Twee weken

23 04 2010
  • Vandaag is het twee weken geleden dat meme stierf. Als ik terugdenk aan die bewuste avond lijkt het echter al veel langer geleden. Vreemd.
  • De kaart die we voor haar negentigste verjaardag gaven werd samen met haar begraven. Al onze veertig namen stonden erop. Zouden mensen eigenlijk regelmatig iets meegeven in het graf van hun overleden dierbaren?
  • Mijn drie ‘beste’ vriendinnen deden elk de moeite om naar de begrafenis te komen. Ik vond dat bijzonder lief van hen en prijs mij gelukkig met zo’n schatten van vriendinnen.
  • De twaalfjarige Olivier kon maar niet begrijpen dat ik naar hem glimlachte op de begrafenis. Op de begrafenis van je oma hoor je immers enkel te wenen.
  • Ik zie die jongen en zijn zus eigenlijk wel graag. Ik denk dat ze nog niet half beseffen hoezeer ik hun aanwezigheid apprecieerde.
  • Ik vind zo’n koffietafel of rouwmaaltijd eigenlijk maar een vreemd iets. Het lijkt wel een feestmaaltijd waarbij het feestvarken wegens overmacht helaas niet aanwezig kan zijn. Als domper op de feestvreugde kan dat wel tellen.
  • Naast kerstavond en oudejaarsavond voeg ik nu ook rouwmaaltijden toe aan mijn lijstje van gelegenheden waarbij kroketjes worden gegeten.
  • Aan het handschrift op een envelop kan je reeds zien of het rouwkaartje van een hoogbejaard iemand afkomstig is of niet.
  • Bij één zo’n kaartje zat zelfs een briefje waarop de schrijfster meldde dat zij jammer genoeg niet aanwezig kon zijn op de begravenis omdat ze het flebyt heeft in haar been. Om toch zeker een bidprentje te krijgen zat er zelfs nog een postzegel in de envelop.
  • Op mijn oude slaapkamer staat een doos met wat gerief van meme. Bovenop die doos ligt haar Druivelaar-scheurkalender. Na 9 april werd er geen enkel blaadje meer afgescheurd. Alsof de tijd sindsdien stilstaat.
  • Meme haar televisiekast staat momenteel in ons groot kot. Telkens wanneer ik thuiskom van het werk en mijn fiets wil wegzetten valt mijn blik op die kast. Ik moet dan altijd denken aan tien jaar geleden toen meme nog heupwiegend voor haar televisie (en in haar eigen huis) stond mee te neuriën op een nummer van K3.
  • Mama moest gisteren nog eens in het bejaardentehuis zijn en zag dat er twee plantjes voor het raam van meme haar kamer stonden. Ik vraag mij af of de mevrouw of meneer die er nu woont zich er al een beetje thuis voelt. Ik hoop van wel…




Negentig (ge)worden

15 04 2010

Zondag zal het drie weken geleden zijn dat we meme haar negentigste verjaardag vierden. We wisten niet wat we van het bescheiden feestje moesten verwachten. Het laatste jaar was haar geestelijke en lichamelijke toestand immers merkbaar achteruit gegaan. Goede dagen wisselden zich af met iets minder goede dagen. Op zondag 28 maart had meme echter een topdag. We hadden haar al een hele tijd niet meer zo gezien. Ze besefte zeer goed dat het haar negentigste verjaardag was die werd gevierd. Haar ogen blonken en ze genoot merkbaar van de aandacht, de drukte van de achterkleinkinderen en zelfs van het glaasje champagne en het stukje taart. Toen we haar een tweetal uur later terug naar haar kamer brachten – ze woonde sinds enkele jaren in een rusthuis – was ze moe maar gelukkig. Vanaf de dag erna is ze alleen maar achteruitgegaan. Elke dag werd ze zwakker en at ze minder. Toen ik vorige week vrijdag thuis kwam van mijn werk werd mij gezegd dat als ik meme nog wou zien ik best direct naar het rusthuis ging aangezien de dokter vermoedde dat ze maar enkele dagen meer zou leven. Rond kwart voor negen kwamen we toe op haar kamer, haar toestand was ondertussen serieus achteruit gegaan, drie kwartier later overleed ze. Alle vijf haar kinderen, twee van haar schoonkinderen en drie van haar 12 kleinkinderen waren aanwezig. Als een kaars die langzaam uitdoofde verliet ze ons. Zaterdag wordt ze begraven. Er is uiteraard verdriet maar meer dan dat is er dankbaarheid. Dankbaarheid voor wie zij was, voor de lange tijd dat wij van haar en zij van ons heeft kunnen genieten, voor de pijnloze manier waarop zij van ons is heengegaan en voor die prachtige zondagnamiddag eind maart. Ik zou iedereen een dergelijk afscheid van zijn dierbaren willen toewensen. Meer dan ooit zijn mijn gedachten bij al die mensen die echter minder geluk hebben (gehad) dan wij.








Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.