Leffingeleuren 2009

23 09 2009

Tot vóór zaterdag beperkte mijn festivalervaring zich tot een avondje Cactusfestival in 2004. Ik herinner mij nog vaag dat ik toen Admiral Freebee en Patti Smith gezien heb. Het hele gebeuren deed mij echter bitter weinig en ik was zelfs content toen ik de volgende dag terug thuis was. De daaropvolgende jaren waren er maar weinig haren op mijn hoofd die eraan dachten nog eens een festival mee te pikken. Om grotendeels onverklaarbare redenen kwam daar deze zomer echter verandering in. Toen ik begon te beseffen dat ik Pukkelpop voor geen geld wou missen, was het al te laat natuurlijk. Daar ging mijn kans om Bill Callahan en vele anderen live aan het werk te zien. Als een geschenk uit de hemel was daar echter ineens de combinatie van een week verlof, Leffingeleuren en Ray Lamontagne. Als klap op de vuurpijl bood er zich zowaar iemand aan als mogelijke festivalpartner. En zo geschiedde…Linn ging naar Leffingeleuren. Een kort verslagje van de optredens die ik er zag.

Vrijdag 18 september

Na lang twijfelen liet ik vrijdagavond aan mij voorbijgaan.

Zaterdag 19 september

Alela Diane

Sympathieke Alela heeft haar lange haren ingeruild voor een korte coupe die ik haar bijzonder goed vind staan. De zangeres stond niet alleen op het podium maar werd begeleid door een band met daarin onder andere haar vader, een ongeïnteresseerd kijkende achtergrondzangeres en een langharige bassist die duidelijk nog onder invloed was van de alcohol van de avond ervoor. Alela’s volle stem en dromerige folknummers kwamen naar mijn mening niet echt tot hun recht in een nog niet half gevulde tent die ook heel wat ongeïnteresseerde babbelaars herbergde. Tja, dat zijn de nadelen van een festival tegenover een concert in een gewone zaal zeker? De meeste nummers die Alela bracht kwamen uit haar meest recente album To Be Still. Ik had stiekem gehooptwat meer nummers uit The Pirate’s Gospel te horen te krijgen maar al bij al was het meer dan een fijn concert.

Interview met Alela Diane op Leffingeleuren [klik]

J. Tillman

Joshua Tillman is de drummer van Fleet Foxes en dat alleen al zorgde ervoor dat er heel wat nieuwsgierigen waren afgezakt naar Zaal de Zwerver om de man aan het werk te zien. Ikzelf ben eerlijk gezegd (nog) niet zo bekend met de nummers van Fleet Foxes maar Tillman’s vijfde (!) plaat Vacilando Territory Blues heb ik de laatste weken zowat grijs gedraaid. Er waren enkele luisterbeurten nodig om het album te kunnen appreciëren maar ondertussen zit het meer dan goed tussen Vacilando Territory Blues en mij. Het optreden was op z’n zachtst gezegd de moeite waard. Tillman en zijn muzikanten lieten zich volledig gaan. De nummers klonken live ook veel krachtiger en intenser dan op het album. Ik zou niet durven zeggen dat ze beter klonken, maar in ieder geval wel anders. Hun set eindigde met het prachtige ‘New Imperial Grand Blues’, één van de ‘hardere’ nummers op Vacilando Territory Blues. Een waar muzikaal orgasme!

Interview met J. Tillman op Leffingeleuren [klik]

The Bony King of Nowhere

Het was via een blogpost van de heer Coudie dat ik The Bony King of Nowhere leerde kennen. Al van bij de eerste luisterbeurt van Alas My Love was ik verkocht. Met het optreden in Zaal De Zwerver was het net hetzelfde. Van zodra ze begonnen te spelen wisten ze mijn aandacht vast te houden en niet meer los te laten. Het deed mij iets om die talentvolle jonge mensen van eigen bodem aan het werk te zien. Bram Vanparys lijkt mij trouwens een uiterst charmante jongeman. De reacties van zowel vrouwelijke als mannelijke fans tijdens het concert maakten mij duidelijk dat ik niet de enige ben die deze mening is toegedaan.

Eilen Jewell

Joe Gideon & The Shark lieten het op het allerlaatste moment afweten waardoor Eilen Jewell in de zaal in plaats van het café mocht spelen. “Jewell vermengt op onnavolgbare wijze Amerikaanse folk met blues, country en vooral stokoude rockabilly,” staat er op de festivalsite van Leffingeleuren te lezen.  Ze wist met haar optreden een deel van het publiek zowaar aan het dansen te krijgen. Helaas werden de toeschouwers minder talrijk naarmate het concert van Daan in de tent dichterbij kwam. Mijn festivalpartner en ik bleven echter tot de laatste noot van Jewell’s set. We waren het erover eens dat haar swingende concert de ideale afsluiter was voor onze zaterdagavond op Leffingeleuren.

Zondag 20 september

Ray LaMontagne

Naar het optreden van Ray LaMontagne keek ik het meest van al uit. Ik leerde zijn muziek kennen via het album Till The Sun Turns Black en was op slag verliefd. Wat meteen opviel toen Ray en zijn band het podium betraden was dat hij niet in het midden van het podium maar helemaal rechts plaats nam. Al van bij de eerste noten van het nummer ‘Be Here Now’ was ik helemaal in de ban van die mysterieuze man met zijn hese stem. Het onophoudende geroezemoes in de tent zorgde er echter voor dat ik op geen enkel moment echt van het optreden heb kunnen genieten. Jammer. Het viel Ray trouwens ook op dat er veel lawaai was want in het midden van zijn set sprak hij zijn bandleden toe met de woorden “Anything that requires listening, we skip…”. Met nummers als ‘Meg White’ en ‘Henry Nearly Killed Me (It’s A Shame)’ wist hij de aandacht van het publiek  opnieuw vast te houden. Na het laatste nummer richtte LaMontagne zich (uit)eindelijk tot zijn publiek met een welgemeende “Thank You”. Vraag me niet waarom maar deze man intrigeert mij.

Seasick Steve

Sinds Seasick Steve een aantal jaar geleden optrad bij Jools Holland ontstond er een ware hype rond deze 68 jaar oude bluesmuzikant. Ik had me niet verdiept in zijn muzikaal oeuvre  en wist bijgevolg totaal niet aan wat ik mij moest verwachten. Nu ik een optreden van de man meegemaakt heb, kan ik de hype volledig begrijpen. Seasick Steve maakte er een heerlijk feestje van daar in de tent in Leffinge. Aoooooooooh!

Interview met Seasick Steve op Leffingeleuren [klik]

Ik denk dat het vrij duidelijk is dat mijn uitstapje naar Leffinge mij enorm bevallen is. Voor herhaling vatbaar!








Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.