Ik weet niet wat u normaal doet op zondag maar ik scan dan de hele dag winkelwaren. Op zondag is het zo druk in de supermarkt waar ik werk dat ik tijdens de openingsuren meestal niet eens de tijd vind om eens van mijn flesje spuitwater te drinken. Gemiddeld bedien ik zo’n zevenhonderdtal klanten op zondag. Ik ben dan geen doodgewone kassierster maar een robot. Ik doe dan alles wat ik moet doen aan een razendsnel tempo en zonder echt na te denken over wat en wie er allemaal langs mijn kassa passeert. Versta me niet verkeerd, ook op zondag probeer ik de klanten met de glimlach te bedienen maar dat blijkt vaak minder evident te zijn dan op andere werkdagen.
Op zondag erger ik mij aan dingen die ik op andere dagen beter over mij heen kan laten waaien, op zondag krijg ik de kriebels van:
- Mensen die niet begrijpen dat je ook voor een pakje sigaretten in de rij moet aanschuiven.
‘Mensen die slechts één stokbrood, één pot mayonaise of één kilo mandarijntjes kopen schuiven ook gewoon aan, Meneer.’
- Klanten die heel ostentatief zuchten wanneer ze horen dat de persoon voor hen in de rij vraagt of ik hun doos koekjes kan inpakken.
Om nog maar te zwijgen over alle blikken die ik in mijn rug voel priemen wanneer ik in een snel tempo doch met een aanvaardbaar resultaat een fruitmand, een fles wijn of een doos koekjes probeer in te pakken. Eén keer heb ik mij tijdens de inpakdaad omgedraaid om te zien of die priemende blikken inbeelding waren of niet. Nooit meer zeg ik u. Ik ben zo al zenuwachtig genoeg tijdens dat inpakken.
- Kinderen die luidkeels roepen en ruzie maken zonder dat hun ouders ook maar één poging doen om hun kroost ook maar ietwat te doen kalmeren.
Ook scannende robots kunnen zich slechts moeilijk concentreren wanneer een oorlog rond hen woedt. Scannen mag dan wel eenvoudig lijken maar zonder opperste concentratie loopt er regelmatig wat mis. Ik zou bijvoorbeeld niet willen dat ik u een product twee keer aanreken, dat ik het verkeerde bedrag intik wanneer u met Bancontact wil betalen of dat ik u veel te weinig wisselgeld teruggeef.
- Mensen die mij met hun blik (en soms zelfs meer) willen doden wanneer ik hun meedeel dat we geen enkel pakje van hun favoriete en blijkbaar onmisbare sigaretten meer in voorraad hebben.
‘Dinsdag zijn ze terug in voorraad, Mevrouw. Zo lang kan uw man niet wachten? Hij zal kwaad zijn wanneer u thuiskomt? Mja, het spijt me Mevrouw, ik kan u echt niet helpen.’
- Mensen die kwaad worden wanneer ze meer dan vijf minuten na (!) sluitingsuur niet meer binnen mogen.
Iedere klant die vóór de begintune van het nieuws binnenstapt is nog welkom in onze winkel maar al wie daarna nog wil binnenkomen heeft meestal pech. ‘Dat het licht na sluitingsuur altijd nog een hele tijd aanblijft en dat we dus toch niet zo gehaast zijn om naar huis te gaan? Awel, het zal u misschien verbazen maar na sluitingsuur zijn wij vaak nog drie kwartier tot een uur (en soms zelfs meer) bezig met kuisen, de afwas doen, de kassa tellen, …’
- Klanten die – nadat je reeds afgerekend hebt – een zakje vragen en je voor een dief aanzien wanneer je hen voorzichtig meedeelt dat een plastic zakje drie cent kost.
‘We hebben ook dozen meneer, die zijn gratis. U weigert drie cent te geven voor een plastic tasje en U moet van geen dozen weten? Ok, meneer. Prettige dag nog, Meneer.’
- Mensen die halsstarrig weigeren gebruik te maken van de beurtbalkjes (ja, zo heten die dingen) maar wel luidkeels en verontwaardigd beginnen te roepen wanneer je op het punt staat hun blikje cola te scannen omdat je denkt dat dat nog bij de waren van de persoon voor hen hoort. Het kan uiteraard ook de klant zijn die aan de buurt is die met veel lawaai duidelijk maakt dat dat blikje cola echt wel niet van hem is.
Ik stond er voor mijn begindagen als kassiersters ook niet bij stil maar die beurtbalkjes liggen daar dus echt niet voor niets hé. Tijdens de week doe ik nog een poging om in te schatten welke waren bij welke klant horen maar op zondag bent u met zodanig veel en zijn mijn enige en grootste zorgen jullie correct bedienen en de wachttijden in de rij tot een minimum beperken. Als er maar vijf centimeter tussen uw blikje Cola en de producten van de persoon voor u staat dan lijkt het mij niet meer dan normaal dat ik niet doorheb dat die Cola bij u en niet bij de oudere dame vóór u hoort.
- Klanten die op geen enkele manier laten blijken dat ze doorhebben dat er achter die scannende robot een person van vlees en bloed schuilgaat. Ze weten je ‘hallo’, ‘alstublieft’, en ‘bedankt” straal te negeren, ze hebben je niet aangekeken, geen woord gezegd (althans niet tegen jou) en hun geld op bijna een meter van jou vandaan – ergens tussen hun net gescande goederen - gedeponeerd.
Kijk, ik verwacht echt niet dat je de vriendelijkheid zelve bent aan mijn kassa en we hebben allemaal wel eens een slechte dag maar als je mij straal weet te negeren door al het bovenstaande te combineren dan denk ik dat je geen notie hebt van het begrip elementaire beleefdheid.
Ik zou nog een hele tijd kunnen doorgaan met het beschrijven van dergelijke situaties maar ik ga jullie en vooral mijzelf daarvan besparen. Vandaag was ik immers uitzonderlijk eens vrij en heb ik mij dus aan niets van al dat bovenstaande moeten ergeren. Ha!
Er rest mij enkel nog te zeggen dat ik – in tegenstelling tot wat je zou kunnen denken na het lezen van al het bovenstaande - mijn werk bijzonder graag doe, zelfs op zondag. Het is een feit dat de zondag qua werk een stuk eentoniger is dan de andere dagen, maar daartegenover staat dat de zondagen nog sneller voorbijvliegen dan de andere dagen en dat er na een zondag steeds een maandag volgt en laat dat nu toch wel net de sluitingsdag van de winkel zijn. Jaja, deze week heb ik het echt getroffen. Ik ben zowaar twee volledige, opeenvolgende dagen thuis. Mijn weekend is dus nog maar halfweg. Hoera daarvoor!
Onder het motto ‘beter laat dan nooit’ heb ik zonet besloten om alsnog een kort verslagje over mijn filmfestival te schrijven. Van de negen films die op mijn planning stonden heb ik er slechts vier gezien. De combinatie van veel te veel overuren, twee tieners helpen met het behalen van 9′s en 10′en op school en negen films meepikken op het filmfestival bleek minder evident dan verwacht.
Het 
