Je Binnenste Buiten

Ooit is er een tijd geweest dat ik geïnteresseerd was in zo goed als alle lessen die mij op school voorgeschoteld werden. Ik spreek hier dan vooral over de lagere school. Ik was toen zo’n meisje dat haar boeken van thuis meebracht als die een extra illustratie konden zijn bij de les. Ahum. Toen we het menselijk lichaam bestudeerden bracht ik dan ook het fantastische boek Je Binnenste Buiten mee. Dit klap-de-flap-uit-platenboek legt door middel van duidelijke illustraties en eenvoudige woorden de werking van het menselijke lichaam uit. En alsof dat nog niet genoeg is, kan je door het uitklappen van een flap in een plaatje zien wat er allemaal van binnen in je lichaam gebeurt. Je binnenste komt als het ware buiten. Verdomd indrukwekkend, nietwaar? Ik kan het mij niet meer herinneren maar ik vermoed dat zowel de juf als mijn medeleerlingen danig onder de indruk waren.

Wat ik mij wel nog goed kan herinneren is dat mijn vriendjes en ik het boek enthousiast aan het bekijken waren tijdens de naschoolse opvang. In die tijd gebeurde die opvang nog door de zusters of nonnekes. Het merendeel van de zusters waren bijzonder fijne en lieve dames maar toen zij ons daar zo gretig in dat boek zagen bladeren werden zij toch wel eventjes onwel. Je Binnenste Buiten is immers een duivels boek want er staan blote kindjes in. Blote kindjes die je dan nog eens van binnen kan bekijken ook. Je zou van minder onwel worden, nietwaar? Jullie kunnen je ongetwijfeld wel voorstellen dat dat duivelse boek onmiddellijk van ons afgenomen werd. De zusters legden het vakkundig op een kast waar wij, klein als we toen nog waren, niet aan konden. Het boek bleef daar liggen tot mijn mama mijn zus en mij kwam halen. Ik was niet van plan mijn boek daar achter te laten en vroeg de mama om het stiekem mee te nemen bij het naar buiten gaan van de eetzaal. En zo geschiedde.