Filmfestival Gent 2009 (2)

22 10 2009

FilmfestivalOnder het motto ‘beter laat dan nooit’ heb ik zonet besloten om alsnog een kort verslagje over mijn filmfestival te schrijven. Van de negen films die op mijn planning stonden heb ik er slechts vier gezien. De combinatie van veel te veel overuren, twee tieners helpen met het behalen van 9’s en 10’en op school en negen films meepikken op het filmfestival bleek minder evident dan verwacht.

Vrijdag 9 oktober

22.30: Ponyo On The Cliff By The Sea

Rond kwart na tien ploften mijn festivalpartner en ik neer in de zetels van de Sphinx. Ik had nog net genoeg tijd om mijn avondeten in de vorm van enkele koffiekoeken te verorberen vooraleer het schouwspel begon. Hayao Miyazaki wist mij de volle 100 minuten te charmeren met zijn animatiefilm over een bijzondere goudvis die wegvlucht uit de zee en vriendschap sluit met een 5-jarige kleuter. Vergeet het groteske en epische van bijvoorbeeld Spirited Away en denk terug aan films als My Neighbour Totoro en Kiki’s Delivery Service. Een prachtige, eenvoudige en soms hilarische kinderfilm die je weer helemaal terugvoert naar je kinderjaren.

Zaterdag 10 oktober

20.00: Dongbei, Dongbei

Het grote aanbod aan Chinese films op het festival dit jaar maakten het voor mij enorm moeilijk om er enkele films uit te kiezen. Achteraf gezien heb ik met Dongbei, Dongbei waarschijnlijk een verkeerde keuze gemaakt. Het is een feit dat ik mij door onvoorziene omstandigheden bijzonder moeilijk kon concentreren op het verhaal maar dit portret van een 19-jarig meisje uit het noorden van China zou mij waarschijnlijk ook in meer ideale omstandigheden niet echt geboeid hebben. Films bekijken waarin een taal wordt gesproken waar je helemaal niets van kent is bovendien niet altijd even evident. Vaak moest ik mij zodanig concentreren op de ondertiteling dat ik met moeite wist wie nou precies aan het woord was geweest. Bovendien leken de emoties die je op de gezichten van de acteurs kon aflezen niet altijd te passen bij wat ze aan het zeggen waren. Bevreemdende ervaring. Hoewel ik in het verleden toch al een aantal Chinese films zonder moeite kon volgen en bijzonder wist te appreciëren heeft dit alles volgens mij toch wel met een cultuurverschil te maken. Soit, de film wist mij dus niet echt te boeien en aan de meningen van anderen bij het buitengaan te horen was ik duidelijk niet de enige die daar zo over dacht.

22.30: Mommo

Mommo is een Turkse film over twee kinderen die na de dood van hun moeder aan hun lot worden overgelaten. Hun vader hertrouwt en zijn nieuwe vrouw wil de kinderen niet in huis nemen. Grootvader Hasan is oud en ziek maar probeert te vermijden dat de twee uit elkaar worden gehaald en naar een weeshuis worden gestuurd. Een trage film met prachtige beelden en een sterke band tussen broer en zus die mij bijzonder wist te ontroeren. Het feit dat ik tijdens een groot deel van de film heb moeten vechten tegen de slaap zegt niets over de kwaliteit van de film maar wel over de kwaliteit van de zetels in de Studio Skoop en mijn gebrek aan slaap.

Maandag 12 oktober

20.00: Jalainur

De les Frans moest het die avond met minstens één leerling minder doen want ik bevond mij in de Vooruit om Jalainur te bekijken. Een trage maar prachtige film over de ontluikende vriendschap tussen een oude arbeider en diens jonge opvolger in de steenkoomijnen van Jalainur in Mongolïe. Een eenvoudig maar mooi verhaal gecombineerd met prachtige beelden van stoomtreinen en oneindige vlakten. Meer dan de moeite waard!

Dinsdag 13 oktober 2009

22.30: Un Lac

Hoewel ik een ticket had voor deze film ben ik toch niet geweest. De vermoeidheid, het late uur, het gebrek aan een filmpartner, de rit naar Gent en de slechte commentaren die ik over Un Lac las, lieten mij besluiten om deze film aan mij te laten passeren. Misschien krijg ik hem ooit toch nog te zien en moet ik besluiten dat ik op dinsdag 13 oktober een foute beslissing maakte toen ik in plaats van naar Gent te rijden vroeg onder de wol kroop. Al heb ik een vaag vermoeden dat ik ook deze keer weer in die bewuste zaal in de Studio Skoop tegen de slaap zou gevochten hebben.

Besluit

Het 36ste filmfestival was voor mij een geslaagde editie maar aan het festival van vorig jaar kon het dan weer niet tippen. Als je weet dat ik toen twee films zag die ondertussen in mijn favorietenlijstje staan is dat niet vreemd natuurlijk. Op naar volgend jaar!





Filmfestival Gent 2009 (1)

7 10 2009

FilmfestivalHet filmfestival is gisteren alweer van start gegaan en ook dit jaar ben ik uiteraard van plan enkele films mee te pikken. Ik weet niet hoe anderen beslissen welke films zij gaan bekijken maar bij mij is dat een heel proces. Eerst en vooral lees ik vluchtig de papieren programmagids en zet een gigantisch streep door al de films die mij op het eerste zicht totaal niet interesseren en al de films uit de sectie Festival Preview. Vervolgens bestudeer ik het programma iets aandachtiger en probeer ik nog een aantal mij minder aansprekende films te schrappen. In een voorlaatste fase probeer ik over alle overgebleven films wat meer te weten te komen door mijn goede vriend Google aan het werk te zetten. En last but not least neem ik mijn agenda erbij en probeer ik zoveel mogelijk van de overgebleven films in mijn weekschema in te passen. Dat laatste bleek dit jaar een enorm moeilijke opdracht te zijn. Ik heb sowieso onregelmatige werkuren maar daarbij komt ook nog eens dat mijn bazen enkele dagen vrijaf nemen tijdens het filmfestival en dat ik dus nog enkele uren meer zal moeten werken dan tijdens andere, normale weken. Bijgevolg zal ik vaak naar de voorstellingen van 22.30 moeten gaan. Dat dat late aanvangsuur niet echt ideaal is als je de volgende dag toch om 7 of 8 uur alweer zo fris als een hoentje op het werk moet aanwezig zijn lijkt mij vrij duidelijk. Soit, na lang wikken en wegen heb ik het volgende programma opgesteld.

Vrijdag 9 oktober

22.30: Ponyo On The Cliff By The Sea

Zaterdag 10 oktober

20.00: Dongbei, Dongbei
22.30: Mommo

Zondag 11 oktober

22.30: Der Architekt

Maandag 12 oktober

14.30: Naked of Defenses
20.00: Jalainur
22.30: Mental

Dinsdag 13 oktober

22.30: Un Lac

Woensdag 14 oktober

22.30: Everything Strange and New

Het plan is om al die films te bekijken maar voorlopig heb ik voor slechts vier films tickets gekocht zodat ik toch nog kan veranderen van gedacht en mijn bed induiken in plaats van ‘s avonds nog naar Gent te rijden. Over Mental op maandagavond twijfel ik ook nog aangezien dat een twee uur durende film is en ik op dinsdag om iets na zes al terug mijn bed uit moet. A L’ouest de Pluton, Lost Songs of Anatolia, Petition en nog enkele andere interessante films zal ik helaas aan mij moeten voorbij gaan wegens sowieso niet inpasbaar in mijn drukke schema. Ik ben benieuwd of het festival voor mij persoonlijk zal kunnen tippen aan dat van vorig jaar. U leest het hier misschien nog wel.





Lost and Found

9 05 2009
© STUDIOaka

© STUDIOaka

Wanneer een kleine jongen de voordeur opent nadat hij de bel hoorde rinkelen, staat hij oog in oog met een pinguïn. De jongen vermoedt dat het beestje verdwaald is want het ziet er heel ongelukkig uit en achtervolgt hem overal. Nadat hij te weten komt dat pinguïns op de Zuidpool leven, besluit de jongen het beest terug naar daar te brengen…

Bovenstaande tekst is de korte inhoud van een, naar het schijnt, ontroerend beeldverhaal van de Ierse auteur en illustrator Oliver Jeffers. In het Nederlands werd het boek uitgebracht onder de titel Laat me niet alleen. Ik had eerlijk gezegd nog nooit  van het boek gehoord toen ik in december vorig jaar via Drawn! enkele ‘stills’ te zien kreeg van de animatiefilm die STUDIOaka op basis van het verhaal van Jeffers gemaakt heeft. Ik was echter meteen verkocht door de prachtige afbeeldingen die ik te zien kreeg. Kort daarna verscheen er ook een trailer voor de film. Die wist mij zodanig te overtuigen dat ik besloot dat ik de film zo snel mogelijk wou te zien krijgen. Terwijl de Britten Lost and Found reeds op televisie konden bekijken op kerstavond vorig jaar konden wij niets anders dan wachten op de dvd-release.

Sinds eind april is die dvd eindelijk beschikbaar en geïnteresseerden kunnen hem hier online bestellen. In tegenstelling tot wat u nu denkt ben ik zelf nog niet in het bezit van deze 25 minuten durende animatiefilm. Via Paypal kan je blijkbaar niet betalen op Amazon en aan kredietkaartgewijs betalen doe ik voorlopig nog niet mee. Ik kan jullie dus niet vertellen of de aankoop de moeite waard is maar de recensies en de trailer zijn alvast veelbelovend. Moest je toevallig of niet toevallig eigenaar zijn of worden van een schijfje met daarop Lost and Found, dan wil ik altijd wel eens langskomen om de film te bekijken. Ah ja.





Vermist: Totoro

25 03 2009

Totari No Totoro

Eind vorige zomer wist ik een aan haar zetel gekluisterde vriendin te plezieren door haar enkele dvd’s in bruikleen te geven. Het stapeltje kijkplezier bevatte onder meer de dvd van de film Tonari no Totoro of My Neighbour Totoro. Het kleinood werd mij toegestuurd door mijn Thais vriendinnetje, Fah. Dankzij haar ben ik dus de trotse eigenares van één van de mooiste animatiefilms die er ooit gemaakt zijn. Bovendien kan het schijfje ook dienst doen als talencursus want de origineel in het Japans gesproken film kan zowel met Chinese, Engelse als Thaise ondertiteling bekeken worden. En alsof dat nog niet genoeg is kan je de film ook in een Chinees en Thais gesproken versie bekijken. Ha!

Toen vorige week mijn dvd’s terug in mijn bezit kwamen, ontdekte ik met grote ontsteltenis (wat een vreemd woord eigenlijk) dat het schijfje van Tonari no Totoro niet in het hoesje zat. Ik mag er niet aan denken dat die dvd nooit meer terechtkomt. Sniksnok. Laat ons hopen dat Totoro nog niet doorheeft dat het reeds lente is en dat hij bijgevolg nog steeds zijn winterslaap houdt in de dvd-speler van die vriendin van mij. Moest u de komende dagen toevallig in contact komen met Totoro (2.10 meter groot, zwaar gebouwd, grijze vacht), gelieve hem te zeggen dat ik hem keihard mis en dat ik dolblij zou zijn om hem terug te zien. En zeg er maar bij dat ik pannenkoeken zal bakken als hij terugkomt. :-)





Last-minute brief aan de sint

6 12 2008

Liefste Sint,

Toen ik gisteren in de Humo een interview met een van uw hulpsinten zat te lezen, besefte ik ineens dat ik mijn verlanglijstje voor dit jaar nog niet doorgegeven heb. Ik vermoed dat u op dit moment al druk bezig bent met het rondbrengen van alle geschenkjes maar vanuit de veronderstelling dat u altijd en overal uw laptop bijhebt, hoop ik u via deze weg toch nog tijdig te kunnen bereiken.

Ik durf niet te beweren dat ik het voorbije jaar steeds braaf geweest ben maar ik denk dat ik toch wel kan stellen dat ik zeker niet stouter geweest ben dan de meeste andere kindjes. Ik probeer steeds in iedereen het goede te zien en op school doe ik terug heel hard mijn best. Ik ruim ook altijd mooi mijn kamer op wanneer ik merk dat mijn mama zenuwachtig wordt van al de boeken en notities die er rondslingeren.

Ik weet niet zo goed hoeveel andere kinderen gemiddeld aan u vragen maar ik zal hier een aantal van mijn wensen noteren. U kan dan zelf kiezen waar u mij mee verrast. Ik zou bijvoorbeeld heel graag zo’n nieuwe iPod nano van 16-GB krijgen. Die mp3-speler bestaat in negen verschillende kleuren en hoewel die groene perfect bij het behangpapier van mijn kamer zou passen, verkies ik toch een donkergrijs exemplaar. Ik heb namelijk niet zo graag dat mijn mp3-speler opvalt. Als u geen iPod nano’s meer liggen hebt of als u dat toch een beetje een te groot cadeau vindt – figuurlijk dan, want zo’n Ipod nano is een behoorlijk klein ding – kan u mij ook altijd een plezier doen met een dvd van één van de volgende films: Italiensk for Begyndere, Le Papillon, Lost in Translation, Mon Fils à Moi, The Straight Story, Tokyo.Sora, Vozvrashcheniye of Yi Ge Dou Bu Neng Shao.

Moest het voor u niet meer mogelijk zijn om deze nacht nog een van die dingen te bemachtigen en/of naar hier te brengen dan mag u mijn verlanglijstje ook altijd doorgeven aan uw collega, de kerstman. Ik bedank u alvast omdat u de tijd nam om dit te lezen en ik wens u nog veel succes met al het werk deze nacht.

Met vriendelijke groeten,
Linn

P.S. Ik heb bij het haardvuur enkele versnaperingen en wat drinken klaargezet zodat u, uw pieten en uw paard even pauze kunnen nemen tijdens deze drukke nacht.





Filmfestival Gent 2008 (3)

13 10 2008

Het filmfestival is nog niet gedaan maar ik heb al meer films gezien dan ik oorspronkelijk van plan was. Het is ook de eerste keer dat ik meer dan drie films ga gezien hebben. Vreemd eigenlijk als je bedenkt dat ik de voorbije jaren over een kot beschikte en dus veel minder ver moest lopen  dan nu om naar het filmfestival te gaan. Soit, de volgende films passeerden reeds de revue:

In Love We Trust (3,5/5)

Een gescheiden en hertrouwde vrouw (Mei Zhu) krijgt te horen dat haar dochtertje (Hehe) uit haar vorige huwelijk leukemie heeft. Enkel een beenmergtransplantatie kan het meisje nog redden. Helaas wordt er geen geschikte donor gevonden. Een broertje of zusje met exact hetzelfde type beenmerg is de enige kans om het meisje nog te genezen. Mei Zhu is vastbesloten al het mogelijke te doen voor Hehe en wil dus opnieuw een kind maken met haar ex-man (Xiao Lu). Xiao Lu is echter ook al hertrouwd. In Love We Trust focust op hoe Mei Zhu, Xiao Lu en hun partners elk op hun eigen manier met deze vreemde en moeilijke situatie proberen om te gaan.

Wendy and Lucy (3,5/5)

Een jonge vrouw (Wendy) is samen met haar hond (Lucy) op weg naar Alaska om er in een visbedrijf te gaan werken. In een kleine stad in Oregon krijgt ze echter autopech. Haar precaire financiële situatie zorgt ervoor dat zij enkele moeilijke beslissingen moet nemen. Alsof dat nog niet erg genoeg is, raakt Wendy ook nog eens haar hond kwijt.

With a Girl of Black Soil (3,5/5)

Een negenjarig meisje (Young-lim) woont samen met haar mentaal gehandicapte broer (Tong-gu) en hun vader (Hye-Gon) in een afgelegen mijndorpje in Zuid-Korea. Wanneer Hye-Gon stoflong blijkt te hebben en zijn job verliest, wordt hij depressief en raakt hij verslaafd aan alcohol. Young-lim probeert al het mogelijke te doen om het gezin draaiende te houden en haar broer en haar vader te helpen. Al gauw blijkt dat dit helemaal geen evidentie te zijn voor een meisje van negen.

O’Horten (3,5/5)

De 67-jarige Odd Horten werkt al veertig jaar lang als treinbestuurder op de lijn van Oslo naar Bergen. Op de laatste dag voor zijn pensioen komt hij te laat op zijn werk en vertrekt de trein zonder hem. Odd beseft ineens dat zijn vertrouwde leventje als machinist erop zit. Met wat zal hij zijn dagen nu moeten vullen?

Sleep Furiously

Deze documentaire, met soundtrack van Aphex Twin, geeft naar het schijnt een lyrisch beeld van de anachronistische rurale gemeenschap Trefeuring in Wales.

Worlds Apart (4,5/5)

Een zeventienjarig meisje (Sara) groeit op in een diepgelovig gezin van Getuigen van Jehova. Wanneer Sara verliefd wordt op een jongen (Teis) die geen Getuige van Jehova is, wordt haar hele wereld overhoop gegooid.

Vergeef mij het ontbreken van mijn persoonlijke mening over de films maar recensies schrijven is nu niet bepaald een van mijn specialiteiten. Toch zijn er nog enkele dingen die ik met jullie wil delen in verband met mijn filmfestivalervaringen. Tja, dat komt ervan hé je altijd alleen naar de film gaat en niemand hebt om achteraf een babbeltje mee te slaan. Staat u mij dus toe even enkele zaken op te sommen:

  • Tijdens het bekijken van In Love We Trust moest ik mij heel hard inhouden om niet te beginnen joelen van contentement bij het zien van een Totoro-knuffel in de achtergrond.
  • Mensen die With a Girl of Black Soil gezien hebben, worden vriendelijk verzocht hier hun mening over deze film mee te delen.
  • Michelle Williams speelt fantastisch goed in Wendy and Lucy. In feite speelden al de hoofdrolspelers van de films die ik zag indrukwekkend goed.
  • Bård Owe, de acteur die Odd Horten speelt in O’Horten, wist bij mij zowaar bijna dezelfde gevoelens op te wekken als Jo De Meyere. Ik denk dat ik kan besluiten dat ik een zwak heb voor verfrommelde mannen.
  • Sleep Furiously heeft in het bovenstaande lijstje geen punten gekregen omdat ik de film maar half gezien hebt doordat ik bijna de hele tijd tegen de slaap moest vechten. Ik hoop dat die mevrouw die naast mij zat dat niet gezien heeft. Ahum.
  • Na de laatavondfilm met de auto (ah ja, tegen dan rijden de treinen niet meer) terug huiswaarts keren is in feite nog tien keer leuker dan een film bekijken. Een streepje muziek, luidkeels meezingen en zo goed als geen andere auto’s tegenkomen. Ja, daar kan ik van genieten. Ik vond het verdorie jammer dat ik op een half uurtje al thuis stond.
  • 55-plussers zijn mooi op tijd wanneer ze naar een namiddagvoorstelling van een film uit het Plus Parcours komen kijken.
  • In een poging sociaal te zijn en eens niet alleen naar het filmfestival te trekken, had ik gisterennamiddag drie vriendinnen opgebeld om te vragen of zij vandaag met mij mee wilden naar Worlds Apart. Zij stemden alledrie toe en aldus beleefde ik een doldwaze avond die helaas veel te vroeg eindigde.
  • Worlds Apart vond ik trouwens werkelijk een prachtfilm. Al een geluk dat ik die vriendinnen meehad of ik was nog niet bekomen. Als je je haast kan je misschien nog een ticket bemachtigen voor de voorstelling van woensdagavond. Achteraf wel niet komen klagen als het toch niet jouw ding bleek te zijn.

Of ik nog films ga bekijken? Jazeker. Ik heb hier nog tickets liggen voor Young@Heart en The Shaft. Als je mij toevallig ziet zitten tijdens een van die films mag je altijd eens zwaaien. Met een beetje geluk heb ik jou gezien, ben ik niet in een verlegen bui en zwaai ik wel terug.





Filmfestival Gent 2008 (2)

28 09 2008

Na niet zo heel lang wikken en wegen heb ik vrijdagavond online tickets besteld voor de volgende drie films:

Sleep Furiously
Young@Heart (filmposter)
With a Girl of Black Soil (filmposter)

Als ik tijd en geld vind om nog meer films te bekijken dan ga ik dat zeker doen maar ik ben blij dat ik toch al tickets besteld heb voor mijn drie favorieten. In de sectie Festival Previews zijn er nog enkele films die ik zeker wil zien maar aangezien die toch ooit nog in de filmzalen zullen komen, wacht ik liever tot dan. Young@Heart zal normaal gezien vanaf december ook nog te zien zijn in de Belgische zalen maar dat heb ik pas ontdekt nadat ik mijn tickets besteld had. Nu ja, als deze documentaire echt zo goed is als ik denk dat hij zal zijn dan kan ik jullie allemaal nog proberen overtuigen om hem dan te gaan bekijken. Ha!

Daarnet heb ik trouwens, na elkaar een hele zomer niet gehoord te hebben, eindelijk weer eens een online gesprek gehad met mijn Thaise chatvriendin Fah. Ook deze keer sta ik er weer van versteld hoe ik echt met volle teugen geniet van onze chats. Mijn neef en zijn vrouw gaan in november op huwelijksreis naar Thailand. Ik moet en ik zal meegesmokkeld worden. Hehe. Soit, ik wou het over films hebben. Awel é, nog voor ik Fah iets vertelde over het Filmfestival Ghent wist zij mij te vertellen dat ze jaloers was op haar zus omdat die momenteel in Bangkok zit om aldaar naar het filmfestival te gaan. Jaja, momenteel is het Bangkok International Film Festival bezig. Hihi, en ineens zat er een Thais meisje de filmlijst van het festival in Gent te bestuderen en een Belgisch meisje de filmlijst van het festival in Bangkok. En ondertussen tegen elkaar maar tetteren over die films en andere dingen in onze levens. Zalig toch!? Hihi. En weet je wat? Er stonden zowaar twee Belgische films in die lijst van het filmfestival in Bangkok. Als dat niet fijn is. :-)





Filmfestival Gent 2008 (1)

24 09 2008

FilmfestivalIn mijn agenda staat genoteerd dat ik vanaf vandaag het programma van het Filmfestival Gent online kan bekijken. Het kan aan mij liggen maar ik heb het programma nog nergens kunnen vinden. De dag is echter nog niet om en ik blijf dus vol ongeduld wachten. De programmabrochure zou normaal ook vanaf vandaag beschikbaar zijn. Is er iemand die er daar in Gent al eentje kunnen bemachtigen heeft? Zelf kom ik pas maandag weer eens in mijn favoriete stad en ik zal dus tot dan moeten geduld hebben. Jammer want dat snuisteren in die programmabrochure is eigenlijk nog leuker dan het bekijken van de films zelf.

Voor de rest mag ik filmgewijs sowieso niet klagen deze week want sinds eergisteren zijn Il Y A Longtemps Que Je T’aime en Into the Wild te huur. Twee films die ik al een tijdje wil bekijken. Gisteren stond de eerste op het programma en vanavond de tweede. Eigenlijk wil ik El Método op Canvas ook zien vanavond. Aarrgghh, dat gaat nog problemen geven.

EDIT: Tussen het schrijven en het online zwieren van deze post ben ik een veertigtal minuten van de computer weggeweest en zie…het programma van het filmfestival staat ondertussen online. Het bijlezen van al jullie blogs wordt bij deze uitgesteld tot een later tijdstip. Mijn excuses daarvoor. ;-)





Pakje in de brievenbus

18 08 2008

Toen ik deze namiddag thuiskwam en de brievenbus opende, vond ik er een dikke bruine enveloppe met daarop enkele Taiwanese postzegels en mijn naam en adres. Ik herkende meteen het nette handschrift van Shui, een Taiwanees meisje waarmee ik reeds een paar keer postkaarten uitwisselde. De enveloppe in de brievenbus was echter te dik om postkaarten te bevatten en ik verwachtte ook helemaal geen post van Shui. Bovendien hoorde ik rammelende geluiden toen ik de omslag uit de brievenbus haalde. Neen, dat waren zeker geen postkaarten. Hmm, wat dan wel? Mijn ogen begonnen te glinsteren. De vorm van het pakje deed mij namelijk heel hard denken aan datgene wat ik enkele uren daarvoor nog tevergeefs had gezocht in de Sun Wah in Gent. Zou het? Ja, het kon bijna niet anders. Voorzichtig opende ik de enveloppe. jaaaa! Mijn mondhoeken bereikten hoogtes die ze vandaag in de verste verte nog niet bereikt hadden. In mijn handen had ik een blik met snoepjes. Niet zomaar het eerste het beste blik snoepjes, neen, een blik met Japanse Sakuma Drops. Dat zijn heerlijke fruitsnoepjes die reeds sinds 1908 bestaan en die wereldbekend werden door de film Grave of the Fireflies. In deze hartverscheurende oorlogsfilm is namelijk een belangrijke rol weggelegd voor zo’n blik Sakuma Drops. Het blik dat mij toegestuurd werd, is trouwens versierd met een afbeelding van de kleine Setsuko, een van de hoofdrolspeelsters in de film (foto van de voor- en achterzijde van zo’n blik).





Studio Ghibli

3 08 2008

Menig blogger schreef de laatste dagen iets over WALL·E, de nieuwe animatiefilm van Pixar Animation Studios. Ik ga dat echter niet doen. Neen, ik ga iets schrijven over de animatiefilms van Studio Ghibli. Deze Japanse filmstudio bestaat reeds sinds 1985 maar werd bij het internationale publiek pas goed bekend in 2003, dankzij de oscarnominatie voor Spirited Away.

Vijf jaar nadat ik Spirited Away zag, heb ik eindelijk enkele andere Ghibli films bekeken. Dat is mij zo goed bevallen dat ik twee van de vijf films die ik bekeek, een plaatsje heb gegeven in mijn lijstje van favoriete films. Ik stel jullie voor:

My Neighbour Totoro (1988)

Twee meisjes verhuizen met hun vader naar het platteland om in de buurt te zijn van het verpleegtehuis waar hun moeder ligt. Satsuki en Mei ontdekken dat het nabijgelegen bos bevolkt is door wonderlijke wezens. Ze raken al snel bevriend met deze buren en beleven magische avonturen.

(Trailer)

Grave of the Fireflies (1988)

Seita en Setsuko zijn broer en zus tijdens de Tweede Wereldoorlog in Japan. Nadat hun vader is gestorven tijdens een overzees gevecht en hun moeder is gedood door een luchtaanval, moeten ze naar andere familieleden toe voor hulp. Als die steun op een gegeven moment weggenomen wordt, staan ze er helemaal alleen voor. Ze zijn afhankelijk van elkaar voor het zorgen voor onderdak en eten.

(Trailer)

My Neighbour Totoro is een zalige film die mij weer helemaal kinds deed voelen en Grave of the Fireflies is een hartverscheurende film die mij tot tranen toe bewoog. Het is niet mijn gewoonte om films die ik zag meteen aan te schaffen maar deze keer kon ik niets anders dan een uitzondering maken. My Neighbour Totoro werd mij toegestuurd door Fah uit Thailand en Grave of the Fireflies kocht ik vrijdag in de Roxy in Gent.

Ik hoop dat jullie op z’n minst de moeite doen om de trailers te bekijken en moest je dan toch niet overtuigd zijn, kan ik jullie altijd nog The Return en Postmen in the Mountains aanraden. Dat zijn een Russische en een Chinese film (geen animatiefilms) die ik ook onder de categorie ‘pareltjes’ vind vallen. Ja, de laatste weken heb ik veel mooie films te zien gekregen. :)





On Beauty – Over Schoonheid

15 05 2008

Ik hoop ooit vloeiend Engels – en vooral Frans natuurlijk – te spreken. Wanneer ik een Engels of Frans gesproken film op dvd bekijk, zet ik dan ook vaak de ondertiteling voor slechthorenden aan in plaats van de ondertitels in het Nederlands. Soms gebeurt het, vooral wanneer ik naar een Frans gesproken film kijk, dat ik na een tiental minuten toch overschakel op Nederlandse ondertitels omdat ik schrik heb dat ik belangrijke stukken van de film ga missen door mijn gebrek aan een perfecte kennis van het Frans.

Heel af en toe probeer ik ook eens een boek in een andere taal te lezen. Vorige zomer las ik zo Cosmétique de l’ennemi van Amélie Nothomb. Dat ging vrij vlot maar dat lag ongetwijfeld aan het feit dat het taalgebruik nu niet bepaald moeilijk te noemen was. Een tijdje geleden kocht ik On Beauty van Zadie Smith voor een schappelijke prijs in de Fnac. Op het forum van de Vlaamse Geschiedkundige Kring had ik ooit eens iets gelezen over dit boek, waardoor mijn nieuwsgierigheid was gewekt. Ik lees de laatste jaren niet vaak maar als ik lees dan gebeurt dat meestal in mijn bed. Door te lezen voor het slapengaan probeer ik te vermijden dat ik nodeloos ga piekeren en de slaap niet kan vatten.

Enkele dagen geleden besloot ik te beginnen in On Beauty maar ik merkte dat mijn gedachten bij iedere leespoging vrij snel afdwaalden. Ik vermoed dat dat kwam omdat ik mij moest concentreren omdat het boek in het Engels en niet in het Nederlands geschreven was. Ik kreeg het gevoel dat ik daardoor ook heel wat nuances miste. Dit weekend raadpleegde ik dan ook de catalogus van de plaatselijke bibliotheek om te zien of Zadie Smith haar On Beauty in het Nederlands aanwezig was. Zoals dat meestal gaat met populaire boeken, was het natuurlijk uitgeleend. Maar kijk, eergisteren was Over Schoonheid terug aanwezig en ondertussen ligt het al in mijn bed. Hoewel het in het Nederlands een stuk sneller leest heb ik blijkbaar alles wat ik al in het Engels gelezen had toch goed begrepen. Ah ja, want ik ben natuurlijk terug van in het begin beginnen lezen. Alweer een uur of twee in mijn leven verspild. Ahum. ;)





Life is a Miracle

6 04 2008

Eindelijk heb ik een film van Emir Kusturica gezien. Ze speelden deze avond La Vie Est Un Miracle op La Deux. Ik zat zielig alleen voor de televisie, ik had honger maar niets lekkers in huis en de film was – uiteraard – gedubd (grom). En toch heb ik ontzettend genoten van deze 155 minuten durende tragikomedie.  De muziek, de personages en de humor (waarvan ik waarschijnlijk nog veel gemist heb door mijn gebrekkige kennis van de Franse taal) zijn zalig geschift. Er speelt zelfs een ezel met liefdesverdriet mee. Hehe. Ik heb zonet enkele recensies gelezen en die waren eigenlijk niet echt laaiend enthousiast over Life is a Miracle. Time of the Gypsies, Underground en Black Cat, White Cat van dezelfde regisseur zouden namelijk beter zijn. Nóg beter? Hmm, ik denk dat ik dringend naar de videotheek moet. :)

Het valt mij trouwens op dat er de laatste tijd heel veel mooie films getoond woorden op televisie. Nu ja, films die ík toch mooi en interessant vind. ;) Gisteren kon je zo nog The Straight Story zien op Nederland 2 en deze avond speelden ze daar het mooie Spring, Summer, Fall, Winter and Spring. Morgenavond wordt Nobody Knows op Canvas uitgezonden. Als je ook van dit soort films houdt, hou je dus best de televisieboekjes goed in de gaten.





Zalig Pasen

23 03 2008

Ik zou hier wat kunnen schrijven over:

  • The Darjeeling Limited, de film die ik deze avond zag.
  • Once, de film die ik eigenlijk liever had gezien maar die ik door mijn toegevingen aan ene koppige jongedame niet zag. :p
  • de alles doordringende geur die uitgaat van al de postkaarten die ik ontvang van mijn postkaartvriendinnetje uit India.
  • mijn zus die mij gisterenavond op msn wist te verrassen door de te melden dat zij een cursus visagie volgt.
  • Winnie De Poes die ziek is en voor de rest van zijn leven op dieet zal staan.
  • mijn eerste stappen in Twitterland.
  • het boek Fantastica van Merel Roze dat ik de voorbije week gelezen heb.
  • de gekke dingen waaraan ik vorige nacht dacht, toen ik door een gigantische overdosis energie de slaap niet kon vatten.

Helaas hebben we weer last van iets dat op een writer’s block lijkt en daarom beperk ik mij tot het iedereen toewensen van een fijne paasdag vol met paaseitjes en andere fijne dingen. Uiteraard hoort daar ook een passende afbeelding met paaskuikentjes bij.

De hierboven afgebeelde beestjes zijn hoogstwaarschijnlijk helemaal geen paaskuikentjes maar ik heb ze voor deze gelegenheid tot paaskuikentjes omgedoopt. Ik heb trouwens ook totaal geen idee van wat ze tegen elkaar zeggen maar voor het gemak ga ik ervan uit dat ze elkaar een vrolijk paasfeest wensen en dat ze opscheppen over de grote hoeveelheid paaseitjes die ze deze ochtend in hun tuin gevonden hebben.

NP: Prefab Sprout – Cars and Girls





Dagen Zonder Lief

15 03 2008

De voorbije week heb ik wat gefoefeld met de lay-out van mijn blog. Ik was niet tevreden over de manier waarop links aangeduid worden bij het ‘Regulus’ theme. Na heel wat zoeken en proberen ben ik uiteindelijk bij het theme ‘Ocean Mist’ terecht- gekomen. Van alle mogelijkheden voldoet die lay-out het meest aan mijn wensen. Ik hoef nu ook geen tijd meer te verprutsen met het maken van een eigen header want de gratis bijgeleverde kopfoto vind ik wel goed passen bij mijn postkaartenverslaving en mijn reishonger. We kunnen weer voor een tijdje verder. :)

Ik merk ook nu pas dat ik de voorbije week geen enkele log geschreven heb. Ik heb nochtans wel af en toe de tijd genomen om de nieuwe posts op mijn favoriete blogs te lezen. Ik heb er eigenlijk een enorm rare week op zitten. In het begin van de week is er iets gigantisch misgelopen met mijn biologische klok en bovendien lijkt het alsof de voorbije dagen meer een wazige droom dan werkelijkheid waren. Vreemd, allemaal heel vreemd. Gelukkig is er beterschap in zicht en normaal gezien zal die biologische klok vanaf morgen weer vrij normaal lopen. Net op tijd want volgende week staan er heel wat dagen in de bibliotheek op mijn planning en tot op heden zijn bibliotheken en zo nog steeds niet open ‘s nachts.

Positief aan vorige week is dan weer dat mijn poging om wat gezonder te eten en wat meer te bewegen zijn vruchten begint af te werpen. En neen, dan heb ik het niet over het aantal kilo’s dat ik misschien afgevallen ben. Dat is namelijk niet de (hoofd)reden van mijn poging tot gezonder leven.  Ik wil gewoon dat mijn lichaam weer werkt zoals een normaal gezond lichaam dat hoort te doen. Het ziet er momenteel naar uit dat dat dus ook gaat lukken. Hiphoi. Verder is het sowieso niet de bedoeling dat ik veel kilo’s kwijtraak want ik heb schrik dat mijn voorgevel dan weer even snel gaat smelten als een ijsje op een warme zomerdag.  Dat de omvang van mijn voorgevel zich nog steeds tot het minimum beperkt werd mij de voorbije dagen trouwens weer eens ‘pijnlijk’ duidelijk. Pas na het joggen – bij het in de douche springen –  merken dat je geen bh aanhebt zegt volgens mij genoeg. Hehe. ;)

Binnen een dik uur neem ik de trein richting Hotel Mama & Papa. Daar ga ik vlug de volgende les start to run lopen waarna ik naar Nele zal trekken om aldaar de film Dagen Zonder Lief te bekijken. Van een toepasselijke titel gesproken. Alhoewel, maak van die dagen maar maanden of zelfs jaren. ;) Als ik het mij goed herinner dan zal ik in mei alweer twee jaar vrijgezel zijn. De tijd vliegt…





Me and You and Everyone We Know

29 02 2008

Als je een klantenkaart hebt bij Video-Palace dan krijg je voor je verjaardag een kaart waarmee je dan gratis een dvd kan huren. Die aanbieding is echter slechts een maand geldig waardoor ik dus ten laatste deze week naar de videotheek moest om van die gratis dvd te kunnen genieten. Omdat ik vermoedde dat ik niet veel tijd zou hebben om de film te bekijken, koos ik er eentje uit die ik al eens gezien had maar die ik wel de moeite waard vond om nog eens te bekijken. Het werd Me, and You and Everyone We Know, een vreemde maar bijzonder geslaagde tragikomedie.

Mijn favoriete scène uit deze film is de scène met de goudvis.  Tragisch en komisch tegelijkertijd al moet ik zeggen dat voor mij eigenlijk vooral het komische overweegt. Zou ik dan toch een slecht karakter hebben? ;) Het muziekje van Michael Andrews maakt het voor mij trouwens helemaal af.








Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.