Vermorzelde hoofdtelefoon

Vorige week donderdag werd ik wakker met een kapotte hoofdtelefoon naast mijn hoofdkussen. U raadt het al, ja. Ik ben erin geslaagd het ding in mijn slaap te vermorzelen. Stom. Gelukkig heb ik mij reeds een nieuw exemplaar aangeschaft en kan ik weer naar hartenlust muziek beluisteren. Om deze aankoop te vieren trakteer ik jullie op enkele nummers uit een aantal albums die ik momenteel meer dan het beluisteren waard vind.

[Wanneer je met de muis op een afbeelding gaat staan, verschijnt de titel van een nummer op het album. Dubbelklik op de afbeelding om het nummer te beluisteren.]

Agnes Obel – Philharmonics

Agnes Obel is een in Berlijn wonende Deense die met Philharmonics een heerlijke pianoplaat maakte. Ik ontdekte dit debuutalbum via de Luisterpaal en was al tijdens de eerste luisterbeurt onder de indruk. Voor de fans van het Filmfestival: Thomas Vinterberg gebruikt drie nummers van Philharmonics in zijn nieuwste film Submarino. En zie, Sven van de Ongeletterde Wanhoop schreef reeds in juni een stukje over Agnes Obel.

Lost in the Trees – All Alone in an Empty House

Het Amerikaanse Lost in the Trees bracht All Alone in an Empty House reeds twee jaar geleden uit. In de zomer van dit jaar kwam er echter een heruitgave met twee extra nummers. De muziek van Lost in the Trees zou ik omschrijven als een heerlijke mix van klassiek en folkpop. Hopelijk moeten we niet lang meer wachten op een Europese tournee van deze band.

I Am Kloot – Sky at Night

Sky at Night is reeds het vijfde album van dit trio uit Manchester. Toch was het voor mij de eerste kennismaking met de muziek van I Am Kloot. Ik moet bekennen dat ik tot voor kort afknapte op hun ongelukkig klinkende – in het Nederlands althans – bandnaam. Dankzij de Luisterpaal gaf ik Sky at Night een kans en zie, ondertussen heb ik het album aan mijn cd-collectie toegevoegd . Wat een heerlijke en oprechte luisterplaat is dit.

Isobel Campbell & Mark Lanegan – Hawk

Hawk is reeds het derde album van de Schotse Isobel Campbell (Belle van ‘Belle and Sebastian’) en de Amerikaan Mark Lanegan. Zijn doorleefde en haar engelachtige stem blijkt  nog steeds een goede combinatie. Campbell schreef de nummers voor dit veelzijdige album. Omdat Lanegan geen tijd – of was het goesting? -  had om alle nummers in te zingen moest Campbell voor twee nummers beroep doen op singer-songwriter Willy Mason. Wie Campbell en Lanegan live aan het werk wil zien, kan op 9 december in de Vooruit in Gent terecht.

Peter Broderick – How They Are

Op How They Are van Peter Broderick is de piano prominent aanwezig.  Ik ben dezer dagen helemaal in de ban van deze dertig minuten durende plaatje. Vorige week woensdag kon je de jonge Amerikaan nog aan het werk zien in de Sint-Elisabethkerk in Sint-Amandsberg. Prachtig concert in een prachtige setting. Je leest er meer over op De Ongeletterde Wanhoop. In 2011 mogen we trouwens een nieuw album van Broderick verwachten. Een plaat die hij samen met Nils Frahm heeft opgenomen. Dat belooft.

Als je de richting niet kunt houwen…

Ze keek een beetje vreemd toen ik het toilet uitkwam met een fototoestel in mijn handen maar ik denk niet dat ze zal ontkennen dat hun kleinste kamertje fotogeniek is. Wat er ook niet te ontkennen valt is dat er veel schoon volk rondloopt in hun huis. Deze kleine lieverd bijvoorbeeld – kleine Johnny is zijn naam – heeft de hele avond dicht bij mij gelegen. Ik moet mij trouwens dringend eens verdiepen in de wondere wereld der foto’s nemen. De iA-functie van mijn fotocamera is gelukkig intelligenter dan mij maar duidelijk nog niet intelligent genoeg om in alle omstandigheden deftige foto’s te kunnen produceren.

Ga dan toch gewoon zitten, man!

 

Dover

Met het spreekwoord de een zijn dood is de ander zijn brood in gedachten sprong ik vorige zaterdag om half vijf uit mijn bed. Dat is vrij vroeg voor een vrije dag maar er stond dan ook een heuse uitstap naar Dover op het programma. Samen met een vijftigtal wandelliefhebbers trok ik naar de andere kant van het Kanaal om er sportief te wezen op de White Cliffs of Dover. Na een helse busrit – de op het laatste nippertje opgetrommelde buschauffeur vond het knopje van de buslichten niet – en een bijna twee uur durende ferrytocht arriveerden wij in Dover. We werden er meteen getrakteerd op een wandeling door de Western Heights, één van de indrukwekkendste vestingwerken in Groot-Brittannië. Na een welkome middagpauze kregen we waarvoor we gekomen waren: een meer dan fikse wandeling over de beroemde kliffen van Dover. Gilbert, onze uit Nieuwpoort geïmporteerde gids, vatte de beklimming van de rotsen vol enthousiasme aan. Één minder snelle stapper werd op vakkundige wijze afgeschud. Even stilstaan om van het landschap te genieten, om foto’s te nemen, om je pull uit te trekken of om de verrekijker ter hand te nemen was er niet. Jammer. Tot groot ongenoegen van een groot aantal mensen was er zelfs geen tijd voor een drankje op het zonovergoten terras van The Coastguard in St. Margaret’s Bay.
De wandeling zelf was prachtig. Het weer zat mee en het zicht was optimaal. In tegenstelling tot enkele weken daarvoor op Cap Blanc-Nez zag ik zaterdag zonder problemen de krijtrotsen aan de andere kant van het Kanaal. Hoera daarvoor!
Tijdens onze laatste sanitaire stop deelde de gids mee dat we op drie kilometer van Deal, onze eindbestemming waren. Volgens mij bedoelde de snoodaard miles in plaats van kilometers want het duurde nog ruim een uur vooraleer ik mijn van blaren voorziene voeten onder een tafel kon schuiven en mijn collega-wandelaars eindelijk hun dorst konden lessen. Moe maar voldaan keerden wij daarna huiswaarts. Op de ferry en de bus voerden ikzelf en vele anderen intense gevechten tegen de slaap. De buschauffeur was gelukkig een stuk alerter dan zijn passagiers en bovendien had hij van zijn ‘vrije’ namiddag gebruik gemaakt om het dashboard van zijn bus te bestuderen zodat hij ons deze keer mét verlichting naar onze bestemming kon brengen. Iets na elf uur waren wij terug op de plek waar wij meer dan zeventien uur daarvoor vertrokken waren. Het was een vermoeiende maar heerlijke dag. Ze gaan mij nog zien daar op de krijtrotsen van Dover.

Interessante links:

P&O Ferries
Walk: Dover to Deal
White Cliffs Country