Mis-lukken

25 02 2010

Ik kan het.
Ik kan het niet.
Ik kan het.
Ik kan het niet.

Ik dacht vrede te kunnen nemen met mijn mislukking. Ik dacht mijn falen tot een detail te kunnen herleiden. Ik dacht verder te kunnen gaan met mijn leven. Niets bleek echter minder waar te zijn. Mijn niet-lukken blijkt een prominente rol te spelen in mijn hele doen en – vooral – laten. Het belet mij voluit te leven en nieuwe horizonten te verkennen. Bovendien bevond ik mij nog steeds in de mogelijkheid om mijn ‘mislukken’ tot een ‘lukken’ om te vormen. Niets of niemand dwong mij om mijn falen te aanvaarden en ermee te leren leven. Mijn lot lag nog volledig in mijn eigen handen. Vorige week besloot ik – tot mijn eigen verbazing – er toch nog eens voor te gaan. Op de valreep heb ik de nodige stappen genomen om een positief eind aan die lange jaren te mogen breien. Nu nog mezelf ervan overtuigen dat ik het kan en dat al hetgene wat na een eventueel lukken op mij staat te wachten helemaal zo eng niet is als ik denk. Ik kan niet eeuwig ter plaatse blijven trappelen. Ik moet verder, of ik dat nu wil of niet.

Ik kan het.
Ik kan het niet.
Ik kan het.
Ik kan het niet.
Ik kan het.








Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.