Bibliotheekavontuur

Actief lied zijn van vier bibliotheken maakt het leven best wel ingewikkeld. Zeker wanneer die bibliotheken er elk verschillende uitleentermijnen op nahouden voor de verschillende te ontlenen media. Je moet als het ware een echte boekhouding bijhouden om alles op de juiste plaats en op het juiste tijdstip terug binnen te brengen. Hou daarbij nog eens de verschillende openingsuren en -dagen in gedachten en je begrijpt dat het niet anders kan dan dat er vroeg of laat eens iets fout loopt.

Deze avond reed ik naar één van de vele bibliotheken die Oost-Vlaanderen rijk is omdat één van de cd’s die ik online wou verlengen gereserveerd bleek te zijn. Na een rit van een twintigtal minuten kreeg ik mijn eindbestemming in zicht. In tegenstelling tot gewoonlijk stond de deur van de bibliotheek niet open. Met een korte en niet al te stevige ruk kreeg ik deze deur echter zonder problemen open. Eenmaal binnen werd het mij vrij snel duidelijk dat de bibliotheek gesloten was. In de inkomhal was er immers geen leven te bespeuren en waren alle lichten uit. Niet begrijpend waarom de bib gesloten was besloot ik het pand toch maar te verlaten. Net op dat moment schoot er echter een gigantisch veel lawaai makend alarm aan. ‘Oh heaven,’ dacht ik, ‘ik heb hier gewoon zomaar eventjes ingebroken.’ Ik haastte mij naar buiten maar slaagde er niet in om de deur van de bibliotheek terug in het slot te doen. Ik besloot dan maar om mij, er zo onschuldig mogelijk uitziend, terug naar de auto te begeven. Ik vond echter dat ik toch iemand moest op de hoogte brengen van mijn inbraak en het feit dat de bibliotheek nu toegankelijk was voor eenieder die zin had om een gigantische stapel boeken te stelen. Ik reed dan maar naar de meest logische plaats, namelijk het politiebureau. Daar konden ze gelukkig wel lachen om mijn verhaal. Minder leuk was het waarschijnlijk voor de persoon die opgebeld werd en zich naar de bib mocht reppen om alles daar opnieuw af te sluiten. Ik begrijp nog steeds niet hoe ik er in geslaagd ben om die deur zonder problemen te openen maar alles liep goed af en uiteindelijk was het wel een spannend avontuur. Feit is dat ik nu nooit meer zal vergeten dat de desbetreffende bibliotheek op donderdagavond om 18 in plaats van 20 uur sluit. Ahum.

Dance, dance, dance…

Dansen is niet echt een van mijn sterke kanten. Een gebrek aan gevoel voor ritme zit daar ongetwijfeld voor iets tussen maar mijn onvermogen om mijzelf volledig over te geven aan de muziek is volgens mij de grootste boosdoener. Ik ben altijd en overal, en dus ook tijdens het dansen, onbewust veel te veel bezig met hoe ik op anderen denk over te komen. Het is zelfs zo erg dat ik mij al niet op mijn gemak voel wanneer ik mij heupwiegend en zonder toeschouwers door mijn kamer probeer voort te bewegen. Hehe. Ik ben dan ook nooit echt een fuifbeest geweest. Jammer eigenlijk want diep in mij gaat een gigantisch feest- en dansbeest schuil. Ooit gaat dat beest er nog uitkomen en als het zover is dan organiseer ik een spetterend dansfeest waarop jullie allemaal uitgenodigd zijn.

Lykke Li en Bon Iver tonen zich van hun best kant in een parkje in Los Angeles. Stilzitten tijdens het beluisteren van deze akoestische versie van Dance, dance, dance is ten strengste verboden.

Stella Im Hultberg

Was ik maar even creatief, talentvol en artistiek aangelegd als de dames en heren van wie ik hier af en toe iets moois plaats. Ik geniet enorm van die mensen hun werk maar zelf had ik reeds in de middelbare school een grondige hekel aan het vak plastische opvoeding. Dat zegt genoeg denk ik dan. Het ziet er dus niet naar uit dat ik hier ooit eigen creaties zal kunnen tonen. Helaas pindakaas. Alé hup, vandaag presenteer ik jullie enkele juweeltjes van de in Zuid-Korea geboren, maar in Brooklyn wonende Stella Im Hultberg.  Ik ben alvast een fan. Voor meer en recenter werk moet u op bovenstaande link of op één van de onderstaande afbeeldingen klikken. U zal het u niet beklagen en Stella en ikzelve zullen u eeuwig dankbaar zijn.

Bruised (2007)

Like Noah's Dove (2006)

In Bloom (2006)

Never Mind (2006)

Who’s that Girl?

© Mirjan van der Meer

Het lijkt alsof alle bloggers die een portie literatuur wel weten te appreciëren de laatste maanden dezelfde roman aan het lezen zijn, namelijk De Eenzaamheid van de Priem- getallen van de zesentwintigjarige Italiaan Paolo Giordano. In zijn alom geprezen debuut sluiten twee eenzame tieners, Alice en Mattia, een vriendschap. De traumatische ervaringen uit hun jeugdjaren staan een vlotte en diepgaande band echter in de weg. Met  thema’s als eenzaamheid, relaties, zelfvertrouwen, schaamte, perfectionisme, anorexia, zelfverminking en het hoog verwachtingspatroon van ouders weet dit boek heel wat lezers aan te spreken. Ikzelf dacht dat deze roman echt iets voor mij zou zijn maar reeds tijdens het lezen zelf bleef ik toch enigszins op mijn honger zitten. Ik kan niet precies uitleggen waarom maar ik miste iets en de hoofdpersonages wisten mij veel minder te raken dan ik verwacht had. Toch heb ik wel genoten van deze pageturner. Of ik het boek de moeite waard vind om het een plaatsje in mijn boekenrek te geven weet ik nog niet. Als ik beslis om het te kopen dan zal de prachtige cover er zeker voor iets tussen zitten. Zowel voor de originele Italiaanse als voor de in het Nederlands vertaalde versie werd de hiernaast afgebeelde foto gebruikt. Nog voor ik met lezen begon ging ik op zoek naar de identiteit van het meisje op de omslagfoto van het boek. Het blijkt om een zelfportret te gaan van een eenentwintigjarige jongedame uit Nederland. Blijkbaar was het meisje niet op de hoogte van het feit dat haar foto op de cover van een Italiaans boek prijkte. Via een verwijzing naar haar deviantART-profiel in het boek kwamen echter heel wat Italianen haar foto’s bekijken en een reactie op haar profiel achterlaten. Iets later contacteerde de Nederlandse uitgever van het boek haar omdat ook zij het zelfportret voor de cover van de vertaling wilden gebruiken. Ondertussen hebben duizenden mensen een boek in het bezit met haar zelfportret op. Dat moet volgens mij wel een speciaal gevoel geven. Hehe. Ga zeker eens een kijkje nemen op haar profiel van deviantART en van Flickr want het staat daar vol van de mooie en sfeervolle foto’s. Om af te sluiten nog een linkje naar de covers van de Engelstalige (best geslaagd) en de Franstalige (ekkiejekkie) versie van de roman.

© Mirjan van der Meer

Easter Lady

Source

Winnie De Poes is niet meer

Onze Winnie wordt iedere ochtend opgeroepen. Dat wil zeggen dat iemand dan de deur openzet van zijn prachtige  woonst – het kot – zodat meneer na een nachtje slapen terug de wijde wereld kan verkennen. Meestal is het mama die Winnie oproept. Vandaag was het uitzonderlijk ik die zich als eerste naar het kot begaf. Toen ik de panelen die Winnie’s deel van het kot afschermen wegdeed, zag ik meteen dat er iets niet klopte. Geen Winnie die vrolijk naar buiten stormde en bij de deur van het kot halt hield omdat hij ineens merkte dat het buiten regent. Neen, ik zag een poes die op de grond lag en niets meer deed. Ik wist meteen wat dat betekende maar ergens kon of wou ik niet geloven wat ik zag. Ik zei tweemaal zijn naam maar kreeg geen reactie. Ik riep zijn naam een heel stuk luider en probeerde hem wakker te schudden maar ook dat hielp niet. De werkelijkheid drong tot mij door. Hij leeft niet meer. Onze Winnie is dood. Ik had niet veel tijd om erover na te denken want ik moest naar mijn werk vertrekken. Ik nam mijn fiets maar voor ik de oprit afreed, stopte ik nog even aan ons huis. Ik riep mama maar ze hoorde mij niet omdat ze haar haar aan het drogen was. Ik belde tweemaal krachtig aan en eindelijk verscheen ze voor het vliegenraam. “Winnie is dood”, riep ik vol ongeloof. Verder zei ik nog: “Tot vanavond”, en met tranen in de ogen en door de regen fietste ik naar mijn werk. Winnie. Dood. Ik kan het maar niet geloven. Vreemd wat de dood van dat beestje met mij doet. Er zijn zoveel ergere dingen in de wereld maar dat kan mij vandaag even niet schelen. Mijne Winnie is dood. Ik mis hem nu al. :-(

(Winnie De Poes: 2000-2009)