- Vandaag is het twee weken geleden dat meme stierf. Als ik terugdenk aan die bewuste avond lijkt het echter al veel langer geleden. Vreemd.
- De kaart die we voor haar negentigste verjaardag gaven werd samen met haar begraven. Al onze veertig namen stonden erop. Zouden mensen eigenlijk regelmatig iets meegeven in het graf van hun overleden dierbaren?
- Mijn drie ‘beste’ vriendinnen deden elk de moeite om naar de begrafenis te komen. Ik vond dat bijzonder lief van hen en prijs mij gelukkig met zo’n schatten van vriendinnen.
- De twaalfjarige Olivier kon maar niet begrijpen dat ik naar hem glimlachte op de begrafenis. Op de begrafenis van je oma hoor je immers enkel te wenen.
- Ik zie die jongen en zijn zus eigenlijk wel graag. Ik denk dat ze nog niet half beseffen hoezeer ik hun aanwezigheid apprecieerde.
- Ik vind zo’n koffietafel of rouwmaaltijd eigenlijk maar een vreemd iets. Het lijkt wel een feestmaaltijd waarbij het feestvarken wegens overmacht helaas niet aanwezig kan zijn. Als domper op de feestvreugde kan dat wel tellen.
- Naast kerstavond en oudejaarsavond voeg ik nu ook rouwmaaltijden toe aan mijn lijstje van gelegenheden waarbij kroketjes worden gegeten.
- Aan het handschrift op een envelop kan je reeds zien of het rouwkaartje van een hoogbejaard iemand afkomstig is of niet.
- Bij één zo’n kaartje zat zelfs een briefje waarop de schrijfster meldde dat zij jammer genoeg niet aanwezig kon zijn op de begravenis omdat ze het flebyt heeft in haar been. Om toch zeker een bidprentje te krijgen zat er zelfs nog een postzegel in de envelop.
- Op mijn oude slaapkamer staat een doos met wat gerief van meme. Bovenop die doos ligt haar Druivelaar-scheurkalender. Na 9 april werd er geen enkel blaadje meer afgescheurd. Alsof de tijd sindsdien stilstaat.
- Meme haar televisiekast staat momenteel in ons groot kot. Telkens wanneer ik thuiskom van het werk en mijn fiets wil wegzetten valt mijn blik op die kast. Ik moet dan altijd denken aan tien jaar geleden toen meme nog heupwiegend voor haar televisie (en in haar eigen huis) stond mee te neuriën op een nummer van K3.
- Mama moest gisteren nog eens in het bejaardentehuis zijn en zag dat er twee plantjes voor het raam van meme haar kamer stonden. Ik vraag mij af of de mevrouw of meneer die er nu woont zich er al een beetje thuis voelt. Ik hoop van wel…
Binnenstebuiten
Linn’s Weblog
Last.fm
Moest ge voor mij staan, kzou u ne knuffel geven.
Wel herkenbaar, zeker ook dat handschrift. Dat is gewoon écht zo hé. :)
De kalender bij mijn grootmoeder is ook nooit verder afgescheurd dan de dag waarop mijn grootvader overleed, nu al iets meer dan drie jaar geleden.
Ik ben niet de persoon die vaak naar het kerkhof gaat. Ik ben misschien nog maar twee keer naar zijn graf gegaan, maar er gaat wel geen week voorbij dat hij niet eens overduidelijk in mijn gedachten passeert. En meer moet dat eigenlijk niet zijn, toch?
groet,
Tom
Ach meis, wat een triestigheid. Een dikke knuffel.
Ik weet niet of het gepast of ongepast is, maar ik moest wel grijnzen om je observaties in dit blogje…
Ikzelf ben ook erg stil momenteel. Afgelopen donderdag is de moeder van twee van onze spruiten overleden, na een godzijdank korte periode tussen weten dat het einde naderde en het daadwerkelijk sterfuur. Ook zij gleed rustig weg uit het leven, omringd door haar kinderen, haar geliefde en haar zussen. Soms kan de dood ook genade tonen… En daar ga ik dus nu maar wat over schrijven op mijn blog.
Wat een draak van een blog. Bent u bejaardenhelpster of heeft u misschien zelf hulp nodig?
U bent de sukkelaar die in zijn zoektocht naar ‘vrouwen die naakt rondlopen’ googlegewijs op mijn blog terechtkwam? Zo ontgoocheld dat je niet vond wat je zocht dat je een draak van een reactie moest achterlaten? Of hebt u niets beter te doen dan blogs van onbekenden af te breken? Eén ding is zeker: u bent een zielig figuur.
Ik vind zo een koffietafel ook erg vreemd. En het voelt net zoals je het verwoord.
Ik heb mijn oma en opa hun winterhandschoenen wat eigenlijk ook raar is maar ik hou er wel van.
Sterkte meid.
PS: Hoe onderontwikkeld is iemand niet om op een bericht waarbij een dierbaar iemand overlijd zo’n onzin te posten. wat een zielig type.
Ge zijt mis zeker met die aanhalingstekens bij ‘beste’? Ik denk dat da een uitroepingsteken moet zijn.
;)
Negentig jaar is een gezegende leeftijd en laat heel wat mooie herinneringen. De sfeer tijdens koffietafels waar oudere mensen overlijden is natuurlijk helemaal verschillend van die wanneer jonge mensen sterven. Het is soms een gelegenheid voor de familie om met z’n allen samen te komen en herinneringen van vroeger op te halen. Je grootmoeder zou het waarschijnlijk ook zo gewild hebben.
Later zal je het minder moeilijk hebben met het kijken naar de kast die je van je grootmoeder kreeg. Je zal ze graag koesteren.
Ik vond vroeger zo’n koffietafel ook altijd een heel bizar en zelfs heel surrealistisch gebeuren. Wat het voor mij veranderde, was toen ik ooit in een opleiding leerde hoe dit een ritueel is dat groeide uit wat mensen nodig hebben wanneer hun geliefde overleden is, en hoe dit ritueel dat allemaal combineert : de nood om mensen te zien en te spreken die de geliefde ook gekend hebben, de nood (of behoefte) om te kunnen spreken over méér dan enkel het verdriet (want zo’n begrafenis reduceert je anders toch wel heel erg tot enkel verdriet), de behoefte om om te gaan met de confrontatie met de eigen sterfelijkheid (want dat is een overlijden/begrafenis natuurlijk ook : het drukt je met de neus op de feiten dat we allen sterfelijk zijn). Dood is de keerzijde van leven en is er daarom onlosmakelijk mee verbonden, en zo’n koffietafel (waar de sfeer altijd op dezelfde manier gradueel verandert) maakt het net mogelijk om én stil te staan bij de dood én ook ten volle in het leven te staan (al zeker doordat je ook eet en drinkt). En sinds ik de waarde van rituelen op prijs heb leren stellen, vind ik zo’n koffietafel misschien nog steeds een beetje vreemd (vanop afstand gezien), maar ook een heel mooi en heilzaam gebeuren.
Al zou ik er nooit kroketjes bij vermoeden… ;)