijk via mijn blog. Ik vraag mij echter wel al een tijdje af of de mensen die hier langskomen daar wel in geïnteresseerd zijn. Maar kijk, ik heb voor mijzelf uitgemaakt dat het eigenlijk niet belangrijk is of jullie die posts over illustraties boeiend vinden. Het gezegde “U vraagt, wij draaien” geldt hier namelijk niet. Neen, ik draai en als u zin hebt om mee te lezen of te kijken dan wordt u uiteraard met open armen ontvangen. Fijn toch, zo kunnen regeren over een eigen stukje internet. Hihi. :)

Houston, we have a problem…

Ik sta op ontploffen. Niet omdat ik te veel gegeten heb of omdat mijn broek een maat of twee te klein is maar wel omdat het internet op kot vandaag allesbehalve wou meewerken en, vooral, omdat ik er niet meer in slaag om op een deftige, normale manier een tekst neer te typen. Ik ben niet goed in dingen uitleggen maar ik ga het toch proberen in de hoop dat een goede ziel mijn probleem kan oplossen.

Mijn computer doet vreemd. Om onverklaarbare redenen, verspringt de cursor regelmatig terwijl ik aan het typen ben. Ineens blijk ik dan terug aan het typen te zijn in een zin die al lang af is. Ik word dan als het ware weggekatapulteerd van de plaats waar ik aan het typen ben naar een andere plaats in mijn zin of tekst. De letters die ik typ worden dan geplaatst op een plek waar ik ze helemaal niet wil hebben. Begrijpen jullie wat ik bedoel? Het probleem doet zich voor in Word, op Twitter, in Google, … Overal dus. Terwijl ik deze tekst hier aan het typen ben is het mij al een twintigtal keer overkomen. Ik word er werkelijk hoorndol van. Is er iemand die enig idee heeft wat het probleem zou kunnen zijn en hoe ik het eventueel kan oplossen? Ik zou je in ieder geval eeuwig dankbaar zijn.

Ik denk dat ik nu, om wat tot rust te komen (ahum), nog een beetje ga lezen. Over Schoonheid is reeds uitgelezen en ondertussen ben ik al aan een ander boek bezig, namelijk Extremely Loud and Incredibly Close van Jonathan Safran Foer. Ik heb het boek een tijdje geleden gekocht maar het was er nog niet van gekomen om het te lezen. En ja, deze keer is het de Engelstalige versie die ik lees. Flink hé!? Ik zit al ongeveer aan pagina 100 en alles verloopt vlotjes. Ik denk trouwens dat ik nu al kan stellen dat het boek een echte aanrader is. :)

Back in Town

U heeft het waarschijnlijk niet eens gemerkt maar ik ben een hele tijd computerloos geweest. Een viertal weken heb ik gependeld tussen mijn kot en het ouderlijke huis. Sinds zaterdag heb ik terug een laptop en sinds gisteren kan ik ook weer op internet op mijn kot. Het positieve aan de voorbije weken is dat ik weer wat meer thuis geweest ben en…dat mij dat eigenlijk wel beviel. Deze zomer ga ik immers terug thuis wonen en dat zal niet evident worden als je weet dat ik vijf jaar op kot gezeten heb en vaak slechts een paar uur in het weekend naar huis kwam. Maar kijk, dankzij mijn computerproblemen heb ik al weer wat kunnen wennen aan het thuis zijn. Meer zelfs, nu ik terug in Gent ben mis ik Winnie De Poes, onze tuin en mijn ideale looproute tussen de koeien, de schapen en aanverwanten. Hihi.

Ik wil hier ook nog even twee nieuwe postkaarten tonen die ik vorige week woensdag aan mijn collectie heb toegevoegd. Het zijn twee mooie, moderne kaarten van de stad Oudenaarde. Deze twee kaarten, maar ook enkele andere prachtige exemplaren kan je kopen in het Oudenaardse toerismebureau en in de boekenwinkel Beatrijs. De foto links werd genomen door Philippe Minnaert en de foto rechts door Marthe Minnaert.

Grootouders

Om een of andere onbekende reden voelde ik mij deze avond niet echt super. Omdat er een kleine mogelijkheid bestond dat mijn nieuwe laptop vandaag zou geleverd worden had ik ook niets gepland om te doen. Ik had geen zin meer om te studeren en op TV was er ook niets. Om half tien bedacht ik dat ik nog kon gaan lopen maar ineens kreeg ik een veel beter idee. Wat als ik eens naar meme en pepe zou gaan? Het was al vrij laat maar meme en pepe gaan nooit echt vroeg slapen dus ik zou nog wel welkom zijn. Het was trouwens alweer twee maand geleden dat ik hen gezien had. Dolenthousiast over mijn lumineus idee zocht ik hun telefoonnummer en belde hen op.

Pepe Linn:
Hallo!

Linn:
Hallo Pepe, Tis Linn hé!? Hoe lang blijven jullie nog wakker? Mag ik anders nog eens langskomen? Ik ga niet lang blijven hoor.

Pepe Linn:
Mja, wij zijn ons al aan het omkleden om te gaan slapen. (geniepig lachje) Neen, natuurlijk niet, wij blijven nog een uur of twee wakker. Kom maar langs. We verwachten je.

Linn:
Ok. Ik zal er rond tien uur zijn. Tot straks!

Pepe Linn:
Tot straks!

Ik zocht mijn gerief bijeen, kleedde mij om en nam plaats achter het stuur van de auto waar ik al de hele week de baas over ben. Na een rit van twintig minuten kwam ik aan in Drongen, waar pepe mij al stond op te wachten in het deurgat. Ik begroette hem en meme en nam tussen hen beide plaats in de zetel. We babbelden over werk zoeken, terug thuis komen wonen, met de auto rijden, mama en papa, het aantal Russische woorden dat we kennen, het aantal doodsbrieven dat ik deze week in de brievenbus vond, kuisen, de mode van vroeger, … Op bepaalde momenten lagen we alledrie zelfs bijna plat van het lachen. Toen ik merkte dat ik haast met mijn halve bh bloot zat, dacht ik eventjes dat ze mij niet meer leuk zouden vinden. Maar ook dat was geen probleem want van die madammekes op den televisie zagen ze immers nog veel meer. Hehe.

Om elf uur besloot ik uiteindelijk afscheid te nemen en terug naar huis te rijden. We begaven ons alledrie naar de voordeur en ze zwaaiden mij uit toen ik wegreed. Ik denk dat ik de volledige autorit met een glimlach op mijn gezicht gezeten heb. Wat is het toch fijn als je je grootouders van 86 en 88 om tien uur ’s avonds nog met een dergelijk bezoekje kan vereren. :)

On Beauty – Over Schoonheid

Ik hoop ooit vloeiend Engels – en vooral Frans natuurlijk – te spreken. Wanneer ik een Engels of Frans gesproken film op dvd bekijk, zet ik dan ook vaak de ondertiteling voor slechthorenden aan in plaats van de ondertitels in het Nederlands. Soms gebeurt het, vooral wanneer ik naar een Frans gesproken film kijk, dat ik na een tiental minuten toch overschakel op Nederlandse ondertitels omdat ik schrik heb dat ik belangrijke stukken van de film ga missen door mijn gebrek aan een perfecte kennis van het Frans.

Heel af en toe probeer ik ook eens een boek in een andere taal te lezen. Vorige zomer las ik zo Cosmétique de l’ennemi van Amélie Nothomb. Dat ging vrij vlot maar dat lag ongetwijfeld aan het feit dat het taalgebruik nu niet bepaald moeilijk te noemen was. Een tijdje geleden kocht ik On Beauty van Zadie Smith voor een schappelijke prijs in de Fnac. Op het forum van de Vlaamse Geschiedkundige Kring had ik ooit eens iets gelezen over dit boek, waardoor mijn nieuwsgierigheid was gewekt. Ik lees de laatste jaren niet vaak maar als ik lees dan gebeurt dat meestal in mijn bed. Door te lezen voor het slapengaan probeer ik te vermijden dat ik nodeloos ga piekeren en de slaap niet kan vatten.

Enkele dagen geleden besloot ik te beginnen in On Beauty maar ik merkte dat mijn gedachten bij iedere leespoging vrij snel afdwaalden. Ik vermoed dat dat kwam omdat ik mij moest concentreren omdat het boek in het Engels en niet in het Nederlands geschreven was. Ik kreeg het gevoel dat ik daardoor ook heel wat nuances miste. Dit weekend raadpleegde ik dan ook de catalogus van de plaatselijke bibliotheek om te zien of Zadie Smith haar On Beauty in het Nederlands aanwezig was. Zoals dat meestal gaat met populaire boeken, was het natuurlijk uitgeleend. Maar kijk, eergisteren was Over Schoonheid terug aanwezig en ondertussen ligt het al in mijn bed. Hoewel het in het Nederlands een stuk sneller leest heb ik blijkbaar alles wat ik al in het Engels gelezen had toch goed begrepen. Ah ja, want ik ben natuurlijk terug van in het begin beginnen lezen. Alweer een uur of twee in mijn leven verspild. Ahum. ;)

Bernthøler – My Suitor

Kennen jullie het bovenstaande nummer (nog)? Het werd uitgebracht in 1983 door Bernthøler, een Belgisch groepje uit de eerste helft van de jaren tachtig. De combinatie van de mooie melodie, de weemoedige sfeer met cello en piano en het vreemde accent van de zangeres zorgde ervoor dat het nummer opviel tussen de andere nummers op de radio. Het plaatje kende een relatief succes en er werden zo’n 10 000 exemplaren van verkocht.

Het is drie geleden dat ik het nummer voor het eerst hoorde. Omdat het veel te warm was op mijn kot kon ik niet goed slapen en had ik ’s avonds nog wat naar de radio zitten luisteren. Uiteindelijk viel ik in slaap met mijn radio nog aan. De volgende ochtend werd ik gewekt door dit betoverende nummer. Ik wou meteen weten van wie het was maar de playlist op de website van Studio Brussel maakte mij jammer genoeg niet veel wijzer. Ik stuurde dan maar een mailtje naar Dirk Stoops, de presentator van dienst. Na enkele minuten kreeg ik het vriendelijke, verlossende antwoordmailtje. Ik had die ochtend My Suitor van Bernthøler gehoord. Het was tot nu toe meteen de eerste en de laatste keer dat ik het nummer op de radio hoorde.

(Bron)

Genieten

In vergelijking met de meeste mensen zijn de stappen die ik tot nu toe in mijn leven gezet heb bijzonder klein. Ik ga vooruit maar het tempo waaraan ik mij voortbeweeg ligt veel te laag. In feite modder ik maar wat aan, om het even minder mooi te omschrijven. Een gevolg daarvan is dat ik vind dat ik het recht niet heb om te genieten of om eens niets te doen.

Gisterenmorgen nam ik echter het besluit dat het tijd werd dat ik nog eens genoot zonder mij daarover schuldig te voelen of mij daarvoor te schamen. Nadat ik van het lopen terugkwam nam ik de telefoon en belde mijn favoriete naamgenote op om haar uit te nodigen om met mij mee te genieten van het mooie weer. Op dat moment wist ik nog niet dat ik een zalige avond zou beleven, dat ik mij nog eens echt gelukkig zou voelen.

De door mij uitgenodigde vriendin en ikzelve spraken gisterennamiddag rond 16 uur af op de parking van De Brielmeersen. We genoten er van de dieren, de spelende kinderen en van een heerlijk waterijsje. Daarna reden we naar het huis van mijn ouders waar ik sinds gisterenmorgen, helaas maar voor één weekje, de plak zwaai. We groetten Winnie De Poes, dronken iets en besloten de fiets te nemen naar de frituur Happy Snack. 

Ik bood mijn naamgenote de fiets van mijn mama aan en zelf hees ik mij op de fiets van mijn papa. Onderweg groette ik de koeien die mij ondertussen al kennen van mijn looptochtjes en maakten we een stop bij de grot van Olsene (katholiek als we zijn :p) en reden we door de prachtige dreef van Olsene kasteel. Bij Mohammed en zijn vrouw aangekomen verorberde mijn naamgenote een pita en ikzelf een heerlijk pak frietjes met champignonsaus. We zaten buiten natuurlijk, dat spreekt. Op de terugweg reden we langs de mooiste stukjes van Machelen en genoten van het mooie landschap.

De rest van de avond hebben wij nog gebatmintond, takken met sneeuwballen van een struik geknipt om mijn naamgenote haar mama op moederdag mee te verrassen en ook wat televisie gekeken. Uiteindelijk bleek het na tien uur te zijn en kon E. niet anders dan hier blijven slapen. Tja, je mag niet na tien uur ’s avonds rijden met een voorlopig rijbewijs tijdens het weekend. Hihi. Pas deze ochtend namen wij afscheid en reed zij terug naar de Vlaamse Ardennen. Ik kan mij de vorige keer dat ik mij nog zo geamuseerd heb niet meer herinneren. Bedankt voor de heerlijke avond, favoriete naamgenote. :)

En dan moet ik nu vlug weg want binnen een half uurtje moet ik op een bbq zijn. Juij. :)

Home Alone

Voor prachtig zomerweer moet je deze dagen in België zijn en toch heb ik mijn ouders deze ochtend afgezet aan het station omdat zij voor een weekje naar de Côte d’Azur trekken. Een geboekte reis kan je nu eenmaal niet zomaar afgelasten. Zo warm als hier hoeft het voor hen zeker niet te zijn maar laat het toch alstublieft droogblijven daar in Port-Fréjus.

Drie volgeschreven bladzijden stopte de papa mij gisterenavond nog toe. Instructies die ik moet volgen opdat de tuin, Winnie De Poes en onze slechtziende kip de komende week overleven. De mama ziet precies ook haar dochter volgende week graag gezond en wel terug want zij wist mij te vertellen dat de diepvriezer nog vol eten zit en dat ik dat gerust allemaal mag opeten. Mensen die geïnteresseerd zijn in radijzen mogen er hier altijd komen halen want de tuin staat vol.

Om zeven uur deze ochtend heb ik hen dus aan het station afgezet. Ik dacht van de gelegenheid gebruik te maken om mijn volgende start to run-les in De Brielmeersen te lopen maar het domein is helaas pas om acht uur open en ik heb dan maar thuis gelopen. Het joggen begint trouwens steeds leuker te worden, de voorbije lessen heb ik een nieuwe route van net geen vijf kilometer uitgeprobeerd. Deze ochtend had ik het wel een beetje lastig. Ik loop sowieso het liefst ’s avonds en het feit dat ik nog niet ontbeten had zat er misschien ook wel voor iets tussen.

Soit, ik hoop dat iedereen dit weekend een beetje van de zon zal kunnen genieten en ik hoop dat het daar in Frankrijk ook droog blijft zodat de mama en de papa ten volle van hun verlof kunnen genieten. En dan ga ik nu – zoals mij opgedragen werd – alle ramen sluiten zodat de warmte niet te veel binnekomt. ;)

Seizoenen

Een tijdje geleden had ik een msn-gesprek met Fah, een Thais meisje dat ik via Last.fm leerde kennen. We hadden een gesprek over mode. In Thailand is het bijna het hele jaar door 25 graden of meer en men kent er dan ook geen winterseizoen zoals wij dat in België en heel wat andere Europese landen hebben. Het gevolg daarvan op modevlak is dat de kleerkasten in Thailand het hele jaar door gevuld zijn met het soort kledij dat wij enkel in de zomer bovenhalen. Het leek wel of Fah het jammer vond dat zij nooit een dikke winterjas of een paar mooie laarzen nodig had. Ik kreeg haast medelijden met haar. Hehe.

Ons gesprek deed mij ook beseffen dat het eigenlijk wel fijn is om ergens te leven waar de seizoenen vrij uitgesproken zijn. Zouden wij nu zo genieten van het mooie weer moesten de zon en de hoge temperaturen het hele jaar door alomtegenwoordig zijn? Ik denk het niet. Mijn favoriete seizoenen zijn de lente en de zomer maar zij zijn volgens mij juist zo speciaal omdat er een lange periode van veel minder zon en veel lagere temperaturen aan voorafgaat.

De mensen lijken ook weer helemaal op te leven nu de eerste zomerse temperaturen in ons landje gearriveerd zijn. Ik vraag mij af hoe mensen die bijvoorbeeld depressief zijn dat ervaren. Voelen die zich ook ietwat beter nu het zonnetje schijnt? Mijn gevoel zegt van niet. Het lijkt mij juist heel lastig om geconfronteerd te worden met al die vrolijke en schaars geklede mensen terwijl jij er maar niet in slaagt om met hen mee te genieten. Of zie ik dat verkeerd?

Slechteriken

De geheimzinnige opdracht en De reis vol verrassingen zijn twee series van Bassie en Adriaan uit de eerste helft van de jaren negentig. In de eerste serie maakten Bassie en Adriaan een reis door Europa en in de tweede serie een reis door Amerika. Ik heb bijzonder graag naar die twee reeksen gekeken, waarschijnlijk vond ik het toen al zalig om andere landen te ontdekken. En toch was er iets dat mij enorm tegenstak. Ik had een bloedhekel aan de Baron en die andere boeven die Bassie en Adriaan constant tegenwerkten. Van mij mochten ze dat zootje ongeregeld gewoon uit dat programma halen.

Hetzelfde probleem had ik met De Smurfen. Konden die blauwe wezentjes geen leuke en spannende avonturen beleven zonder dat die irritante Gargamel telkens weer ambetant kwam doen? Soms sprak ik vrienden aan over mijn onvrede met die slechteriken maar zij beweerden allen dat De Smurfen en Bassie en Adriaan bijlange zo leuk niet zouden zijn zonder die gemenerds. Ik heb nooit begrepen waarom. Voor mij waren die slechteriken echt niet nodig geweest, integendeel.

Weg in slechte staat

Deze namiddag maakte ik een korte fietstocht van 10 kilometer. Onderweg kwam ik het bord tegen dat hiernaast afgebeeld staat. Het deed mij denken aan een gelijkaardig bord dat vroeger aan het begin van de Zandweg stond. De Zandweg is een zijstraatje van de straat waar ik woon en zoals de naam zelf zegt is het een nogal zanderige weg. Ahum. Ik heb vroeger heel vaak nagedacht over wat er op dit bord te lezen stond. Ik dacht dat er ‘straat’ in plaats van ’staat’ moest staan en ik kon maar niet begrijpen dat de mensen die het bord gemaakt hadden, niet gezien hadden dat ze een ‘r’ vergeten waren. Gelukkig staat het woord ’staat’ ondertussen ook in mijn woordenboek en hoef ik mijn hoofd niet meer te breken over ontbrekende letters op verkeersborden.

Yuko Shimizu

V - "Virgin in Vinyl"

In weblogland en op allerlei websites en fora gebruik ik meestal deze avatar. Het is een detail uit Virgin in Vinyl, een illustratie van Yuko Shimizu. Deze Japanse illustratrice woont en werkt in New York. In haar klantenbestaand staan heel wat bekende namen zoals bijvoorbeeld Microsoft, Teva Shoes, Neiman Marcus, MTV, PLAYBOY, The New York Times, The Wall Street Journal, GQ en Rolling Stone. Meer informatie over haar en haar werk vind je op haar website.

Ik vind mijn avatar overigens wel bij mij passen. Toen een paar mensen deze foto van mezelf als peuter te zien kregen, vonden zij zelfs dat ik op mijn avatar leek. Hehe.

Dad

Omdat het vandaag zijn verjaardag is, omdat ik fier ben dat hij mijn vader is, omdat ik het hem niet altijd makkelijk maak, omdat het niet altijd Stef Bos moet zijn en om nog zoveel andere redenen…

K’s Choice – Dad

I was a kid, you were my dad
I didn’t always understand
I wanted freedom, you got mad
You were concerned, I got upset
I didn’t recognize you yet

And did you cry, I know I did
When I lied to you
I didn’t want to hurt you
I just never knew I did

You never told me that you loved me
I know you didn’t know how
I guess that shows we’re much the same
‘Cause I love you too and until now
I’ve never said those words out loud
I hope you’re proud
To be my dad…

What are your secrets, do you pray
Is there a god that shows your way
I wish I knew…
Do you have crazy fantasies
What happens in your dreams
I want to know…

I guess you’ll always be a mystery to me
But you taught me how to value life
And what else do I need
I have a dad who watches over me

(Beluisteren? Klik hier!)