My Life in Songtitles

28 05 2009

Oker heeft mij een leuk muzikaal stokje toegeworpen. De bedoeling is dat ik op onderstaande vragen antwoord met verschillende songtitels van één en dezelfde artiest. Omdat er maar weinig artiesten zijn waarvan ik heel veel nummers ken, heb ik de regels voor dit stokje een beetje aangepast. Ik heb al de vragen beantwoord met titels van nummers die deel uitmaken van mijn muziekcollectie.

Are you male or female:
Lady – Modjo [klik]

Describe yourself:
Someone That Cannot Love – David Fonseca [klik]

How do you feel about yourself:

Failure – Kings of Convenience [klik]

Describe where you currently live:
Le Plat Pays – Jacques Brel [klik]

If you could go anywhere you wanted to go, where would you go:
Burma – Lostep [klik]

Your favorite form of transportation:
White Horse – Scott Matthew [klik]

Your best friend:
Poor Leno – Röyksopp [klik]

Your favorite color:
Blue – Cat Power [klik]

Your favorite time of the day:
After Midnight – J.J. Cale [klik]

If your life were a TV show, what would it be called:
Make a Mess of Yourself – Thomas Dybdahl [klik]

What is life to you:
Waiting for the Miracle – Leonard Cohen [klik]

What is the best advice you have to give:
You Get What You Give – New Radicals [klik]

If you could change your name, what would it be:
Frieda – Ellen Allien [klik] of Cecilia – Thomas Dybdahl [klik]

My soul’s present condition:
Empty  – Ray LaMontagne [klik]

Thought for the Day:
Wise up – Aimee Mann [klik]

How would you like to die:
Alone in Kyoto – Air [klik]

My motto:
Better Days Will Come – Tahiti 80 [klik]

Het staat iedereen vrij om dit stokje in zijn originele of aangepaste vorm over te nemen. Ik kom zoals gewoonlijk dan wel eens de nieuwsgierige Linn uithangen op je blog.

@ Oker: ik hoop dat je mij de verkrachting van dit muzikaal stokje kan vergeven.





26 05 2009

Everything Will Be OK





My Casio and Me

24 05 2009

Casio

Zo’n drie maand geleden schreef ik nog een blogpost over polshorloges en het feit dat ik er al jaren geen meer droeg omdat ik nooit een exemplaar tegenkwam dat ik het waard vond om zo hele dagen rond mijn pols te hangen.  Awel hé, onlangs kwam ik er geheel toevallig dan toch eentje tegen dat mij wist te overtuigen. Casio LA11W is zijn naam en ondertussen is hij al een drietal weken niet meer van mij weg te slaan. Mijn nieuwe polsmaatje ziet er misschien een beetje ouderwets uit maar in feite is hij enorm hip en past hij volledig binnen het retrowindje dat over modeland waait. Ik kan niet zeggen dat ik hem supermooi vind of zo maar van zodra ik hem zag, had ik het gevoel dat hij diegene was waar ik al jaren op wachtte. Ik kan het moeilijk uitleggen maar ik vind gewoon dat we ontzettend goed bij elkaar passen.

Ik was trouwens al helemaal vergeten wat voor een gemak dat toch is zo’n polshorloge. Eindelijk hoef ik niet meer te pas en te onpas mijn gsm boven te halen om te zien hoe laat het is. Ik moet tijdens mijn fietstocht naar het station ook niet meer wachten tot ik de klok van de kerktoren zie om te weten hoeveel tijd ik nog heb om mijn trein te halen. De duurte van mijn jogpogingen moet ik ook niet meer afleiden uit de som van de lengte van de nummers die mijn iPod afspeelde. Jaja, hele berekeningen waren dat. Tegenwoordig komt daar geen rekenwerk meer aan te pas hé. Neen, ik had deze avond mijn vijf kilometer nog maar net afgerond of mijn digitale vriend wist mij al te vertellen dat ik 1 minuut en 21 seconden minder nodig had dan de vorige keer. Hij weet mij ook zonder problemen te melden welke dag het is, bijzonder handig bij het invullen van treintickets en zo. En dan heb ik het nog niets eens gehad over de wekker- en de stopwatchfunctie. Neen jong, ik zou die Casio van mij al niet meer kunnen missen.





5000 meter

19 05 2009
© Krisatomic

© Krisatomic

Jippiejee, ik heb vandaag vijf kilometer gelopen zonder stoppen. Hoera voor mezelf. De vorige keer dat ik erin slaagde om vijf kilometer te lopen moet zo ongeveer in 1994 geweest zijn. Ik was toen 12 en ging iedere vrijdagavond trouw naar de joggingclub. In dat jaar won ik zelf de scholencross van Zulte. Dat er maar drie deelnemers waren is uiteraard een detail. Wanneer en waarom ik gestopt ben met lopen weet ik niet meer maar het is een feit dat er daarna van joggen niet veel meer in huis kwam. In het middelbaar werd er met school wel af en toe gelopen maar vijf kilometer aan een stuk? Neen, dat deden wij niet. In maart vorig jaar raapte ik echter al mijn moed bijeen en liet ik mij door Evy verleiden om terug een poging tot joggen te doen. Het epicentrum van het hele gebeuren lag in Gent. Mijn eerste lessen liep ik in het Muinkpark, daarna verhuisde ik naar het Zuidpark om uiteindelijk de hele buurt tussen het Sint-Pietersplein en de twee voornoemde parken onveilig te maken. Helaas gaf ik zo’n 7-tal lessen voor de laatste les er de brui aan. Wat examenstress al niet met een mens kan doen, het is triestig. Ahum. Mijn poging tot joggen eindigde daar en een nieuwe start kwam er pas een jaar later, in maart dit jaar dus. Deze keer besloot ik Evy niet meer als coach te nemen en vertrouwde ik volledig op mezelf. Ik stond ervan versteld dat ik het joggen na een jaar stoppen nog niet helemaal verleerd was. Ik liep in maart dit jaar toch zeker al iets beter dan in maart vorig jaar. Een echte regelmaat in mijn loopbeurten zat er deze keer niet echt. De ene keer zat er twee dagen tussen mijn trainingen en de andere keer zeven of zelfs veertien. Meestal liep ik niet langer dan een kwartier of 20 minuten, een enkele keer liep ik er 24.

Een drietal weken geleden (her)ontdekte ik echter de Finse piste in de Brielmeersen in Deinze. De Brielmeersen, dat is zowat het paradijs op aarde voor de beginnende jogger. Ze hebben daar dus een Finse piste en dat ding blijkt zowaar 2,5 kilometer lang te zijn. Als dat niet fijn is, dacht ik bij mezelf. Ik ben enkele keren op onderzoek moeten gaan vooraleer ik doorhad hoe het exacte parcours in elkaar zat maar sinds vorige week ben ik een echte kenner en liep ik twee keer mooi één toertje met erachter nog een kleine geïmproviseerde verlenging. Ondertussen vond ik het stilaan tijd worden om eens wat meer te lopen en vanaf mijn eerste passen deze avond wist ik dat dit het moment zou worden waarop ik twee volle toeren zou lopen. Niets of niemand zou mij tegenhouden, ik moest en ik zou 5000 meter lopen. En ja, dat deed ik. Juij! Het ging zelfs allemaal vrij vlotjes eigenlijk. Ik was vrij traag gestart en deed zowaar exact 17 minuten over de eerste ronde. Ik had schrik dat ik de tweede rond niet zou volhouden maar dat leek geen probleem te zijn, integendeel, bij de aanvang van de laatste 600 meter (om de 100 meter staat er een bordje met de afstand die je reeds aflegde) voelde ik dat ik nog niet aan het einde van mijn krachten was en dreef ik mijn tempo nog wat op. Uiteindelijk haalde ik de imaginaire eindstreep na 33 minuten en 19 seconden. Een toptijd is het niet, maar hé, dat kan mij nu eventjes echt niet schelen.

De feiten:

Afstand: 5 km

Tijd: 33 min. 19 sec.

Plaats: Finse piste in de Brielmeersen

In de oren: Ellen Allien & Apparat: Orchestra of Bubbles





Questionnaire

16 05 2009

Laten we deze niet al te leuke dag eens afsluiten met het invullen van een vragenlijstje dacht ik bij mezelf. Toevallig circuleert er al een heel tijdje een vragenstokje in blogland. Ik wist dus meteen wat gedaan. (Amai, bij deze schreef ik ongetwijfeld de meest knullige introductie die je in blogland kan lezen bij een post met dit stokje. Ahum.)

Wat op dit moment mijn obsessie is:
De vraag of het überhaupt nog zin heeft, Junkfood Tees en een kilo of twee, drie kwijtraken door gezonder te eten en af en toe te sporten.

Wat ik nu draag:
Bitter weinig aangezien ik voor ik aan dit lijstje begon op het punt stond in mijn nest te kruipen.

Wie ik het laatst een knuffel heb gegeven:
Mijn vader, een week of vier geleden.

Wat ik zou willen veranderen:
Aan mezelf? Te veel om op te noemen.

Wat ik vanavond eet:
Ik at de voorbije avond 1/2 stokbrood met salami en ik verorberde daarnet nog een gratis ende voor niets gekregen aardbeitaartje.

Mijn laatste aanschaf:
Dinsdagavond bestelde ik de DVD van Lost and Found en deze voormiddag zat hij al in de brievenbus. Mijn eerst aankoop via eBay is aldus een feit. Ik heb de film wel nog niet bekeken, kwestie van de spanning er wat in te houden en het juiste moment te vinden.

Naar welk geluid ik nu luister:
Patrick Watson’s nieuwe album Wooden Arms. Binnenkort trouwens te bewonderen in de AB. Ik zal er zelf niet bij zijn, helaas.

Favoriet weertype:
Helderblauwe hemel. De temperatuur is niet zo belangrijk. Ik geniet minstens evenveel van een zonnige winterdag als van een zonnige zomerdag.

Wat ik wil zeggen tegen de persoon die mij getagged heeft:
Ik heb dit stokje schaamteloos gestolen. Van niemand in het bijzonder eigenlijk want ik kwam het ondertussen op tientallen blogs tegen. Bij deze een boodschap aan jullie allemaal: bloggen zou nog niet half zo leuk zijn moesten jullie niet in blogland vertoeven.

Mijn favoriete vakantieplek:
Frankrijk en het Verre Oosten maar in feite maakt het mij niet zo veel uit, zolang er maar zon en natuur is.

Films die ik keer op keer kan bekijken:
Moeilijk want er zijn maar weinig films die ik meer dan twee keer bekijk. L’auberge Espagnole en Tonari no Totoro zijn volgens mij de enige films die ik al meer dan twee keer zag.

Mijn favoriete theesmaak:
Naast een slok of twee van een tas medicinale thee heb ik nog nooit thee gedronken. Ik heb hier wel een potje Chinese jasmijnsthee staan (gekocht omwille van het mooie potje), misschien moet ik dat gewoon maar eens uitproberen.

Het boek dat ik momenteel lees:
Nemen wij dan samen afscheid van de liefde van Paul Baeten Gronda. Het lezen beperkt zich de laatste tijd echter wel tot de treinritten van en naar huis.

Wat mij op dit moment veel plezier geeft, maar tegelijkertijd ook schuldgevoelens:
Werkmens spelen.

Wat is mijn doel:
Minder nadenken, meer doen. Of zoiets.

Wat wil ik ooit nog doen:
Een avondje uit gaan en mij eens volledig geven (dansgewijs welteverstaan). Op vakantie gaan naar China. Een halve marathon lopen. Een zo goed als foutloos gesprek in het Frans voeren.

Wat wens ik mijn kinderen toe:
Ervan uitgaande dat die er ooit zullen komen: een evenwichtige moeder die altijd voor hen klaar staat.

Welke kwaliteit zou ik willen hebben:
Een gezonde portie zelfvertrouwen.

Noem één van je kwaliteiten:
Perfectionisme. Hoewel dat stilaan een serieus uit de hand gelopen kwaliteit aan het worden is. Zucht.

Waar wacht ik op:
Godot. Ik weet het, ik zal nog lang mogen wachten.

Heb je een tic of kenmerkende eigenschap:
Ik beperk dit antwoord voor alle veiligheid tot een uiterlijk kenmerk. Je herkent mij aan het kapsel dat ik al sinds mijn kleutertijd heb: kort, fijn en donker haar met een gigantische weerborstel in de froufrou.

Iedereen die dit stokje nog niet opgevangen heeft, wordt vriendelijk verzocht dat nu te doen. Nieuwsgierig als ik ben, kom ik dan met veel plezier jullie antwoorden eens lezen.





Croak

14 05 2009

Excuse me,ma’am!?

Can I come in, please?
It’s raining cats and dogs outside and I’m getting soaked to the skin.

By the way, ma’am, your photography skills suck big time.

Croak





Lost and Found

9 05 2009
© STUDIOaka

© STUDIOaka

Wanneer een kleine jongen de voordeur opent nadat hij de bel hoorde rinkelen, staat hij oog in oog met een pinguïn. De jongen vermoedt dat het beestje verdwaald is want het ziet er heel ongelukkig uit en achtervolgt hem overal. Nadat hij te weten komt dat pinguïns op de Zuidpool leven, besluit de jongen het beest terug naar daar te brengen…

Bovenstaande tekst is de korte inhoud van een, naar het schijnt, ontroerend beeldverhaal van de Ierse auteur en illustrator Oliver Jeffers. In het Nederlands werd het boek uitgebracht onder de titel Laat me niet alleen. Ik had eerlijk gezegd nog nooit  van het boek gehoord toen ik in december vorig jaar via Drawn! enkele ‘stills’ te zien kreeg van de animatiefilm die STUDIOaka op basis van het verhaal van Jeffers gemaakt heeft. Ik was echter meteen verkocht door de prachtige afbeeldingen die ik te zien kreeg. Kort daarna verscheen er ook een trailer voor de film. Die wist mij zodanig te overtuigen dat ik besloot dat ik de film zo snel mogelijk wou te zien krijgen. Terwijl de Britten Lost and Found reeds op televisie konden bekijken op kerstavond vorig jaar konden wij niets anders dan wachten op de dvd-release.

Sinds eind april is die dvd eindelijk beschikbaar en geïnteresseerden kunnen hem hier online bestellen. In tegenstelling tot wat u nu denkt ben ik zelf nog niet in het bezit van deze 25 minuten durende animatiefilm. Via Paypal kan je blijkbaar niet betalen op Amazon en aan kredietkaartgewijs betalen doe ik voorlopig nog niet mee. Ik kan jullie dus niet vertellen of de aankoop de moeite waard is maar de recensies en de trailer zijn alvast veelbelovend. Moest je toevallig of niet toevallig eigenaar zijn of worden van een schijfje met daarop Lost and Found, dan wil ik altijd wel eens langskomen om de film te bekijken. Ah ja.








Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.