Strasbourg

31 08 2008

Een van de hoofdrolspelers uit de voorbije vier jaar van mijn leven heeft beslist Gent in te ruilen voor Straatsburg. De voorbije week heb ik dus nog maar eens mijn verhuistalenten bovengehaald. Alweer wordt een hoofdstuk in mijn leven afgesloten en ik heb het er eerlijk gezegd wel moeilijk mee. Het afscheid met T. wordt echter nog uitgesteld tot woensdagochtend want deze namiddag rijd ik mee naar zijn nieuwe stekje in Frankrijk. Maandag, dinsdag en woensdagvoormiddag ga ik als een echte toerist Straatsburg verkennen. Ik zal dat in mijn eentje doen want mijn gastheer zijn eerste werkdag op zijn nieuwe job is morgen al. Spannend. Ik heb mijn trip alvast goed voorbereid want T. heeft momenteel nog geen internetverbinding op zijn appartement. Ook geen warm water trouwens. Hihi. Na de vakantiejob, de verhuis en het studeren krijg ik deze zomer dus ook nog een citytrip voorgeschoteld. Juij! Woensdagavond ben ik terug. Tot dan!





Nieuwe kamer

30 08 2008

Het terug thuis wonen valt tot nu toe behoorlijk goed mee. Ik moet vooral wennen aan mijn ouders en aan de commentaar die zij op vanalles en nog wat hebben. Nu ja, ik veronderstel dat het voor hen even hard wennen is als voor mij. Ik mag sowieso niet klagen want ik heb hier mijn eigen stekje gekregen, namelijk de kamer die mijn zus en ik in een ver verleden nog gedeeld hebben. Dat wil zeggen dat ik hier maar liefst 28 m² voor mijzelf heb. We (mijn vader en ik) zijn een heleboel weekends zoet geweest met alle voorbereidingen maar eind juli waren de grootste werken gedaan. Eerst hebben we mijn oude kamer leeggemaakt en opnieuw behangen. Daarna hebben we zuslief haar kamer (mijn huidige kamer) leeggemaakt. Die kamer was de voorbije jaren in twee gedeeld door middel van een grote kast en werd voor een stuk als berging gebruikt. De grote kast en de meubels van zuslief hebben we naar mijn oude kamer verhuisd en daarna hebben we ook mijn nieuwe kamer opnieuw behangen en geverfd. De verfkleur kiezen was een moeilijke opdracht maar uiteindelijk ben ik voor Granny van Histor gegaan. Een felgroene kleur is dat. In de winkel stond ik mij nog af te vragen waarom ze een dergelijke kleur in hemelsnaam Granny noemen maar gelukkig bestaan er nog slimme mensen die mij erop wezen dat de kleur haar naam dankt aan de Granny Smith.

Ondertussen is mijn kamer al een week of twee klaar en ik voel mij er al behoorlijk thuis. Er was een moment dat ik schrik kreeg dat ik die grote ruimte hier niet zou gevuld krijgen maar dat is helemaal in orde gekomen. Het leek mij leuk om eindelijk ook eens een tweepersoonsbed aan te schaffen maar zo’n nieuwe matras en al kosten vrij veel geld en daarom heb ik ervoor gekozen om mijn eenpersoonsbed nog een tijdje  te houden en in plaats daarvan een boekenrek en een tapijt te kopen. In een tweepersoonsbed zouden mijn knuffels en ik ons toch maar alleen voelen zo zonder manspersoon om vast te nemen. Mijn toekomstige lief moet echter nog niet panikeren want ik heb nog genoeg ruimte ter beschikking om twee matrassen (die liggen reeds te wachten op mijn oude kamer) naast elkaar op de grond te leggen. Jaja, daar is allemaal goed over nagedacht. Het enige wat ik nog moet doen is een lief zoeken een aantal kadertjes aan de muur hangen en het geld van mijn nieuwe Ikea-spullen overschrijven naar mijn ouders want die snoodaards zijn zo vriendelijk geweest mij voor te schieten. :)

Een foto kan bij een post als deze natuurlijk niet ontbreken en daarom trakteer ik jullie op een foto van mijn favoriete hoek van mijn nieuwe stekje. Ik denk trouwens dat ik definitief kan besluiten dat ik van kleurtjes hou. ;-)





Ex-kot

24 08 2008

Sinds zaterdagmiddag heb ik officieel geen kot meer in Gent. Vijf jaar van mijn leven heb ik er doorgebracht. Ik heb er mooie maar ook heel wat minder mooie tijden beleefd maar boven alles voelde ik mij er thuis. Ik hoop dat de volgende huurder hetzelfde zal kunnen zeggen. Ik ga mijn stekje in het mooie Gent alvast missen…

Tijdens de eerste twee jaar had ik nog geen televisie, stofzuigde ik nog wekelijks en stootte ik nog geen blikjes frisdrank om op mijn tapijt. Het ronde kikkertapijtje is zowaar een echte Claudio Colucci. Het rekje waarop mijn stereo staat, werd dan weer ontworpen door de enige echte papa Linn.

De Van Gogh-poster boven mijn bed kocht ik samen met mijn eerste vriendje in Het Louvre. De lakens deelde ik dan weer voornamelijk met enkele knuffelbeesten. Wat die lakens betreft, was het meestal Garfield die van dienst was. De roos aan de reling is er nog eentje dat ik kreeg op een galabal van de Vlaamse Geschiedkundige Kring. Mijn hele collectie kleren verhuisde ik van thuis naar de kleerkast op mijn kot. Net als mijn hele collectie boeken trouwens, maar daar heb ik dan weer geen foto van.

Uren heb ik genoten van mijn uitzicht op Gent. De laatste jaren had ik trouwens zicht op de trechterzaal van het Studentenhuis De Therminal. Tijdens de examenperiode zag ik de studenten er blokken en in het voorjaar van 2006 zag ik er zowaar mijn tweede vriendje repeteren voor het stuk Tenminste Houdbaar. Jahaha, zelfs vanop mijn kot wist ik het doen en laten van de snoodaard in het oog te houden. Op mijn kot rook het trouwens regelmatig naar chocolade. Dat is allesbehalve vreemd als je bedenkt dat ik enkele verdiepingen boven de Chocoladebar woonde.

Uiteraard werden er ook pogingen tot studeren gedaan. Bloed, zweet en vooral veel tranen heeft mij dat gekost. We bevinden ons al een hele tijd vlak bij de eindmeet die diploma heet, maar helaas zijn we er nog steeds niet. De vraag is of we die eindmeet überhaupt nog gaan halen. Je leest het hier nog wel. Feit is dat ik niet meer het meisje ben dat ik vijf jaar geleden was. En al een geluk want vijf jaar geleden had ik nog bijzonder veel weg van dat kleine, schuwe beestje dat ze wezel noemen. Verder zijn er ook enkele kilo’s bijgekomen maar naar het schijnt mocht dat wel. Onderstaande foto werd genomen toen mijn favoriete winterpull nog niet gekrompen was.

Ik had schrik voor het moment dat mijn stekje niet meer van mij zou zijn maar na al dat verhuisgedoe zowel hier thuis als in Gent ben ik eigenlijk gewoon blij dat het voorbij is. Ik ga dus eigenlijk niet zozeer mijn kot maar wel Gent missen. Zes jaar heb ik in ‘t stad gewoond en nu ben ik terug een plattelandsmens. Tijd voor een nieuw hoofdstuk in het leven van Linn. Hoera daarvoor!





Seonna Hong

22 08 2008

Doe mij maar een portie Seonna Hong vandaag…

I Am Not Permanent (2007)





Pakje in de brievenbus

18 08 2008

Toen ik deze namiddag thuiskwam en de brievenbus opende, vond ik er een dikke bruine enveloppe met daarop enkele Taiwanese postzegels en mijn naam en adres. Ik herkende meteen het nette handschrift van Shui, een Taiwanees meisje waarmee ik reeds een paar keer postkaarten uitwisselde. De enveloppe in de brievenbus was echter te dik om postkaarten te bevatten en ik verwachtte ook helemaal geen post van Shui. Bovendien hoorde ik rammelende geluiden toen ik de omslag uit de brievenbus haalde. Neen, dat waren zeker geen postkaarten. Hmm, wat dan wel? Mijn ogen begonnen te glinsteren. De vorm van het pakje deed mij namelijk heel hard denken aan datgene wat ik enkele uren daarvoor nog tevergeefs had gezocht in de Sun Wah in Gent. Zou het? Ja, het kon bijna niet anders. Voorzichtig opende ik de enveloppe. jaaaa! Mijn mondhoeken bereikten hoogtes die ze vandaag in de verste verte nog niet bereikt hadden. In mijn handen had ik een blik met snoepjes. Niet zomaar het eerste het beste blik snoepjes, neen, een blik met Japanse Sakuma Drops. Dat zijn heerlijke fruitsnoepjes die reeds sinds 1908 bestaan en die wereldbekend werden door de film Grave of the Fireflies. In deze hartverscheurende oorlogsfilm is namelijk een belangrijke rol weggelegd voor zo’n blik Sakuma Drops. Het blik dat mij toegestuurd werd, is trouwens versierd met een afbeelding van de kleine Setsuko, een van de hoofdrolspeelsters in de film (foto van de voor- en achterzijde van zo’n blik).





Dag van de linkshandigen

13 08 2008

Al een geluk dat mijn radio vandaag aanstaat of ik had niet eens geweten dat het feest is vandaag. Het is namelijk dag van de linkshandigen. Een feestdag die blijkbaar jaarlijks op 13 augustus valt en in 1992 ingevoerd werd. Je raadt het al, ik ben een van de vele feestneuzen vandaag. Hoera daarvoor!

De bedoeling van de dag van de linkshandigen is de mensen bewust maken van de moeilijkheden die een linkshandige ervaart in een wereld van overwegend rechtshandigen. Jaja, het leven is verdomd lastig als linkshandige. Neen, serieus, ik ondervind eigenlijk zo goed als geen hinder van mijn linkshandigheid. Ik herinner mij wel dat ik vroeger moeilijk kon knippen met een gewone schaar maar daar heb ik nu eigenlijk geen probleem meer mee. Het enige moment waarop ik met mijn linkshandigheid geconfronteerd word is wanneer ik hier thuis de sauslepel gebruik. Dat ding is echt niet gemaakt voor linkshandigen. Voor de rest heb ik mij als linkshandige goed weten aan te passen aan deze overwegend rechtshandige wereld. Zo gebruik ik een computermuis, een blikopener, … gewoon met mijn rechterhand. Ik ben wel blij dat ik tot de generatie linkshandigen behoor die zijn linkshandigheid niet heeft moeten afleren. Mijn vader is zo iemand die ze het linkshandig zijn nog hebben afgeleerd, den duts. ;)

Zijn er nog linkshandigen onder de bloggers? Welke ongemakken ondervinden jullie van het linkshandig zijn?  Zijn linkshandigen echt creatiever en intelligenter dan rechtshandigen of vind je dat je reinste onzin? Kan je zowel met je linker- als met je rechterhand schrijven? …? Spuw het er maar allemaal uit want ik ben benieuwd. Ondertussen ga ik deze feestdag vieren door een Cornetto in mijn linkerhand te stoppen. Juij!

Leuke links:

Anything Left-Handed (Online Store)
Famous Left-Handers
Left-Handers’ Day





Smurfenstickers

10 08 2008

Per aankoopschijf van 20 euro ontvang je in de Delhaize een Paninizakje met vijf stickers van de Smurfen. De bedoeling is dat je deze stickers dan in het Panini-album van de Smurfen kleeft. Dit album kan je aan het onthaal van je winkel verkrijgen. De actie loopt van 19 juni tot 10 september 2008.

Gisteren las ik in de krant dat de spaaractie een enorm succes is. Iedereen kent wel een of meerdere kinderen die de stickers sparen en zo goed als niemand weigert dus de stickerzakjes aan de kassa. Ook mijn mama heeft van haar oudste dochter de opdracht gekregen om bij ieder bezoek aan de Delhaize met minstens één zakje stickers thuis te komen. De stickers zijn namelijk ideaal om als extraatje mee te sturen met postkaarten. Jaja, ik promoot dus eigenlijk Belgische producten in het buitenland. Als dat niet flink is van mij.

Ik heb hier momenteel 24 stickers liggen die ik niet ga bijhouden omdat ze deel uitmaken van een dubbele afbeelding of omdat er geen smurf opstaat. Als er hier iemand voorbijkomt die kinderen of kleinkinderen heeft die de stickers sparen dan stuur ik die met plezier op. De eerste persoon die er hier in een reactie om vraagt, krijgt ze.








Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.