De jongste dochter van één van de zestien (!) kinderen van het onderstaande koppel is mijn mama. Aangezien mijn grootvader stierf toen ik drie was en mijn moeder haar grootouders nooit gekend heeft, heb ik geen idee wat voor mensen het waren. Jammer eigenlijk want ik had wel graag geweten wat voor verhaal er achter die foto schuilging.
Wachten op de bus
Eind vorige zomer wist ik een aan haar zetel gekluisterde vriendin te plezieren door haar enkele dvd’s in bruikleen te geven. Het stapeltje kijkplezier bevatte onder meer de dvd van de film Tonari no Totoro of My Neighbour Totoro. Het kleinood werd mij toegestuurd door mijn Thais vriendinnetje, Fah. Dankzij haar ben ik dus de trotse eigenares van één van de mooiste animatiefilms die er ooit gemaakt zijn. Bovendien kan het schijfje ook dienst doen als talencursus want de origineel in het Japans gesproken film kan zowel met Chinese, Engelse als Thaise ondertiteling bekeken worden. En alsof dat nog niet genoeg is kan je de film ook in een Chinees en Thais gesproken versie bekijken. Ha!
Toen vorige week mijn dvd’s terug in mijn bezit kwamen, ontdekte ik met grote ontsteltenis (wat een vreemd woord eigenlijk) dat het schijfje van Tonari no Totoro niet in het hoesje zat. Ik mag er niet aan denken dat die dvd nooit meer terechtkomt. Sniksnok. Laat ons hopen dat Totoro nog niet doorheeft dat het reeds lente is en dat hij bijgevolg nog steeds zijn winterslaap houdt in de dvd-speler van die vriendin van mij. Moest u de komende dagen toevallig in contact komen met Totoro (2.10 meter groot, zwaar gebouwd, grijze vacht), gelieve hem te zeggen dat ik hem keihard mis en dat ik dolblij zou zijn om hem terug te zien. En zeg er maar bij dat ik pannenkoeken zal bakken als hij terugkomt. :-)
Zot BEN ik momenteel van een nummer op het album Englabörn van Jóhann Jóhannsson (nummer elf, voor de geïnteresseerden) en zot WORD ik op dit eigenste ogenblik van mijn vijftien jaar oude stereoketen die om de haverklap beslist er de brui aan te geven en het spelen stop te zetten. Grmbl.
Nu dacht ik eens het ideale moment gevonden te hebben om dat nummer megaluid en een uur lang non-stop te beluisteren, vindt die stomme stereoketen er niets beter op mij een beetje te pesten door telkens ergens in het midden van het nummer alles, maar dan ook echt álles, volledig toe te gooien. Al een geluk dat mijn schrijfsels alhier zonder klank zijn want ik heb hier al enkele keren serieus luid gevloekt. Ik meen zelfs een lichte golf van non-verbale agressie te voelen aankomen. Ik wist verdorie niet eens dat ik zoveel agressie in mij had.
Sommigen onder jullie kennen misschien het gevoel dat ontstaat wanneer je bedpartner net voor je je hoogtepunt bereikt er om een of andere onbekende reden de brui aan geeft. Niet dat ik daar ervaring mee heb, maar volgens mij is het een dergelijke frustratie die zich momenteel van mij meester maakt. En om het jezelf lekker lastig te maken geef je hem of haar diezelfde nacht telkens weer een nieuwe kans. Tevergeefs natuurlijk. Awel, dat heb ik dus momenteel voor met mijnen Grundig. Ik heb hem nu al meer dan tien keer een nieuwe kans gegeven en toch stelt hij mij telkens weer teleur. Maar nu is het genoeg geweest: ik heb de snoodaard zijn prise uitgetrokken en ik ga zelf wat bekomen door een veel te vroeg afgeleverd paasei op te (vr)eten en daarna in mijn nest te kruipen.
Alain Bashung
Bijna dagelijks staat er in de krant wel een artikel over het overlijden van een publiek persoon. Slechts zelden weet de dood van zo iemand mij echt te raken. Het gaat tenslotte zo goed als altijd om mensen die ik van haar noch pluimen ken. Fans die huilen bij het overlijden van hun idool heb ik dan ook altijd een beetje vreemd en belachelijk gevonden. Het kon er bij mij echt niet in dat mensen treuren om de dood van een wildvreemde. Ondertussen weet ik wel beter en heb ik al ondervonden dat ook ik soms geraakt ben door het overlijden van een publiek persoon.
Toen ik daarnet op de websites van enkele Belgische kranten las dat Alain Bashung deze namiddag aan kanker is overleden, was ik daar echt niet goed van. Nochtans wist ik tot voor kort niet eens wie die man was. Pas enkele weken geleden maakte ik, dankzij Huug, kennis met het nummer Madame Rêve van deze Franse chansonnier. Ik was meteen verkocht. Wat een fucking zalig nummer! Bij nader onderzoek bleek Bashung ook de zanger te zijn van Osez Josephine en Vertige de L’Amour, twee nummers die mij niet onbekend waren. Toch was het het nummer Madame Rêve dat ervoor zorgde dat Alain Bashung niet langer een illustere onbekende voor mij was. Avonden lang stond het nummer op repeat, ik zong het luidkeels mee in de auto onderweg naar de les Frans en ik besloot dat het gewoon zalig moest zijn om Bashung dit nummer live te horen zingen. Helaas zal dat nooit gebeuren want vandaag verloor hij het gevecht tegen kanker. Op 28 februari, op de uitreiking van de Franse muziekprijzen, werd Bashung nog onderscheiden met drie trofeeën. Dat de 61-jarige man enorm verzwakt was door zijn ziekte kon je goed merken maar dat hij nog slechts zo kort te leven had, had ik echt niet gedacht. Alweer een mens die veel te vroeg komt te sterven. Echt jammer.
Bij deze post kunnen enkele links naar beeld en muziek echt niet onderbreken (klikken zult gij doen!):
- Klik hier om Bashung aan het werk te zien op de uitreiking van de Franse muziekprijzen op 28/02/09: Ontroerend mooi.
- Klik hier om te zien hoe Bashung één van zijn prijzen in ontvangst neemt: al even ontroerend mooi.
- Klik hier om Osez Joséphine te bekijken en te beluisteren: een van zijn bekendste nummers.
- Klik hier om Madame Rêve te bekijken en te beluisteren. Deze performance op een festival deze zomer is ook ronduit zalig. Hoewel Bashung hier reeds serieus ziek is, vind ik hem enorm sexy. De teneur van het nummer zelf zit daar ongetwijfeld voor een stuk tussen. Ahum. Maar ook dat gebaar met zijn handen, en die glimlach op het einde van het nummer. Zalig gewoon.
Flik en Flak
Het perfecte uurwerk vinden is niet evident. Ik dacht dat ik de enige was die er zo over dacht maar ook blogster Mirthe klaagde er onlangs nog over. Zelf heb ik mijn zoektocht naar het perfecte horloge zo’n tien jaar geleden stopgezet. Al de exemplaren die ik tegenkwam waren ofwel te lomp, ofwel te vrouwelijk. Uurwerken voor kinderen zijn vaak wel mooi, maar daar kan je op je zevenentwintstige natuurlijk niet meer mee rondlopen. Een mens moet een keer volwassen worden hé.
Mijn eerste uurwerk was meteen ook het mooiste dat ik ooit gehad heb. Ik kreeg het twintig jaar geleden, op mijn zevende verjaardag. Ik was één van de eersten in de klas met een uurwerk. Ik was zowaar de trotse eigenares van een prachtig Flik Flak horloge. Kennen jullie Flik Flak? Ik dacht namelijk dat iedereen die uurwerken wel kende maar onlangs ontmoette ik een jongeman die nog nooit van Flik Flak gehoord had. ‘Die mens is wereldvreemd’, dacht ik bij mezelf. Na enig opzoekwerk kwam ik echter tot de vaststelling dat de Flik Flak horloges pas in 1987 gelanceerd werden. In dat jaar was de bewuste jongeman natuurlijk al veel te oud om met zo’n kinderlijk horloge rond te lopen. Ah ja… Soit, mijn eerste horloge kwam er dus in 1989 en het enige verschil met het uurwerk op de afbeelding hierboven is dat het mijne een zwart bandje had. Flik (de wijzer in de vorm van een jongetje), Flak (de wijzer in de vorm van een meisje) en ikzelve hebben samen heel mooie tijden beleefd.
Zijn er hier nog mensen die een Flik Flak horloge gehad hebben? Op welke leeftijd hadden jullie eigenlijk jullie eerste uurwerk? En dragen jullie nu nog een horloge? Ik heb er momenteel geen. Hoewel ik vroeger echt niet zonder horloge kon, heb ik er sinds een tiental jaar geen meer gedragen. In de laatste jaren van het middelbaar had ik nog een leuk Snoopy-exemplaar maar toen die hond er de brui aan gaf, heb ik eigenlijk nooit meer een leuk uurwerk gevonden. Wanneer ik wil weten hoe laat het is, kijk ik gewoon eventjes naar mijn gsm. Ooit bots ik wel op de man het horloge van mijn leven en dan laat ik hem het nooit meer los. Ha!
Enkele interessante links:
