Music Is My Boyfriend (2009)

31 12 2009

Het voorbije jaar was voor mij een muzikaal jaar. Meer dan ooit tevoren beluisterde ik allerlei nieuwe en minder nieuwe albums. Ik leende cd’s in drie Vlaamse bibliotheken, schuimde allerlei muzieksites af, snuisterde maandelijks in de RifRaf, ontdekte nieuwe platen via de Luisterpaal, kocht veel te veel nieuwe cd’s en mijn iPod werd één van mijn beste vrienden. Een lijstje van de albums die het voorbije jaar een hoofdrol speelden in mijn muzikale avontuur mag hier dan ook niet ontbreken. Dit is geen lijstje van mijn favoriete albums uit 2009 maar wel een opsomming van de albums die het voorbije jaar een belangrijke rol speelden in mijn leventje.

Andrew Bird – Noble Beast (2009)

Alleen al bij het horen van de naam Andrew Bird beginnen mijn ogen te glinsteren. Ik ben reeds enkele jaren fan van ‘s mans muziek maar nadat ik hem een maand geleden live aan het werk zag in de Vooruit ben ik ook nog eens een heel klein beetje verliefd op hem geworden. Noble Beast heb ik vooral via mijn iPod, tijdens mijn fietstochten van en naar het werk, beluisterd. Dankzij Mister Bird reed ik zelfs ‘s morgens vroeg en in de regen al fluitend naar mijn werk. En dat terwijl ik niet eens kan fluiten. Ha!


Ray LaMontagne – Gossip In The Grain (2008)

Ray LaMontagne zag ik dit jaar ook live aan het werk, op Leffingeleuren. Den Ray is een bijzonder intrigerend man die met Gossip In The Grain zijn derde album maakte. Aanvankelijk was ik niet helemaal overtuigd van dit album. Het kon voor mij geenszins tippen aan Till The Sun Turns Black maar hoe vaker ik het beluisterde, hoe meer ik het begon te appreciëren. Als je mij het voorbije jaar al zingend achter het stuur van de auto zag zitten, is de kans groot dat dit album op lag.




Scott Matthew – There Is an Ocean That Divides and with My Longing I Can Charge It with a Voltage That’s So Violent to Cross It Could Mean Death (2009)

With every sweet hello, there’s a bitter goodbye’, is de eerste zin die Scott Matthew op dit album zingt en daarmee is de toon voor alles wat volgt reeds gezet. Neen, vrolijk zal je van deze muziek niet worden. Dit hartverscheurend mooi album wist mij van bij de eerste luisterbeurt te raken en het zal dan ook nog een hele tijd duren voor ik mezelf kan vergeven dat ik deze man dit jaar niet live aan het werk zag. Zijn optredens in Gent, Antwerpen, Brussel en Tourcoing liet ik aan mij voorbijgaan. Dom.



Bill Callahan – Sometimes I Wish We Were an Eagle (2009)

Sometimes I Wish We Were an Eagle is het tweede album dat Bill Callahan – voorheen bekend als Smog – onder zijn eigen naam uitbrengt. Het album kwam tot stand na zijn breuk met niet minder dan Joanna Newsom. Ik kocht Sometimes I Wish We Were an Eagle voor veel te veel geld in de Fnac in Brussel maar daar heb ik nog geen minuut spijt van gehad want het is een pracht van een album vol luisterpareltjes.




Patrick Watson – Wooden Arms (2009)

De muziek van Patrick Watson leerde ik kennen via zijn vorige album Close to Paradise. Ik heb bijzonder goede herinneringen aan die plaat. Dat ik nieuwsgierig was naar Wooden Arms was dan ook niet meer dan logisch. In tegenstelling tot een recensent van Pitchfork vind ik het album een toppertje. Patrick Watson maakt gebruik van oneindig veel instrumenten in zijn nummers en dat maakt het beluisteren van dit album telkens weer tot een ware ontdekkingstocht. Ik zag de man en zijn Wooden Arms enkele weken geleden live aan het werk in Leuven en was behoorlijk onder de indruk.


J. Tillman – Vacilando Territory Blues (2009)

Het was op de blog van Pisblom dat ik voor het eerst van J. Tillman – de drummer van Fleet Foxes – en dit album hoorde. Tijdens een toevallig bezoek aan MediaMarkt zag ik het album voor een mooi prijsje liggen en aangezien Tillman op het programma van Leffingeleuren stond, heb ik het maar meteen gekocht. Ik ben graag voorbereid wanneer ik naar een concert ga, ah ja. Vacilando Territory Blues was voor mij een echte groeiplaat die haar schoonheid slechts na vele draaibeurten prijs gaf. Het optreden van J. Tillman in Leffinge was trouwens meer dan indrukwekend. De nummers klinken live nóg stukken beter dan op plaat.

Emily Jane White – Victorian America (2009)

Dark Undercoat, het debuutalbum van Emily Jane White staat al een tijdje op mijn lijstje van nog te ontdekken albums. Toen Victorian America op de Luisterpaal verscheen besloot ik echter om het debuutalbum over te slaan en direct met Emily Jane White’s tweede album kennis te maken. Ook deze plaat bleek een echte groeiplaat te zijn. Na een groot aantal draaibeurten werd het mij duidelijk dat dit een wondermooi album is. Victorian America werd hier de voorbije weken veel beluisterd op de fiets en in de wagen. Ik krijg maar niet genoeg van de sobere luisternummers en de lichthese stem van Emily Jane White.

Kings of Convenience – Declaration of Dependence (2009)

Het derde album van het Noorse indie-folk duo liet vijf lange jaren op zich wachten. Wat mij betreft viel dat wachten anderzijds wel mee want ik ontdekte hun twee vorige albums pas drie jaar geleden. Declaration of Dependence is een bloedmooi album dat je doet dromen van heerlijke zomeravonden. In nobember zag ik Kings of Convenience trouwens live in het Koninklijk Circus alwaar ze bewezen dat hun sobere nummers ook live volledig tot hun recht komen.



Moderat – Moderat (2009)

Moderat is een samenwerkingsverband tussen Modeselektor en Apparat, het is maar dat u het weet. Mijn nieuwsgierigheid naar dit album vol hypnotiserende elektronische muziek werd gewekt door een bericht op het facebookprofiel van Melancholia. Had ik dat bericht toen niet gelezen dan was dit album waarschijnlijk volledig aan mij voorbij gegaan en had ik andere muziek op mijn iPod gezet om mijn looptochtjes in de eerste helft van dit jaar door te komen. Het was een hele tijd geleden dat ik het album  beluisterde maar op dit eigenste moment ligt het op en hoewel ik languit in mijn bed lig, voel ik de loopkriebels al terug opkomen.

Lykke Li – Youth Novels (2008)

Dit album zag ik begin dit jaar eens liggen bij de pas binnengebrachte cd’s in de bibliotheek. Ik kende Lykke Li toen enkel van het nummer Little Bit en hoewel ik dat liedje eigenlijk een beetje beu gehoord was besloot ik het album toch een kans te geven. Dat bleek een goede beslissing te zijn want het is een leuk plaatje dat mij snel wist te betoveren. In de eerste helft van dit jaar heeft ook Youth Novels mij regelmatig vergezeld tijdens het joggen. Dance, dance, dance vind ik trouwens zo’n heerlijk nummer dat ik mij zelfs tijdens het joggen niet kon inhouden om mee te zingen. En zingen terwijl je loopt is niet evident, neem dat maar van mij aan.

About these ads

Acties

Information

2 responses

31 12 2009
Jay

interessant lijstje
moet ik zeker eens van dichtbij outchecken!

16 01 2010
Herman | fotoblog

Oh tof, ik doe weer nieuwe ontdekkingen!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s




Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.

%d bloggers op de volgende wijze: