Tuinvrouw trotseert gruwelbeesten

26 07 2009

Japanse Bes - 1Japanse Wijnbes - 2

Het is weer zover. De oudjes maken fietsgewijs Normandië onveilig en dochterlief is aldus een weekje lang de enige echte vrouw des huizes. Het voelt een beetje als terug op kot zitten, met dat verschil dat ik hier ook een tuin moet weten gezond te houden. Een week lang transformeer ik mij aldus iedere avond tot tuinvrouw. Dan geef ik de vele plantjes water, zorg ik dat onze slechtziende kip genoeg eten en water heeft en… pluk ik besjes. Vooral dat laatste is belangrijk want papa Linn zwiert die besjes het hele jaar lang in zijn dagelijks yoghurtje. Ik zou niet willen dat door mijn toedoen zijn voorraad dit jaar kleiner is dan anders en daarom begaf ik mij deze avond vol goede moed tussen de stekelige heesters van de Japanse wijnbes. Alé, ik vermoed toch dat het om Japanse wijnbessen gaat. Soit, besjes plukken zou dolle pret zijn moesten er niet allerlei soorten spinnen in wijnbessenland leven. Ik moet echt niet van die beesten weten. Brrr. Ik ben er tientallen tegengekomen en ik heb er daarvan een heleboel (denkbeeldig) in mijn haar weten zitten en over mijn lichaam voelen lopen. Ik zag zelfs een miniscuul spinnenbeest een wesp vermoorden die in haar web verstrikt was geraakt. De wesp was zeker vier keer groter dan dat spinnetje maar na een zielig gezoem dat slechts enkele seconden duurde, bleek de wesp zowaar morsdood te zijn. Ik kreeg er koude rillingen van. Ondanks het aanschouwen van al dat gruwelijks ben ik er toch in geslaagd mijn spinnenangst opzij te zetten en wist ik een mooie voorraad wijnbessen bijeen te plukken. De oogst van de dag kan je op de bovenstaande foto’s aanschouwen. Het grootste deel van de bessen zit ondertussen al in de diepvries en de overschot heb ik vakkundig in een gigantisch glas sangria gezwierd. Santé!





Funny Little Frog(s)

23 07 2009
© Yuka Yamaguchi

© Yuka Yamaguchi

Er gaat tegenwoordig geen dag voorbij dat ik niet oog in oog sta met een kikker. Blijkbaar is onze tuin een belangrijk kruispunt in het kikkerverkeer. Zo worden er de laatste dagen regelmatig kleine kikkers gespot tussen onze aardbeiplantjes. Sommige van die beestjes zijn niet veel groter dan één op twee centimeter. Schattig om te zien.

Eergisteren – een dik uur voor de regenbuien hun aanvang namen – sprong er een volwassen kikker tegen mijn been. Ik was onderweg van de tafel (bbq, mjammie) naar de achterdeur om een flesje Cola te halen toen ik ineens vanuit mijn ooghoeken een groen beest recht op mijn been zag afkomen. Ik verschoot mij een ongeluk en een angstkreet(je) kon ik niet onderdrukken. Meneer was duidelijk even hard verschoten van mij als ik van hem en sprong aldus snel naar veiliger oorden.
Toen het een uurtje later keihard begon te regen en ik – gewapend met een paar laarzen, een fototoestel en een gigantische paraplu – de tuin introk, kwam ik dan weer geen enkel springend beest tegen. De kikkers in onze tuin verkiezen duidelijk de zon boven de regen. Ik kan hen geen ongelijk geven.

Deze avond ontdekte mijn vader zelfs een kikker in het kot. Hij heeft het beestje, na enkele mislukte pogingen, kunnen vangen en buitenzetten. Anders was het misschien tussen al de rommel ergens vastgeraakt en een stille dood gestorven.
Dolle avonturen beleven we met die dieren. Nu ja, dol is misschien ietwat overdreven maar om saaie zomerdagen als de mijne ietwat boeiender te maken heb je dan ook niet veel meer nodig dan enkele kikkers.








Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.