Filmfestival Gent 2008 (2)

Na niet zo heel lang wikken en wegen heb ik vrijdagavond online tickets besteld voor de volgende drie films:

Sleep Furiously
Young@Heart (filmposter)
With a Girl of Black Soil (filmposter)

Als ik tijd en geld vind om nog meer films te bekijken dan ga ik dat zeker doen maar ik ben blij dat ik toch al tickets besteld heb voor mijn drie favorieten. In de sectie Festival Previews zijn er nog enkele films die ik zeker wil zien maar aangezien die toch ooit nog in de filmzalen zullen komen, wacht ik liever tot dan. Young@Heart zal normaal gezien vanaf december ook nog te zien zijn in de Belgische zalen maar dat heb ik pas ontdekt nadat ik mijn tickets besteld had. Nu ja, als deze documentaire echt zo goed is als ik denk dat hij zal zijn dan kan ik jullie allemaal nog proberen overtuigen om hem dan te gaan bekijken. Ha!

Daarnet heb ik trouwens, na elkaar een hele zomer niet gehoord te hebben, eindelijk weer eens een online gesprek gehad met mijn Thaise chatvriendin Fah. Ook deze keer sta ik er weer van versteld hoe ik echt met volle teugen geniet van onze chats. Mijn neef en zijn vrouw gaan in november op huwelijksreis naar Thailand. Ik moet en ik zal meegesmokkeld worden. Hehe. Soit, ik wou het over films hebben. Awel é, nog voor ik Fah iets vertelde over het Filmfestival Ghent wist zij mij te vertellen dat ze jaloers was op haar zus omdat die momenteel in Bangkok zit om aldaar naar het filmfestival te gaan. Jaja, momenteel is het Bangkok International Film Festival bezig. Hihi, en ineens zat er een Thais meisje de filmlijst van het festival in Gent te bestuderen en een Belgisch meisje de filmlijst van het festival in Bangkok. En ondertussen tegen elkaar maar tetteren over die films en andere dingen in onze levens. Zalig toch!? Hihi. En weet je wat? Er stonden zowaar twee Belgische films in die lijst van het filmfestival in Bangkok. Als dat niet fijn is. :-)

Unfinished Sympathy

Het moet ergens halverwege de jaren negentig geweest zijn. Tijdens de zomer waarin ik op chirokamp macramé-armbandjes leerde maken. Het was aan zo’n armbandje dat ik zat te werken toen ze ineens op MTV de clip van Unfinished Sympathy speelden. Het was de eerste keer in mijn leven dat ik het nummer hoorde maar ik wist meteen dat het één van mijn all time favourites zou worden. De combinatie van de aangrijpende clip en het hartverscheurende gezang van Shara Nelson bezorgde mij kippenvel. En dat doet het nog steeds. Toen het nummer deze namiddag op Studio Brussel werd gedraaid, zette ik de volumeknop op maximum en dacht ik met heimwee terug aan de zomer waarin ik macramé-armbandjes leerde maken.

I know that I’ve imagined love before
And how it could be with you
Really hurt me baby, really cut me baby
How can you have a day without a night
You’re the book that I have opened
And now I’ve got to know much more

The curiousness of your potential kiss
Has got my mind and body aching
Really hurt me baby, really cut me baby
How can you have a day without a night
You’re the book that I have opened
And now I’ve got to know much more

Like a soul without a mind
In a body without a heart
I’m missing every part

De mensen die het nummer en/of de clip niet kennen, worden vriendelijk verzocht hier eens te klikken. Voor diegenen die het interesseert: het nummer is van Massive Attack en de clip werd in één onderbroken shot opgenomen op Peico Avenue in Los Angeles. Maar dat wisten jullie ongetwijfeld al. ;-)

Filmfestival Gent 2008 (1)

In mijn agenda staat genoteerd dat ik vanaf vandaag het programma van het Filmfestival Gent online kan bekijken. Het kan aan mij liggen maar ik heb het programma nog nergens kunnen vinden. De dag is echter nog niet om en ik blijf dus vol ongeduld wachten. De programmabrochure zou normaal ook vanaf vandaag beschikbaar zijn. Is er iemand die er daar in Gent al eentje kunnen bemachtigen heeft? Zelf kom ik pas maandag weer eens in mijn favoriete stad en ik zal dus tot dan moeten geduld hebben. Jammer want dat snuisteren in die programmabrochure is eigenlijk nog leuker dan het bekijken van de films zelf.

Voor de rest mag ik filmgewijs sowieso niet klagen deze week want sinds eergisteren zijn Il Y A Longtemps Que Je T’aime en Into the Wild te huur. Twee films die ik al een tijdje wil bekijken. Gisteren stond de eerste op het programma en vanavond de tweede. Eigenlijk wil ik El Método op Canvas ook zien vanavond. Aarrgghh, dat gaat nog problemen geven.

EDIT: Tussen het schrijven en het online zwieren van deze post ben ik een veertigtal minuten van de computer weggeweest en zie…het programma van het filmfestival staat ondertussen online. Het bijlezen van al jullie blogs wordt bij deze uitgesteld tot een later tijdstip. Mijn excuses daarvoor. ;-)

Tabs

Kijk, aan zo’n dingen zou ik dus mijn geld durven uitgeven. Geniaal vind ik het. Deze schattige tabs komen uit, hoe kan het ook anders, Korea.

Hun cable managers zijn trouwens ook wel schattig.

[via]

Shoppen

• Nadat ik deze voormiddag aan mijn halfjaarlijkse verplichting op den unief had voldaan, besloot ik mij naar de winkelstraten te begeven om nog eens te shoppen.
• Zijn er eigenlijk nog mensen die af en toe een halve nieuwe garderobe nodig hebben omdat hun kleren, en dan vooral broeken, ‘ineens’ te groot of te klein zijn?
• De komende weken mag ik niet beginnen sporten of proberen gezond eten want anders zijn die nieuwe broeken binnen de kortste keren weer veel te groot.
• Ik ga trouwens alsmaar minder graag naar de Mango. Die paskotjes, bijvoorbeeld: veel te klein, veel te slecht verlicht en ge kunt verdorie zien welk ondergoed de dames naast jou aanhebben. Ik word daar ambetant van.
• In diezelfde Mango heb ik dan wel weer een kleedje aangepast. Ik heb het niet gekocht, maar kom, je moet ergens beginnen. De dame die in het paskotje naast het mijne zat kan jullie ongetwijfeld vertellen of ik al dan niet goed stond met dat kleedje.
• Welke onnozelaar heeft er in hemelsnaam de schoen met hak uitgevonden? Die dingen zijn toch echt niet gemaakt om mee te stappen? Na een dag rondlopen op mijn gehakte schoenen snak ik telkens weer naar mijn sneakers van Asics.
• De mannen schenken mij trouwens veel meer aandacht wanneer ik op hakjes rondtrippel. Belachelijk eigenlijk.
• Hopelijk kom ik mijn collega-jobstudente nog eens toevallig tegen. Dat meisje denkt waarschijnlijk dat ik in heel mijn kleerkast maar één pull hangen heb: een flashy groene trainingspull met kap. Ik heb dat ding de voorbije lente en zomer zo vaak gedragen dat er bijna niets meer van overschiet.
• Sinds ik ontdekt heb dat ik goed sta met paars koop ik precies alleen nog maar paarse bovenstukken. Al een geluk dat er diverse soorten paars bestaan of dat zou hier maar een saaie boel worden.
• De meneren en mevrouwen van EXKi geven hun broodjes wel heel vreemde namen. Deze namiddag heb ik mijn tanden gezet in Firmin. Lekker stuk die Firmin, dat wel.
• Mijn kapotte voeten en ik besloten om in de terugkeer de tram naar het station te nemen. Dat was dan meteen de meest foute beslissing van de dag. De scholen waren net gedaan en de tram zat vol met schoolgaande jeugd. Het kan aan mij liggen maar voor zover ik mij kan herinneren ben ik nooit zo’n irritant nest geweest als die ‘klein mannen’ van dertien waar ik deze namiddag tussen stond.
• Tijdens mijn fietstochtje van het station naar huis scheen zowaar de zon. Eindelijk ben ik nog eens droog op mijn bestemming aangekomen.

Hao Shiming

Toen ik in de Straatsburgse Librairie Kléber de in het Frans vertaalde Murakami’s stond te bestuderen, viel mijn oog ineens op een roman van een andere Japanse auteur. Daar stond zowaar een boek met op de kaft een detail van een schilderij van één van mijn favoriete Chinese schilders, Hao Shiming. Als liefhebber van het werk van Hao Shiming, de Franse taal en China en Japan kon ik natuurlijk niet anders dan mijn centjes bovenhalen om het werkje aan te schaffen.

Het boekje ligt hier ondertussen al enkele dagen mooi te wezen maar nu ik  sinds gisterenavond terug gestart ben met een avondcursus Frans, is het misschien wel een goed idee om het ook eens te gaan lezen. Ik hoop alvast dat het geen al te moeilijk Frans is want voor zover ik weet bestaat er geen Nederlandse vertaling van Le Chaudron. Als ik er echt geen jota van begrijp kan ik natuurlijk ook nog altijd vals spelen en gewoon de verfilming bekijken. Hihi.

(Het volledige schilderij kan je hier bekijken.)

Nieuwe Bril

Twee weken geleden maakten we een familie-uitstap naar de oogarts. De jongste telg van het gezin werd volledig goedgekeurd en keerde brilloos en blij terug naar Gent. De drie plattelanders die elk reeds van een bril voorzien waren, bleken dan weer allen aan nieuwe glazen toe te zijn. Aldus gingen zij vorige week zaterdag samen naar de opticien om een nieuwe montuur uit te kiezen. Iets wat voor de een al moeilijker was dan voor de ander. De papa kon weer niet anders dan een modelletje uit de jeugdseries kiezen, de mama bleek met bijzonder weinig monturen mooi te zijn en ikzelve, die volgens de opticien een echt brillengezicht heeft, stond met zo goed als alles.

Gisterenmiddag zijn we onze nieuwe aanwinsten gaan afhalen. Met onze gloednieuwe monturen maakten we nog even een korte stop aan de plaatselijke Delhaize alwaar de mama achter de kassa een meisje zag zitten met een montuur die verdacht veel op de mijne leek. Ja, je raadt het al, de jongedame in kwestie had exact dezelfde montuur als diegene die nog geen half uur op mijn neus stond te blinken. Tsss, ik hoop dat ik niet elke week iemand tegenkom met MIJN brilletje.  ;-)

Bij een post als deze hoort natuurlijk een foto en omdat ik zelf dringend aan een kapbeurt toe ben, heb ik enkele plaatselijke schonen gevraagd om even met mijn nieuwe bril te poseren. Iets wat zij met veel plezier deden:

Ik vind dat zowel Meneer Kikker als Mevrouw Troetel er enorm hip uitzien met mijn nieuwe montuur. Het zou mij niet verbazen als zij morgen samen een uitstapje maken naar de brillenwinkel. ;-)

Strasbourg – Bis

Sinds gisterenavond ben ik terug van het mooie Straatsburg. Ik voelde mij er als een vis in het water – figuurlijk, maar soms ook letterlijk – en ben dan ook een dagje langer gebleven dan gepland. Een verslag:

Dag 1 – Zondag 31 Augustus

Rond drie uur zou T. mij ophalen aan het station van Antwerpen-Berchem. Wegens omstandigheden was ik meer dan een uur te vroeg en daarom besloot ik nog wat rond te wandelen in de stationsbuurt. Niets vermoedend wandelde ik naar de Cogels-Osylei alwaar ik terecht kwam in een waar architecturaal paradijs. Wat een prachtige woningen, ik wist niet waar eerst gekeken. Toen het drie uur was vond ik het zowaar jammer dat ik al weg moest. Hihi. De rit naar Straatsburg verliep vrij vlot. Ik heb zelf ook zo’n 120 kilometer gereden maar aangezien ik geen heldin ben met auto’s, was ik enorm opgelucht toen T.  na onze eetstop het stuur terug overnam. Rond negen uur kwamen we aan in Straatsburg. We haalden de auto leeg, ik gaf T. zijn nieuwe appartement mijn zegen en alvorens in onze nest te kruipen, genoten we nog nog van een heerlijk glas spuitwater op het terras. Rond een uur of drie ‘s nachts werden we letterlijk en figuurlijk uit bed gedonderd. Amai zeg, wat een onweer.

Dag 2 – Maandag 1 September

T. vertrok – totaal niet zenuwachtig – naar zijn nieuwe job en ik bleef de hele voormiddag thuis omdat de meneer van het gas in de namiddag zou komen. Tegen half drie was hij geweest en hadden we warm water. Juij. Om toch nog iets aan mijn dag te hebben, besloot ik de wijde wereld in te trekken. Zo zonder stadsplan op zoek gaan naar het centrum van Straatsburg is niet evident maar na een fikse regenbui en een een dik uur wandelen, bevond ik mij zowaar aan de kathedraal van Straatsburg. In het toerismebureau kocht ik een stadsplan en een Strasbourg-Pass en daarna verkende ik op mijn gemak de buurt rond de kathedraal. Ik kocht en schreef mijn kaartjes en rond half zeven kreeg ik een sms van T. om te zeggen dat hij rond zeven uur thuis zou zijn. Aangezien hij nog maar één sleutel heeft van zijn appartement moesten we dus steeds goed afspreken. Ik vatte mijn tocht huiswaarts aan en een dik uur later arriveerde ik in de juist straat, aan het juiste appartementsblok en aan het juiste appartement. Hoera voor mijzelf. Nog geen vijf minuten later arriveerde T., moe maar voldaan van zijn eerste werkdag.

Dag 3 – Dinsdag 2 September

Toen ik wakker werd, zag ik al meteen dat het een zonnige dag zou worden. T. vertrok naar zijn werk en ik gaf hem deze keer de sleutels van het appartement mee. Ik had op mijn stadsplan gezien dat ik aan het Europees parlement een tram kon nemen naar het centrum en aldus stond ik deze keer op nog geen 30 minuten in het historisch centrum van de stad. Ik repte mij naar het Palais Rohan alwaar ik op de bateau mouche van half elf stapte om een rondvaart van een uur en tien minuten mee te maken. Daarna bezocht ik l’horloge astronomique in de kathedraal, ging ik naar het station om mijn treinticket voor de terugreis te kopen, at ik in een plaatselijk restaurantje (schaam op mij), bezocht ik La Petite France en kocht ik op de boekenmarkt op de Place Gutenberg een poster voor op mijn kamer en drie leuke boekjes voor een dochter die ik ooit hoop te krijgen. In de Librairie Kléber kocht ik nog twee boeken: de Franstalige versie van mijn favoriete Murakami en een boek met op de kaft een afbeelding van een van mijn favoriete Chinese schilderijen (ik wijd er een van de komende dagen nog een blogpost aan). Daarna nam ik de tram terug naar de Europese gebouwen en wandelde ik naar het mooiste park van de stad, Parc de L’Orangerie. Ik koos er een leuk bankje uit en zette mij neer om wat te lezen, mooie mannen te bekijken en mij te verwonderen over de snel lopende joggers. Om half zeven kreeg ik een sms van T. dat hij klaar stond om naar huis te vertrekken. Rond zeven uur wandelde ik naar T. zijn appartement om er niemand aan te treffen. Meer dan een uur heb ik buiten zitten wachten tot T. thuiskwam. Meneer werd meer dan een uur opgehouden door de ambassadeur van Venezuela. Pfff, ik begon zowaar al te denken dat er iets gebeurd was. Dat die Venezolaanse snoodaard mij ooit maar eens een postkaart uit Venezuela bezorgt om het goed te maken. Tsss…

Dag 4 – Woensdag 3 September

Zoals voorspeld was het mooie weer voorbij. In de voormiddag bleef het gelukkig nog droog en begaf ik mij naar het platform van de kathedraal om er van het uitzicht op Straatsburg te genieten. Ik wandelde nog wat door de straten van het historisch centrum en ik bezocht het Musée des Beaux-Arts in het Palais Rohan. Het ligt misschien aan mij maar ik raak dus altijd verdwaald in musea hé. Al die verschillende zalen vol met dezelfde (alé ja, zo ongeveer toch) schilderijen, het is precies een doolhof. En zo toezicht houden in zo één van die zalen, dat is nu toch wel de saaiste job die er bestaat!? Neen, eigenlijk ben ik niet echt een museummens. Na de middag begon het te regenen en wist ik niet goed meer wat gedaan. Ik wandelde nog wat doelloos rond om uiteindelijk om half vier te besluiten dat ik naar de film zou gaan. T. had immers de sleutel bij en ik kon dus niet naar huis. Ik begaf mij naar Le Star om een film uit te kiezen. Er was niet zo heel veel keus en ik wou een ondertitelde film bekijken omdat ik schrik had dat ik de Frans gesproken films niet goed zou verstaan. Uiteindelijk bleven er nog twee films over: het Frans-Ijslandse Back Soon en Happy-Go-Lucky. Net als tien andere mensen koos ik voor Back Soon en ik beklaagde mij dat niet. Toen ik om half zes terug buiten was, kreeg ik net een sms van T. dat hij onderweg was naar huis. We hadden afgesproken om die avond te gaan eten, maar omdat mijn schoenen kletsnat waren, had ik daar niet zoveel zin in en zijn we maar thuis gebleven. We ploften ons in de zetel en met een half oog (bij wijze van spreken, hé) bekeken we de film Mein Mann, der Trinker. Hehe. Tja, veel keus hadden we niet, er is nog geen kabeltelevisie. ;)

Dag 5 – Donderdag 4 September

Toen ik wakker werd regende het en ik besloot dan maar om thuis te blijven tot ik naar het station zou vertrekken. Ik nam afscheid van T. en wist de traantjes nog even uit te stellen tot hij weg was. Daarna heb ik nog wat gelezen, gestofzuigd en nog andere nuttige en minder nuttige dingen gedaan. Om kwart voor twee verliet ik het appartement en begaf ik mij naar de tram om uiteindelijk slechts vier minuten voor het vertrek van de trein in het station aan te komen. Ahum. Een dikke zes uur later kwam ik aan in het station van Deinze alwaar de papa mij reeds stond op te wachten. Mijn trip zat erop. Het was bijzonder fijn en voor herhaling vatbaar. ;)

NP: Udo Lindenberg – Horizont
(Dit mooie nummer speelde toen ik bij mijn vertrek de radio uitdeed. Ik onthield een stukje van de tekst, zocht het deze morgen op en bombardeerde het tot mijn Straatsburglied.)