Zondag Rustdag

25 10 2009

Ik weet niet wat u normaal doet op zondag maar ik scan dan de hele dag winkelwaren. Op zondag is het zo druk in de supermarkt waar ik werk dat ik tijdens de openingsuren meestal niet eens de tijd vind om eens van mijn flesje spuitwater te drinken. Gemiddeld bedien ik zo’n zevenhonderdtal klanten op zondag. Ik ben dan geen doodgewone kassierster maar een robot. Ik doe dan alles wat ik moet doen aan een razendsnel tempo en zonder echt na te denken over wat en wie er allemaal langs mijn kassa passeert. Versta me niet verkeerd, ook op zondag probeer ik de klanten met de glimlach te bedienen maar dat blijkt vaak minder evident te zijn dan op andere werkdagen.

Op zondag erger ik mij aan dingen die ik op andere dagen beter over mij heen kan laten waaien, op zondag krijg ik de kriebels van:

  • Mensen die niet begrijpen dat je ook voor een pakje sigaretten in de rij moet aanschuiven.

‘Mensen die slechts één stokbrood, één pot mayonaise of één kilo mandarijntjes kopen schuiven ook gewoon aan, Meneer.’

  • Klanten die heel ostentatief zuchten wanneer ze horen dat de persoon voor hen in de rij vraagt of ik hun doos koekjes kan inpakken.

Om nog maar te zwijgen over alle blikken die ik in mijn rug voel priemen wanneer ik in een snel tempo doch met een aanvaardbaar resultaat een fruitmand, een fles wijn of een doos koekjes probeer in te pakken. Eén keer heb ik mij tijdens de inpakdaad omgedraaid om te zien of die priemende blikken inbeelding waren of niet. Nooit meer zeg ik u. Ik ben zo al zenuwachtig genoeg tijdens dat inpakken.

  • Kinderen die luidkeels roepen en ruzie maken zonder dat hun ouders ook maar één poging doen om hun kroost ook maar ietwat te doen kalmeren.

Ook scannende robots kunnen zich slechts moeilijk concentreren wanneer een oorlog rond hen woedt. Scannen mag dan wel eenvoudig lijken maar zonder opperste concentratie loopt er regelmatig wat mis. Ik zou bijvoorbeeld niet willen dat ik u een product twee keer aanreken, dat ik het verkeerde bedrag intik wanneer u met Bancontact wil betalen of dat ik u veel te weinig wisselgeld teruggeef.

  • Mensen die mij met hun blik (en soms zelfs meer) willen doden wanneer ik hun meedeel dat we geen enkel pakje van hun favoriete en blijkbaar onmisbare sigaretten meer in voorraad hebben.

‘Dinsdag zijn ze terug in voorraad, Mevrouw. Zo lang kan uw man niet wachten? Hij zal kwaad zijn wanneer u thuiskomt? Mja, het spijt me Mevrouw, ik kan u echt niet helpen.’

  • Mensen die kwaad worden wanneer ze meer dan vijf minuten na (!) sluitingsuur niet meer binnen mogen.

Iedere klant die vóór de begintune van het nieuws binnenstapt is nog welkom in onze winkel maar al wie daarna nog wil binnenkomen heeft meestal pech. ‘Dat het licht na sluitingsuur altijd nog een hele tijd aanblijft en dat we dus toch niet zo gehaast zijn om naar huis te gaan? Awel, het zal u misschien verbazen maar na sluitingsuur zijn wij vaak nog drie kwartier tot een uur (en soms zelfs meer) bezig met kuisen, de afwas doen, de kassa tellen, …’

  • Klanten die – nadat je reeds afgerekend hebt – een zakje vragen en je voor een dief aanzien wanneer je hen voorzichtig meedeelt dat een plastic zakje drie cent kost.

‘We hebben ook dozen meneer, die zijn gratis. U  weigert drie cent te geven voor een plastic tasje en U moet van geen dozen weten? Ok, meneer. Prettige dag nog, Meneer.’

  • Mensen die halsstarrig weigeren gebruik te maken van de beurtbalkjes (ja, zo heten die dingen) maar wel luidkeels en verontwaardigd beginnen te roepen wanneer je op het punt staat hun blikje cola te scannen omdat je denkt dat dat nog bij de waren van de persoon voor hen hoort. Het kan uiteraard ook de klant zijn die aan de buurt is die met veel lawaai duidelijk maakt dat dat blikje cola echt wel niet van hem is.

Ik stond er voor mijn begindagen als kassiersters ook niet bij stil maar die beurtbalkjes liggen daar dus echt niet voor niets hé. Tijdens de week doe ik nog een poging om in te schatten welke waren bij welke klant horen maar op zondag bent u met zodanig veel en zijn mijn enige en grootste zorgen jullie correct bedienen en de wachttijden in de rij tot een minimum beperken. Als er maar vijf centimeter tussen uw blikje Cola en de producten van de persoon voor u staat dan lijkt het mij niet meer dan normaal dat ik niet doorheb dat die Cola bij u en niet bij de oudere dame vóór u hoort.

  • Klanten die op geen enkele manier laten blijken dat ze doorhebben dat er achter die scannende robot een person van vlees en bloed schuilgaat. Ze weten je ‘hallo’, ‘alstublieft’, en ‘bedankt” straal te negeren, ze hebben je niet aangekeken, geen woord gezegd (althans niet tegen jou) en hun geld op bijna een meter van jou vandaan – ergens tussen hun net gescande goederen –  gedeponeerd.

Kijk, ik verwacht echt niet dat je de vriendelijkheid zelve bent aan mijn kassa en we hebben allemaal wel eens een slechte dag maar als je mij straal weet te negeren door al het bovenstaande te combineren dan denk ik dat je geen notie hebt van het begrip elementaire beleefdheid.

Ik zou nog een hele tijd kunnen doorgaan met het beschrijven van dergelijke situaties maar ik ga jullie en vooral mijzelf daarvan besparen. Vandaag was ik immers uitzonderlijk eens vrij en heb ik mij dus aan niets van al dat bovenstaande moeten ergeren. Ha!

Er rest mij enkel nog te zeggen dat ik – in tegenstelling tot wat je zou kunnen denken na het lezen van al het bovenstaande –  mijn werk bijzonder graag doe, zelfs op zondag. Het is een feit dat de zondag qua werk een stuk eentoniger is dan de andere dagen, maar daartegenover staat dat de zondagen nog sneller voorbijvliegen dan de andere dagen en dat er na een zondag steeds een maandag volgt en laat dat nu toch wel net de sluitingsdag van de winkel zijn. Jaja, deze week heb ik het echt getroffen. Ik ben zowaar twee volledige, opeenvolgende dagen thuis. Mijn weekend is dus nog maar halfweg. Hoera daarvoor!





Filmfestival Gent 2009 (2)

22 10 2009

FilmfestivalOnder het motto ‘beter laat dan nooit’ heb ik zonet besloten om alsnog een kort verslagje over mijn filmfestival te schrijven. Van de negen films die op mijn planning stonden heb ik er slechts vier gezien. De combinatie van veel te veel overuren, twee tieners helpen met het behalen van 9’s en 10’en op school en negen films meepikken op het filmfestival bleek minder evident dan verwacht.

Vrijdag 9 oktober

22.30: Ponyo On The Cliff By The Sea

Rond kwart na tien ploften mijn festivalpartner en ik neer in de zetels van de Sphinx. Ik had nog net genoeg tijd om mijn avondeten in de vorm van enkele koffiekoeken te verorberen vooraleer het schouwspel begon. Hayao Miyazaki wist mij de volle 100 minuten te charmeren met zijn animatiefilm over een bijzondere goudvis die wegvlucht uit de zee en vriendschap sluit met een 5-jarige kleuter. Vergeet het groteske en epische van bijvoorbeeld Spirited Away en denk terug aan films als My Neighbour Totoro en Kiki’s Delivery Service. Een prachtige, eenvoudige en soms hilarische kinderfilm die je weer helemaal terugvoert naar je kinderjaren.

Zaterdag 10 oktober

20.00: Dongbei, Dongbei

Het grote aanbod aan Chinese films op het festival dit jaar maakten het voor mij enorm moeilijk om er enkele films uit te kiezen. Achteraf gezien heb ik met Dongbei, Dongbei waarschijnlijk een verkeerde keuze gemaakt. Het is een feit dat ik mij door onvoorziene omstandigheden bijzonder moeilijk kon concentreren op het verhaal maar dit portret van een 19-jarig meisje uit het noorden van China zou mij waarschijnlijk ook in meer ideale omstandigheden niet echt geboeid hebben. Films bekijken waarin een taal wordt gesproken waar je helemaal niets van kent is bovendien niet altijd even evident. Vaak moest ik mij zodanig concentreren op de ondertiteling dat ik met moeite wist wie nou precies aan het woord was geweest. Bovendien leken de emoties die je op de gezichten van de acteurs kon aflezen niet altijd te passen bij wat ze aan het zeggen waren. Bevreemdende ervaring. Hoewel ik in het verleden toch al een aantal Chinese films zonder moeite kon volgen en bijzonder wist te appreciëren heeft dit alles volgens mij toch wel met een cultuurverschil te maken. Soit, de film wist mij dus niet echt te boeien en aan de meningen van anderen bij het buitengaan te horen was ik duidelijk niet de enige die daar zo over dacht.

22.30: Mommo

Mommo is een Turkse film over twee kinderen die na de dood van hun moeder aan hun lot worden overgelaten. Hun vader hertrouwt en zijn nieuwe vrouw wil de kinderen niet in huis nemen. Grootvader Hasan is oud en ziek maar probeert te vermijden dat de twee uit elkaar worden gehaald en naar een weeshuis worden gestuurd. Een trage film met prachtige beelden en een sterke band tussen broer en zus die mij bijzonder wist te ontroeren. Het feit dat ik tijdens een groot deel van de film heb moeten vechten tegen de slaap zegt niets over de kwaliteit van de film maar wel over de kwaliteit van de zetels in de Studio Skoop en mijn gebrek aan slaap.

Maandag 12 oktober

20.00: Jalainur

De les Frans moest het die avond met minstens één leerling minder doen want ik bevond mij in de Vooruit om Jalainur te bekijken. Een trage maar prachtige film over de ontluikende vriendschap tussen een oude arbeider en diens jonge opvolger in de steenkoomijnen van Jalainur in Mongolïe. Een eenvoudig maar mooi verhaal gecombineerd met prachtige beelden van stoomtreinen en oneindige vlakten. Meer dan de moeite waard!

Dinsdag 13 oktober 2009

22.30: Un Lac

Hoewel ik een ticket had voor deze film ben ik toch niet geweest. De vermoeidheid, het late uur, het gebrek aan een filmpartner, de rit naar Gent en de slechte commentaren die ik over Un Lac las, lieten mij besluiten om deze film aan mij te laten passeren. Misschien krijg ik hem ooit toch nog te zien en moet ik besluiten dat ik op dinsdag 13 oktober een foute beslissing maakte toen ik in plaats van naar Gent te rijden vroeg onder de wol kroop. Al heb ik een vaag vermoeden dat ik ook deze keer weer in die bewuste zaal in de Studio Skoop tegen de slaap zou gevochten hebben.

Besluit

Het 36ste filmfestival was voor mij een geslaagde editie maar aan het festival van vorig jaar kon het dan weer niet tippen. Als je weet dat ik toen twee films zag die ondertussen in mijn favorietenlijstje staan is dat niet vreemd natuurlijk. Op naar volgend jaar!





Filmfestival Gent 2009 (1)

7 10 2009

FilmfestivalHet filmfestival is gisteren alweer van start gegaan en ook dit jaar ben ik uiteraard van plan enkele films mee te pikken. Ik weet niet hoe anderen beslissen welke films zij gaan bekijken maar bij mij is dat een heel proces. Eerst en vooral lees ik vluchtig de papieren programmagids en zet een gigantisch streep door al de films die mij op het eerste zicht totaal niet interesseren en al de films uit de sectie Festival Preview. Vervolgens bestudeer ik het programma iets aandachtiger en probeer ik nog een aantal mij minder aansprekende films te schrappen. In een voorlaatste fase probeer ik over alle overgebleven films wat meer te weten te komen door mijn goede vriend Google aan het werk te zetten. En last but not least neem ik mijn agenda erbij en probeer ik zoveel mogelijk van de overgebleven films in mijn weekschema in te passen. Dat laatste bleek dit jaar een enorm moeilijke opdracht te zijn. Ik heb sowieso onregelmatige werkuren maar daarbij komt ook nog eens dat mijn bazen enkele dagen vrijaf nemen tijdens het filmfestival en dat ik dus nog enkele uren meer zal moeten werken dan tijdens andere, normale weken. Bijgevolg zal ik vaak naar de voorstellingen van 22.30 moeten gaan. Dat dat late aanvangsuur niet echt ideaal is als je de volgende dag toch om 7 of 8 uur alweer zo fris als een hoentje op het werk moet aanwezig zijn lijkt mij vrij duidelijk. Soit, na lang wikken en wegen heb ik het volgende programma opgesteld.

Vrijdag 9 oktober

22.30: Ponyo On The Cliff By The Sea

Zaterdag 10 oktober

20.00: Dongbei, Dongbei
22.30: Mommo

Zondag 11 oktober

22.30: Der Architekt

Maandag 12 oktober

14.30: Naked of Defenses
20.00: Jalainur
22.30: Mental

Dinsdag 13 oktober

22.30: Un Lac

Woensdag 14 oktober

22.30: Everything Strange and New

Het plan is om al die films te bekijken maar voorlopig heb ik voor slechts vier films tickets gekocht zodat ik toch nog kan veranderen van gedacht en mijn bed induiken in plaats van ‘s avonds nog naar Gent te rijden. Over Mental op maandagavond twijfel ik ook nog aangezien dat een twee uur durende film is en ik op dinsdag om iets na zes al terug mijn bed uit moet. A L’ouest de Pluton, Lost Songs of Anatolia, Petition en nog enkele andere interessante films zal ik helaas aan mij moeten voorbij gaan wegens sowieso niet inpasbaar in mijn drukke schema. Ik ben benieuwd of het festival voor mij persoonlijk zal kunnen tippen aan dat van vorig jaar. U leest het hier misschien nog wel.








Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.