Hutsepot van gedachten

• Ik weet niet hoe u zich vandaag voelde maar hier overheersten leegte, vermoeidheid, melancholiek, kwetsbaarheid, emotionaliteit en nog meer van die fijne zaken. Het voorbije weekend heb ik zo ongeveer een uur of dertig achter een kassa doorgebracht en dat gecombineerd met korte nachten heeft mij precies de das omgedaan. Het vuur dat de voorbije dagen in mij leek te branden is vandaag helemaal opgebrand.
• U weet het misschien nog niet maar ik zit eigenlijk wel graag achter een kassa. In feite is het nog sterker dan dat, ik HOU van achter een kassa zitten. Niet achter eender welke kassa natuurlijk, enkel achter die kassa in die winkel die nog klein genoeg is om een soort van band te kunnen hebben met de klanten. De glimlach of vriendelijke woorden van die vaste klanten maakt mijn dag echt goed.
• Onderschat werken in een supermarkt trouwens niet. Ik weet niet hoe het er ergens anders aan toe gaat maar daar waar ik af en toe mijn handen uit de mouwen steek wordt er echt keihard gewerkt. Achter zo’n kassa zitten bijvoorbeeld lijkt misschien niet moeilijk maar je moet je verdomd goed blijven concentreren om geen fouten te maken. Ik werk natuurlijk vooral op zon- en feestdagen en dat zijn de dagen waarop heel België langs mijn kassa lijkt te passeren. Soms voelt zo’n dag werken dan als een echte marathon. Je moest die rij wachtende klanten gisteren gezien hebben, zotjes lang. En let op, mijn collega en ik scannen nochtans aan een hoge snelheid hoor. Onderschat ons niet. ;-)
• Neen, ik raak er steeds meer van overtuigd dat ik niet gemaakt ben om mijn hele leven achter een bureau vol papierwerk te slijten. Ik ben nu ook niet van plan mijn hele leven achter een kassa door te brengen maar mijn leven als werkmens aanvatten met een jaartje in die winkel werken is momenteel zeker een optie. Let op, in een grote supermarkt in een grote stad werken lijkt mij echter niets. Neen, geef mij maar een kleinere supermarkt waar je veel van de klanten meerdere keren per week ziet passeren om kleine inkopen te doen.
• Voor we onze jaren als werkmens aanvatten moeten we echter nog steeds dat diploma behalen. Examens daar doen we – God zij dank – na januari dit jaar niet meer aan mee. Helaas moet er ook een deftige thesis geschreven worden om historica genoemd te kunnen worden. Logisch natuurlijk maar ik heb er echt de energie niet meer voor. Zelfs de gedachte dat ik er bijna van af zou kunnen zijn kan mij niet meer motiveren.
• Ik heb al die jaren terug om allerlei bizarre en niet zo bizarre redenen de verkeerde studierichting gekozen maar helaas ben ik daar veel te laat achter gekomen. Soms denk ik dat ik in plaats van geslaagd met onderscheiding beter grandioos gebuisd was geweest in dat eerste jaar. Dan zou ik immers niet doorgegaan zijn met die studie en iets anders gekozen hebben. Ach ja, de juiste keuze zou het waarschijnlijk ook niet geworden zijn want toen was ik verre van de mens die ik nu ben. En gelukkig maar. Soit, de thesis dus: het beloven nog twee lastige maanden te worden. We zullen er echter door moeten want niet afstuderen – of toch tenminste het niet proberen – is absoluut GEEN optie.
• Het joggen loopt trouwens nog steeds vlotjes. Gisterenavond ben ik na het werk doorgereden naar mijn favoriete Finse piste om mijn vijf kilometer nog te lopen. Het ging minder snel dan de vorige keren maar daar zaten die lange rijen aan de kassa misschien wel voor iets tussen. Uw jeans omwisselen voor uw loopbroek in de auto is trouwens niet handig. Zeker niet wanneer je in het heetst van de omwisselingsstrijd ineens enkele mannen voorbij ziet wandelen. U moet het zelf maar eens proberen maar op het moment dat je daar in je onderbroek halfnaakt zit te wezen is het verdomd lastig om de aandacht van voorbijgangers niet te trekken.
• Ik moest vandaag in Gent zijn en passeerde toevallig langs de zalige winkel, genaamd Bilbo. Ik besloot in een rapke binnen te wippen maar dat was buiten de winkelier gerekend. De snoodaard had toch wel net de nieuwe van Scott Matthew opgelegd en dat moet zo ongeveer mijn favoriete album van het moment zijn. Een album met een ongezond lange titel trouwens: There’s an ocean that divides and with my longing I can charge it with a voltage that’s so violent to cross it could mean death. Prachtig album dus maar de ideale schijf om uw emotionele bui in vrolijkheid te doen omwaaien is het dan weer niet, integendeel.
• Ik wilde in den Bilbo eigenlijk Sometimes I wish we were an eagle van Bill Callahan kopen maar ik vermoed dat het uitverkocht was want ik kon het niet vinden. Info vragen aan de verkoper was een optie maar ik durfde het niet omdat ik niet zeker wist hoe ik den Bill zijn achternaam moest uitspreken. Tja, als dat niet zielig is dan weet ik het ook niet meer. LOL. Soit, zo heb ik momenteel toch weer wat euro’s uitgespaard. :-p
• Alé hup, ik ga maar eens een einde breien aan deze veel te lange en te persoonlijke blogpost. Soms vraag ik mij af of het wel slim is om hier zo’n persoonlijke dingen neer te schrijven want voor je het weet passeert er hier eens een niet zo’n fijne medemens (of een ontevreden klant)  die van de info alhier eens misbruik wil maken. Ach ja, ik ga er mijn slaap deze avond alvast niet voor laten. Ik ben naar mijn bed want morgen wacht er alweer een zware thesisdag. Dolle pret! Succes aan alle studenten die blokken en/of thesissen schrijven. Oh, en ook succes aan de werkmensen natuurlijk. Jullie doen dat ook goed. ;-)