Linn:
Euhm, euhm, ik wil op vakantie naar China…
Mama en Papa Linn:
Naar China? Ge zijt gij zot zeker!? Dat kost stukken van mensen. Je zou het weinige geld dat je hebt veel beter sparen. Je zal de komende jaren nog genoeg kosten hebben.
De (wijze) woorden van mama en papa Linn indachtig, besloot ik mijn China-droom uit mijn gedachten te verbannen. Bijzonder gemakkelijk bleek dat niet te zijn en algauw viel ik dan ook enkele vrienden lastig met mijn dilemma. Zij vonden dat ik er voor moet gaan, dat het er waarschijnlijk niet meer van zal komen als ik het nu niet doe. Ik begon weer te dromen: van prachtige landschappen, van rochelende Chinezen, van fietstochten op het Chinese platteland, van mezelf kuierend in het mooie Lijiang,… IK WIL NAAR CHINA! Hmm, maar is dat wel een goed idee? Zou ik niet beter naar mijn ouders luisteren? Ik heb verdorie nog niet eens een full-time job, waar zit ik toch met mijn gedachten. Anderzijds, ik zal het komende jaar toch nog wel wat kunnen sparen?
Mama en papa willen sowieso dat ik nog wat thuis blijf om te sparen. En als ik het nu niet doe, wanneer dan wel? Als ik huur moet betalen, als ik een huis koop, als ik kinderen krijg, … dan zal het sowieso niet meer evident zijn om zo’n reis te maken. Toch? Hmm, en wat als die reis niet zo super wordt als ik verwacht? Wat als de groep, of nog erger, China zelf, tegenvalt? Ga ik dan niet enorm veel spijt krijgen van het geld dat ik kwijt ben?…? Pfff, moeilijk, moeilijk.
Deze middag heb ik het nog eens ter sprake gebracht. Papa leek al iets inschikkelijker dan enkele weken geleden. Ik weet dat hij stiekem ook droomt van een verre reis maar hij zou het er echt moeilijk mee hebben om daar zoveel geld aan uit te geven. Mama vindt het maar niets en, wat ik ook beslis, dat zal zo blijven. Daarvoor moet ze zelfs niets zeggen, ik zie het gewoon. Ik weet dat ze denkt aan al die jonge mensen die bij haar in de bank klant zijn en al schulden hebben. Ik ben oud genoeg om zelf mijn beslissingen te nemen maar ik zou het heel jammer vinden om achteraf te moeten constateren dat ik de verkeerde keuze heb gemaakt. Geef ik mijn zuur verdiende centjes uit aan een reis naar China of laat ik ze op mijn spaarrekening staan tot ik ze echt nodig zal hebben? Een vraag waarop ik hopelijk snel een antwoord weet te formuleren. U hoort nog van mij. ;-)
als volbloed chinafan kon ik na het lezen van dit stukje niet niet reageren. de enige echte kost die je zal maken, is de prijs van het vliegticket. maar als je dat genoeg op voorhand boekt, of ergens rondkijkt voor n promotie, ben je er soms als voor 450-500 euro. Voor de rest is het leven in China best goedkoop. en het is een mooi land.
Volgens mij is naar China reizen niet veel duurder dan naar Amerika of Australië reizen. En dat is inderdaad iets dat je moet doen als je jong bent. Je leeft maar één keer.
Ik vind dat je zo’n dromen zeker moet volgen, nog voor je je engageert in een relatie, een vaste job, kinderen, verplichtingen…
Ik zou zeggen, ga ervoor! Je droomt hier al lang van. Het zal je blijven achtervolgen en de drang zal niet weggaan. Misschien zijn je ouders bang dat het je daar té goed gaat bevallen en je niet meer terug wil komen. Het is er nu een geschikt moment voor. Profiteer van je leven. Je hebt er hard voor gewerkt , je verdient nu een leuke tijd voor jezelf.
Een reis naar china zal duur zijn. Maar het is niet dat je er niets voor zal terugkrijgen. De ervaring zal je heel je leven bijblijven, en je zal blij zijn dat je het gedaan hebt. Als geld het enigste is dat je tegenhoud, neem dan een extra jobke, of bespreek je plan eens met je grootouders, die misschien wel een kostenloze lening willen geven. Je zal later misschien niet direct een wasmachien kunnen kopen, maar ik zou dat er voor over hebben.
Als je het wilt doen, moet je het nu doen ! Er is nog tijd om te sparen … de rest van je leven !
@Myle: Amerika is helemaal niet zo duur als China! Anders was ik er ook al geweest als fervent ‘naarwaarzijndevluchtenhetgoedkoopstditjaar-reisbeslisser’.
Niettemin Linn: zeker doen! Reizen zijn ervaringen voor je leven, al betekent dat dan dat je mss idd effe zult moeten werken om de centjes terug te verdienen. Uitstel wordt immers heel vaak afstel.
Een vriendin van mij is vorig drie maand gaan rondtrekken in de VS en vervolgens 2 maand in Rusland. Dat is kostelijk, maar ze zou het opnieuw doen.
Liefs en ps: er liggen nog altijd kaartjes ;-)
Doen!
Ik denk ook dat je zulke reizen moet doen als je jong en ongebonden (op alle fronten) bent. Net als de anderen hier al zeiden: werken en geld sparen zal je nog lang genoeg kunnen doen!
Ik zeg altijd, het is beter spijt te hebben van iets dat je gedaan hebt, dan spijt te hebben omdat je het niet gedaan hebt.
Doen hoor! Maar ook als je anders mocht beslissen: ook vastgelegd in een relatie, baan en zelfs met kinderen is zo’n reis te maken. Ik heb meerdere collega’s die met hun kinderen de afgelopen jaren in China geweest zijn. Kinderen varierend van 5 tot 21 jaar. Dus… ook later kan het altijd nog.
Ik denk dat je nog wel een aantal jaar jong en vol dromen blijft. Waarom niet eerst een aantal jaar sparen, tot je meer op die rekening hebt staan dan hetgeen je nodig hebt om die reis te maken. Als je dan terugkeert uit China, heb je nog een overschot om aan de rest te beginnen :)
Bekijk het eens zo… Een reis naar china kost, ruim gerekend, wat? 2000 euro? Als je eenmaal terugbent, hard werkt en een tijdje goed op je uitgaven let, heb je dat in enkele maanden terugverdiend, toch? Ik zou niet twijfelen! ‘Later’ komt snel genoeg!
Doen, gewoon doen! Ik vraag me af waarom je het niet zou doen? De ervaring die je van reizen krijgt is onbetaalbaar; is in geld niet uit te drukken. Ik wil helemaal niet stoefen maar doet het stiekem een beetje: Vietnam, Japan, China, Mongolië, Birma, Brazilië zijn al tot hiertoe gekend terrein en ik heb er nog elke dag een spijt van. In tegen deel elke dag denk ik aan één van deze landen misschien niet specifiek iets van het land maar de sfeer en rijkdom die je ervan krijgt, als is het maar met een kleine flits van 1 sec, onbewust. Het voelt je rijker leven in je hoofd… en laat je ook eens dingen voelen/zien die je later anders zult bekijken. Het groepgedoe sta ik redelijk sceptisch over maar voor je eerste ‘grote’ reis is dit geen slecht idee en je achteraf zie je wel, hoe je het de volgende keer wilt doen of niet doen. Ik ken groepsreizen niet goed maar als meisje alleen zit er waarschijnlijk niets anders op of je moet een reisgenootje vinden die je wilt vergezellen.
En altijd maar dat sparen, sparen, … sparen. Ik word daar zot van! Je bent jong, dus nu kun je het nog uitgeven, later… Brrr… ik huiver bij dat woord, later. Later zul je nog genoeg tijd hebben om te sparen omdat je misschien wel minder zult reizen en dat je meer tijd steekt in andere dingen. Mijn ouders waren ongeveer net hetzelfde, mijn andere broers hebben een hoop bakstenen maar ik heb de andere ervaring. Ze zijn bijgedraaid; ze verklaren me nog altijd een beetje zot nu dat het plan ‘fietsen in Patagonië’ vorm begint te krijgen, maar ze begrijpen het waarom al. Op een dag kan het plots gedaan zijn door een stommiteit en wat dan…. daar zit je dan met al dat geld op je rekening. Ik begrijp de bezorgdheid van je ouders en zeker van je mama met haar beroep.
Maar ik denk wel dat je ouders je zo hebben opgebracht dat je met je centjes goed omspringt en geen schulden maakt ofwel schatten ze jou verkeerd in. Ofwel kies je voor de fonkelnieuwe wasmachine, geruisloos met alle nieuwste knopjes en lichtjes ofwel kies je voor een rijkere ervaring in je hoofd.
Zolang je maar uitgeeft wat je hebt en niet wat je NIET hebt, en zot te zien heb je wel die centjes voor die reis ;). Ik ben helemaal niet het goede voorbeeld van een goede huisvader want ik heb geen vaatwas, geen hoop bakstenen,… ik vind het soms een vieze gedachte om afhankelijk te zijn voor de komende 20 – 30 jaar aan een lening. Ik moet me vrij voelen, ik zit al vast genoeg aan mijn fulltime job, dat andere dingen nemen ze niet van me af!
Ik wil helemaal niet belerend doen, maar ik zou zeggen ‘BOEKEN’ die handel, aftellen en genieten!!! Trouwens hoe ironisch, jij die postkaarten spaart. Je zou je daar helemaal kunnen uitleven! :)
af en toe staan er vreemde typo’s in mijn tekst :)
1°… en ik heb er nog elke dag Geen spijt van…
2° …en zo te zien heb je wel die centjes…
Grote en verre reizen, tzijn ook hier dromen. Met mijn ouders heb ik al een aardig stukje van de wereld gezien, maar nu is het natuurlijk tijd dat ik zelf mijn reizen betaal. Zowiezo spaar ik eerst. Ik huiver ook van ‘voor later’ maar let’s face it, die later kost veel geld. Ik ga die reizen maken, dat is een feit, maar niet vandaag. Eerst graag centjes en een huis enzo, dat van mij is. Dan reizen. Eventueel zelfs als de kindjes het huis uit zijn verderdoen. Ik was helemaal niet van die mening voor ik mijn vriendje ben tegengekomen, ik wou NU, VANDAAG, MORGEN! Om al de redenen die c-life zei. Waar ik trouwens nog steeds veel sympathie voor heb. Maar ik heb ook graag mijn hoop bakstenen om in te wonen :).
Gewoon doen jong!
Me in de schulden steken voor zo’n reis zou ik zeker niet doen. Maar als je genoeg centjes hebt, waarom niet. Zolang het saldo op je rekening maar niet onder nul gaat. In principe is dit het ideale moment om zo’n reis te maken: je bent niet gebonden, woont nog thuis, geen lening af te betalen. Mijn rugzak was al gepakt. ;-)
Doen zou ik roepen, maar dan denk ik aan mezelf. En mezelf kennende zou ik zelf die stap niet durven zetten. Het is beslist een pak geld en ergens ook wel een heel onbekend stukje van de wereld. Nu ja, je gevoel volgen, is soms wel de beste raad.
Voor gaan! Als ik denk aan de momenten, reizen en zaken die me dierbaar zijn, denk ik helemaal niet aan hetgeen me dat gekost heeft. Niet gaan kost je ook iets! Een brokje levensvreugde en zielerust :)
Van dat meer spijt krijgen van dingen die je niet doet dan dingen die je wel doet, i second that!
Ik wil ook! :-)
Als dat schip met geld eens zou binnenvaren…
Dit jaar doe ik het met een weekje Egypte en m’n opleiding in de Chinese geneeskunde. Een beetje China op afstand dus.
Als je de kans hebt, zou ik zeker gaan. Ik werk pas een paar jaar en ik zie mijn mogelijkheden ook langzaamaan kleiner worden…hoewel dat ook vooral een gevoel is :-S
Hey,
Ben in de zomer naar China geweest. Is fantastisch!! En helemaal niet duur, allé je kan het zo duur maken als je zelf wil natuurlijk.
Trouwens, als meisje alleen is dat heel goed te doen hoor ! Hou er wel rekening mee dat de Chinezen helemaal niet goed Engels spreken (alleen in Peking valt dat goed mee). Maar je kan je wel verstaanbaar maken (gebarentaal is universeel :-)
Bij mijn eerste grote reis was ik 22. Ik was alleen en met weinig organisatie naar Azië gegaan. En het bleek de beste beslissing van mijn leven !
Ik wil de dingen ook NU mee maken. Want als ik rekening moet houden met later… Later zal ik net meer verantwoordelijkheden hebben en zal ik moeilijker dingen kunnen achterlaten.
Ga zeker eens lezen op:
http://www.wegwijzer.be/reisforum/
en op:
http://www.lonelyplanet.com/thorntree/index.jspa
groetjes!
Hé, ik snap dat je twijfelt maar nu is echt het moment! Ik heb er alvast spijt van dat ik zo’n dingen niet gedaan heb. Nu is het wachten tot mijn meisjes (4jaar en 4 maand) wat ouder zijn om zo’n reizen te maken.
En op zich is het een voordeel dat je nu nog geen vaste job hebt. Moet je anders binnen twee jaar gaan zeggen dat je een ganse tijd weg moet en dat past dat niet voor je werkgever enz enz.
Volg je gevoel!
Geen twijfel mogelijk: doén!
Ga ervoor!!! Wat je gehad hebt nemen ze je niet meer af. De herinneringen heb je voor het leven.
China, gewoon doen zou ik zeggen. Het kost wat geld, maar het is dan ook een unieke ervaring; De beste reden om de kost goed te praten is: ‘je leeft toch maar 1 keer, dus moet je van elk moment genieten.’..
Die ouders hebben trouwens niet altijd gelijk hoor ;)
(Alweer) een late reactie van mijnentwege maar bedankt aan alle bekenden en onbekenden om jullie mening te geven. Ik heb me nog niet ingeschreven (ik wil met KrisKras meegaan omdat die reis mij enorm aanspreekt) maar ik ga dat waarschijnlijk binnenkort doen. De reis is pas in november en daardoor zit er momenteel nog niet zo veel haast achter die inschrijving.
Weet je, ik heb ooit een cursus chinees gekregen, weliswaar enkel het eerste deel, en zonder de oefencassette waardoor ze haar nut verliest, maar toch… een echte, van teleac, denk ik (iets dergelijks).
Af en toe wordt daar nog eens in gebladerd. Heel af en toe.
@ Marc: Als jij nu nog wat verder studeert aan dat Chinees dan kunnen we jou meenemen als tolk. Zou dat niet fijn zijn? ;-)
oh mag ik niet mee? :p ik ben van jouw leeftijd, in dezelfde situatie ongeveer en dezelfde grote dromen :D en ik kan dan enkel denken van: doen gewoon! ikzelf ben volop aan het sparen om vanals ik mijn blaadje diploma heb, een jaartje elders te gaan leven :)
we moeten het nu doen jong!
@ Maxie: Van mij mag je zeker mee. :-) Waar zou je willen gaan wonen nadat je afgestudeerd bent? Of heb je niet direct een voorkeur? En gaat het vriendje dan mee? …?
ja het vriendje is zelfs nog de grootste voorstander! das nen echten globetrotter da. hij zal mij just da duwtje in de rug geven die ik nodig heb als grote twijfelaar zijnde. Euhm, waarnaartoe weten we nog niet. Denk dat ik dat in mijn laatste jaar zal beginnen regelen. Wat ik wel wil, is zon! een eiland ofzo :) als er werk is tenminste voor ons. Maar dat zien we dan nog wel.
groetjes! en laat ons iets weten é wat china betreft