Toen mijn zus haar eerste communie deed kreeg ze een trampoline cadeau. In die tijd waren die dingen nog veel kleiner dan de monsters die je tegenwoordig in menig Vlaamse tuin kan vinden. Zuslief en ik hebben heel veel plezier beleefd aan die trampoline. Je kon erop zitten, je kon erop springen en je kon ze zelfs als lage Japanse tafel gebruiken. Ideaal om samen met het buurmeisje vers geplukte besjes op te peuzelen. En dat alles in je zelf gemaakte dekenkamp natuurlijk. :)
Ik moet bekennen dat ik het wel voel kriebelen wanneer ik met de trein al die grote trampolines voorbijzoef. Het lijkt mij heel fijn om eens zo’n exemplaar te bespringen. ;)
Wat een leuke foto!
Hier staat er een hele grote. Als je er eens wil op springen, spring je maar eens binnen ;-)
Het valt vanop de trein idd op hoeveel mensen zo’n trampoline staan hebben. Ik wist niet dat die dingen zo populair waren … maar kan het alleen maar toejuichen (juich!).
… en springkastelen zijn ook top, vorige week nog ervaren … en daar zijn (helaas – ik heb ze nog niet gezien) foto’s van.
Zalig zo’n foto’s om terug te zien! Ik ga denk ik ook eens in mijn albums duiken. Nu ik binnenkort 30 wordt de ideale gelegenheid om eens terug te blikken! Oh my god, ik word melig! :-|
Wij hebben er ook ene. Ge moet maar eens langskomen hé. Bij ons passeert wel geen spoorlijn.
Geen ervaring mee. Wij hadden een houten zandbak waar nooit zand heeft ingezeten, en enkele losliggende planken die als zitbank bedoeld waren om op de rand van die zandbak te leggen. Van die zandbak maakten we ons kamp, de planken waren een tafel en de rest was een constructie van bezems en dekens en gevaarlijke voorwerpen waarmee je ogen kunt uitsteken. Superleuk! :)
Mooi. De herinnering én die foto.
Wat een leuke foto! :)
Gewoon ergens aanbellen waar je zo’n ding in de tuin ziet staan en vragen of je wat mag springen.
Als ze dan ook nog een zwembad hebben is dat mooi meegenomen. Achteraf bedank je de gastheer/vrouw met een ruiker bloemen/flesje wijn. Wedden dat je nog terug mag komen?
DAT is gewoon leuk hé! Maar ook wel vermoeiend. Af en toe doe ik dat zelf ook nog wel eens ! ;-)
Ik ben nooit zo’n trampolinemens geweest. Ik had altijd schrik dat ik er naast zou springen.
Kampen bouwen, dat deed ik dan weer wel. In het bos, met dekens,… alles.
Mijn kleine neefjes hebben zo een reuze exemplaar. Ben ik zo blij dat ik hun enige geliefde nichtje ben ;) Ik ga mij daar dus vaak uitleven. En zeggen dat ik 20 word :)
Wij speelden met andere dingen maar zo te zien heb jij je uren geamuseerd in,op en rond het ding. :-)
Hoe gezellig zaten jullie daar tussen die dekens!
Ik heb indertjid massa’s kampen met dekens gebouwd, maar een trampoline had ik niet.
In het vakantiehuis waar we met de kerst zaten stond zo’n megageval in de tuin. De hele week is het extreem intensief gebruikt, of het nu sneeuwde of anderszins koud was: hup naar buiten! En toen we wegreden sprak de jongste (7): “ik mis de trampo nu al!”
moh vint toch, ik word oud… nostalgie..
Nostalgie alom. Ik wil ook zo een reuze trampoline. Trouwens, gezellig dekenkamp heb je daar… :)
Coole foto!
Maakten jullie ook kampen in het bos? Liefst zo hoog mogelijk in de bomen of anders half ingegraven?
‘t enorm in he, zo’n trampoline :D
Stiekem wil ik er ook zo één :P
En idd, een heel geslaagde foto :)
@ xixarro: wij hadden helaas geen bos in de buurt maar dat hield ons uiteraard niet tegen om ons te amuseren. ;)
Honderden kampen heb ik gemaakt met dekens, ladders…en ik moet, na een speurtocht door mijn fotoalbums, tot mijn grote spijt vaststellen dat ik er geen foto’s van heb!
Leuke foto, leuke herinnering. Zouden de kids van tegenwoordig nog altijd zo’n kampen maken?