Vrijdag besloot ik nog eens uit mijn schulp te kruipen. Niet dat het in die schulp van mij zo slecht is hoor, integendeel zelfs, ik ken geen plaats waar het fijner vertoeven is. Maar ja, daar zo hele dagen zitten, dat wordt op den duur ook maar saai, nietwaar? Vrijdag trok ik aldus nog eens de wijde wereld in. Het werd een bewogen dag. Zo eentje waarop één verkeerd woord te horen of te lezen krijgen, gênante vertoningen tot gevolg kan hebben. Voor zover ik dat zelf kan inschatten, heb ik die beschamende vertoningen tot een minimum kunnen beperken. Iets zegt mij echter dat er nog heel wat bewogen dagen in aantocht zijn. Het wordt dus nog een spannende tijd. Zucht.
NP: Moby – Why Does My Heart Feel So Bad?
http://www.seonnahong.com/
Jouw foto past perfect bij jouw berichtje ;)
Ik begrijp je volkomen. Probeer er toch iets positiefs in te zien. En laat het je niet tegenhouden om af en toe uit je veilige schulp te klauteren…de buitenwereld in.
Je bent niet alleen, Linn. Met andere woorden, ik snap je helemaal. Probeer af en toe uit die veilige schulp van je te klauteren, al was het maar om te blijven beseffen hoe veilig die wel is…
En by the way, alweer zo’n nummer waar ik ogenblikkelijk de tranen van in de ogen krijg.
Aaah, dipjes, verliefdheid, liefde … zo’n dingen.
‘t Is allemaal goed bedoeld, maar ‘t is puur tijdsverlies.
En nochtans trapt iedereen erin.
Mijn oplossing is : ik vertel zo vaak over mijn verdriet tot ik het zelf beu word het steeds te moeten aanhoren. Dan weet ik dat het opnieuw beter gaat met me en ik opnieuw kan genieten van nieuwe ervaringen en mensen.
Je mag je verdriet laten zien, het is geen schande en je bent niet de enige.
Maar op een dag wordt het weer beter. Hou je sterk!
Een aangrijpend muziekstukje. Maar vrolijk word je daar niet van. Ik word er weemoedig van.
Op de kunstlink ben ik ook eens gaan kijken. Er zijn knappe werkjes tussen. Een leuke ontdekking!