Music Maestro!

23 02 2011

Belgiƫ is een fantastisch land voor muziekliefhebbers. We beschikken over een groot aantal fijne concertzalen en die worden frequent bezocht door zowel nationale als internationale artiesten. Het aanbod aan interessante live-optredens is zodanig groot dat een mens soms moeilijke keuzes moet maken. Zelf zag ik onlangs Mark Kozelek, Laura Veirs, Iron & Wine en Ray LaMontagne aan het werk. Een persoonlijk verslagje van vier concerten die ik op slechts acht dagen tijd zag:

Mark Kozelek [Vooruit, 11/02]

Mark Kozelek, ook wel bekend als frontman van Red House Painters en Sun Kil Moon, speelde solo in de Vooruit. Met zijn Spaanse gitaar in de hand nam hij plaats op een barkruk en bracht bijna twee uur lang een hele reeks melancholische songs. De nummers van Kozelek zijn vaak somber en lijken – zeker voor de niet geoefende luisteraar – allemaal een beetje op elkaar. De meeste liedjes die gespeeld werden kende ik wel maar na het concert moest je mij eerlijk gezegd niet komen vragen welke songs ik nu wel of niet gehoord had. Toch kon de man mijn aandacht anderhalf uur lang vasthouden en duurde het achteraf een tijdje voor ik zijn sombere wereld terug kon loslaten.

Laura Veirs [Botanique, 14/02]

Het concert van singer-songwriter Laura Veirs in de Botanique werd voorafgegaan door een optreden van Led to Sea, het soloproject van violiste Alex Guy. Haar muziek deed mij wat denken aan het werk van Owen Pallett en Andrew Bird en laat dat nu net twee muzikanten zijn wier muziek ik enorm weet te appreciĆ«ren. Een dame om in het oog te houden. De spontane Laura Veirs liet zich op het podium bijstaan door gitarist Tim Young en voornoemde Alex Guy. De sfeer was gemoedelijk en het werd een gezellig onderonsje daar in de Rotonde. Het drietal trakteerde ons voornamelijk op nummers uit het meest recente album July Flame maar ook oudere liedjes en enkele traditionele folksongs passeerden de revue. Veirs en haar muzikanten genoten merkbaar van hun performance en het publiek reageerde enthousiast. Met z’n allen bouwden we een meer dan fijn feestje waar bovendien geen einde aan leek te komen want Laura, Tim en Alex kwamen maar liefst drie keer terug om ons nog meer moois voor te schotelen.

Iron & Wine [Ancienne Belgique, 16/02]

Ik had reeds geruime tijd mijn ticket voor Iron & Wine op zak toen ineens bleek dat ook Twin Shadow – met niemand minder dan Lia Ices in het voorprogramma – die dag een concert zou geven in de AB. Ik wist even niet goed wat gedaan maar besloot uiteindelijk toch voor Iron & Wine te gaan. Helaas ben ik er niet in geslaagd ten volle van het concert te genieten. Hoe dat komt weet ik niet precies maar ik vermoed dat het eerder aan mij dan aan Sam Beam en zijn muzikanten lag. Ik had mijn dagje niet, was in mijn eentje naar Brussel afgezakt en voelde mij behoorlijk alleen tussen al die mensen die elkaar ook tijdens het optreden bijzonder veel te vertellen hadden. Het lukte mij maar niet om volledig in de muziek op te gaan en om het helemaal compleet te maken kreeg het meisje dat voor mij stond de hik tijdens het prachtige en solo gebrachte bisnummer Flightless Bird, American Mouth. Jammer, maar ik vermoed dat ik ooit nog wel eens de kans zal krijgen om Iron & Wine live aan het werk te zien. Op het Cactusfestival deze zomer zal het in ieder geval niet zijn want dan vertoef ik in exotischer oorden.

Ray LaMontagne & The Pariah Dogs [Koningin Elisabethzaal, 18/02]

Het concert van Ray LaMontagne en zijn Pariah Dogs kon op voorhand eigenlijk al niet meer stuk. Tussen Ray en mij zit het al een tijdje goed en bovendien was ik er in geslaagd om drie vriendinnen warm te krijgen – de een wel iets warmer dan de ander – voor dit optreden. LaMontagne is een perfectionist en een man van weinig woorden. Wanneer hij het publiek toespreekt gaat dat gepaard met heel wat ‘euhs’ en gezoek naar de juiste woorden. Het zingen gaat hem gelukkig stukken beter af. LaMontagne bracht voornamelijk nummers uit zijn meest recente album God Willin’ and the Creek Don’t Rise met als hoogtepunten het opzwepende Repo Man en het solo gebrachte Like Rock & Roll and Radio. Naast eigen nummers zong hij ook een aantal countrycovers waarbij hij The Secret Sisters – de dames die het voorprogramma verzorgden – terug op het podium haalde om hem vocaal te assisteren. Het publiek was het hele concert lang laaiend enthousiast en ook de de door mij meegesleurde vriendinnen genoten van de avond. Het werd een mooie start van wat een meer dan fijn weekend zou worden.

Ik ben van elk concert blij dat ik erbij was maar vier optredens op acht dagen is misschien toch wel een beetje teveel van het goede. Het was ook niet evident om mijn werkrooster aan mijn concertagenda aan te passen. De komende twee maanden wordt het gelukkig wat rustiger maar mei belooft opnieuw een drukke concertmaand te worden. Het programma van Les Nuits Botanique 2011 al gezien? Dat zal weer kiezen worden…








Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.