Mix & Match

31 01 2011
  • 2011 is reeds meer dan dertig dagen bezig en ik heb nog steeds niets op mijn blog gepost. Er staat nochtans een onafgewerkt jaarverslag van 2010 tussen mijn concepten. De kans bestaat dat ik dat verslag – onder het motto ‘beter laat dan nooit’ – binnenkort alsnog afwerk en op mijn blog zwier.
  • In de derde week van februari zijn er schandalig veel interessante concerten. Laura Veirs, Ray LaMontagne, Twin Shadow, PJ Harvey, The National, Iron & Wine en Joan as Police Woman doen in die bewuste week allemaal onze contreien aan. Lichtjes overdreven vind ik dat.
  • Ik gebruik de laatste tijd regelmatig de shuffle-functie op mijn iPod. Muziek beluisteren is sindsdien een stuk spannender geworden. En dan maar raden wie ik hoor met welk nummer en op welk album dat nummer ook alweer stond. Dolle pret.
  • Deze winter heb ik al meermaals last gehad van rode zwellingen op mijn vingers en tenen. Aangezien die zwellingen met jeuk gepaard gaan dacht ik dat ik het slachtoffer was geworden van één of ander bloeddorstig insect. Eén van mijn geliefde collega’s wist mij echter te vertellen dat ik gewoon last heb van Perniones ofte winterhanden en wintertenen. Ik wist begot niet eens dat dat bestond.
  • Begot is trouwens een woord dat mij mateloos intrigeert. Het staat niet in het woordenboek en is dus blijkbaar geen standaardtaal. Het wordt echter regelmatig gebruikt en wanneer ik het geschreven zie staan dan is dat meestal met een ‘t’. Ikzelf zou het nochtans liever met een ‘d’ schrijven. Dat lijkt mij niet onlogisch gezien de herkomst van het woord. Alé ja, begot met een ‘t’ schrijven, ik vind dat een beetje tegennatuurlijk.
  • Sinds november bevind ik mij terug op Twitter. Ik ben ondertussen reeds tot het besef gekomen dat ik bijzonder weinig te melden heb aldaar. Ja, nóg minder dan hier op mijn blog. Gelukkig zijn er een heleboel andere Twitteraars die wel interessante dingen te vertellen hebben. Ze zijn echter met zodanig veel dat ik er dan weer niet in slaag om al die tweets allemaal gelezen te krijgen. Om maar te zeggen dat het toch niet helemaal goed zit tussen Twitter en mij.
  • Ben ik de enige die het soms zo moeilijk vindt om een titel aan een blogpost te geven? Zeker wanneer het om zo’n verzameling weinig coherente mededelingen gaat als in deze post. Ik kon helaas op niets beters komen dan Mix & Match. Alé, eigenlijk wou ik er zelfs eerst mismatch van maken maar dat leek mij nog minder geslaagd dan de huidige titel. Boeiend, nietwaar!?
  • Et voila, hiermee heb ik dan toch een blogpost geschreven in januari 2011. Alé, technisch gezien is het al februari want het is reeds na middernacht maar ik ga hier wat foefelen met de publicatietijd van mijn bericht en niemand zal daar nog iets van merken. Het is maar dat ik dat zo slordig vind staan in die sidebar wanneer er een maand ontbreekt in het archief. Kuch.




Haat

22 09 2010

Wenn wir einen Menschen hassen, so hassen wir in seinem Bild etwas, was in uns selber sitzt. Was nicht in uns selber ist, das regt uns nicht auf.

~ Herman Hesse ~





Stripdieven

6 08 2009

Wachtkamers zijn vervelende plaatsen. Je zit er meestal te wachten op dingen waar je eigenlijk niet veel zin in hebt: een bezoek aan je huisarts, een gynaecologisch onderzoek, of nog erger… een controle bij de tandarts. Brrr… Om de tijd te doden of om niet de hele tijd op het gezicht van medewachtenden te moeten kijken, liggen er vaak tijdschriften en/of strips ter uwer beschikking.
Bovenstaande foto toont een sticker die boven zo’n stapeltje strips en boeken hangt in één van de vele wachtkamers die Vlaanderen rijk is. Al sinds de eerste keer dat ik hem zag, weet die sticker mij te intrigeren. Hangt hij er uit voorzorg? Is de schrijver ervan iemand die zelf in wachtzalen strips meegritst en die wil vermijden dat dat in de wachtkamer van zijn eigen praktijk gebeurt? Kwam de sticker er pas nadat één van de vele wachtenden die dagelijks in de wachtkamer plaatsnemen, besloot één of meerdere strips te stelen? Indien ja, wat is het profiel van zo’n stripdief? Zijn het ouderen met een klein pensioen die hun kleinkinderen met een strip willen plezieren? Jongemannen die hun reeds gigantische stripcollectie nog verder willen uitbreiden? Studenten die net niet lang genoeg moesten wachten om een Jommeke uit te lezen en hem in hun tas wegmoffelen om thuis verder te kunnen lezen? Rommelmarktverslaafden die een centje bijverdienen door strips te verkopen? …?
Het zijn allemaal vragen die tijdens het wachten in mijn hoofd passeren. Het moge bij deze duidelijk zijn dat ik geen strips of tijdschriften nodig heb om mijn tijd te doden. Als er dus ooit lectuur uit uw wachtzaal verdwijnt, mag u er zeker van zijn dat ik daar voor niets tussenzit.





Kalme Chaos

24 06 2009
© Hao Shiming

© Hao Shiming

Ik steven af op één van de grootste mislukkingen uit mijn leven.

Logischerwijs zou er hier dan ook grote paniek moeten heersen.

Maar neen, ik ben kalm, ijzig kalm, apathisch bijna.

En dat baart mij grote zorgen.





26 05 2009

Everything Will Be OK





Alain Bashung

14 03 2009
Alain Bashung

Alain Bashung

Bijna dagelijks staat er in de krant wel een artikel over het overlijden van een publiek persoon. Slechts zelden weet de dood van zo iemand mij echt te raken. Het gaat tenslotte zo goed als altijd om mensen die ik van haar noch pluimen ken. Fans die huilen bij het overlijden van hun idool heb ik dan ook altijd een beetje vreemd en belachelijk gevonden. Het kon er bij mij echt niet in dat mensen treuren om de dood van een wildvreemde. Ondertussen weet ik wel beter en heb ik al ondervonden dat ook ik soms geraakt ben door het overlijden van een publiek persoon.

Toen ik daarnet op de websites van enkele Belgische kranten las dat Alain Bashung deze namiddag aan kanker is overleden, was ik daar echt niet goed van. Nochtans wist ik tot voor kort niet eens wie die man was. Pas enkele weken geleden maakte ik, dankzij Huug, kennis met het nummer Madame Rêve van deze Franse chansonnier. Ik was meteen verkocht. Wat een fucking zalig nummer! Bij nader onderzoek bleek Bashung ook de zanger te zijn van Osez Josephine en Vertige de L’Amour, twee nummers die mij niet onbekend waren. Toch was het het nummer Madame Rêve dat ervoor zorgde dat Alain Bashung niet langer een illustere onbekende voor mij was. Avonden lang stond het nummer op repeat, ik zong het  luidkeels mee in de auto onderweg naar de les Frans en ik besloot dat het gewoon zalig moest zijn om Bashung dit nummer live te horen zingen. Helaas zal dat nooit gebeuren want vandaag verloor hij het gevecht tegen kanker. Op 28 februari, op de uitreiking van de Franse muziekprijzen, werd Bashung nog onderscheiden met drie trofeeën. Dat de 61-jarige man enorm verzwakt was door zijn ziekte kon je goed merken maar dat hij nog slechts zo kort te leven had, had ik echt niet gedacht. Alweer een mens die veel te vroeg komt te sterven. Echt jammer.

Bij deze post kunnen enkele links naar beeld en muziek echt niet onderbreken (klikken zult gij doen!):

  • Klik hier om Bashung aan het werk te zien op de uitreiking van de Franse muziekprijzen op 28/02/09: Ontroerend mooi.
  • Klik hier om te zien hoe Bashung één van zijn prijzen in ontvangst neemt: al even ontroerend mooi.
  • Klik hier om Osez Joséphine te bekijken en te beluisteren: een van zijn bekendste nummers.
  • Klik hier om Madame Rêve te bekijken en te beluisteren. Deze performance op een festival deze zomer is ook ronduit zalig. Hoewel Bashung hier reeds serieus ziek is, vind ik hem enorm sexy. De teneur van het nummer zelf zit daar ongetwijfeld voor een stuk tussen. Ahum. Maar ook dat gebaar met zijn handen, en die glimlach op het einde van het nummer. Zalig gewoon.




Datjes en Ditjes

13 07 2008
  • Het weekend is weer voorbij gevlogen. Jammer dat weekdagen minder snel voorbij vliegen.
  • Als je hulp nodig hebt om kasten uiteen te halen, te verhuizen en uiteindelijk terug in elkaar te steken mag je mij altijd roepen want ik ben daar sinds dit weekend bijzonder goed in.
  • Ik kwam al mijn autootjes van Matchbox tegen tijdens het leeghalen van de kasten. Ik heb ze uiteraard niet weggegooid.
  • Ik krijg nu al een punthoofd als ik nadenk over hoe ik die kamer van 27 m² hier ga inrichten.
  • Ik kan trouwens niet kiezen in welke kleur ik de muren ga verven. Tips zijn welkom. Er moeten slechts twee muren geverfd worden want de rest is allemaal hout.
  • Den Eurostock Europoint is gigantisch groot.
  • Een postpakket ontvangen uit Thailand is dolle pret.
  • Vrijdag bracht ik mijn meme een bezoekje in het bejaardentehuis. Toen ik toekwam vond ik haar niet. Ze was in haar badkamer haar slaapkleed aan het aandoen. Het was 17u. Hehe.
  • De vakantiejob zal tot 6 augustus duren. Dat is lang.
  • Mijn collega blijkt ook na twee weken nog een bijzonder fijn iemand te zijn. Hoera daarvoor. Hopelijk werkt zij even graag met mij als ik met haar.
  • Foto’s trekken en notities nemen is niet handig wanneer het giet.
  • Mijn paraplu was vorige week mijn beste vriend.
  • Aandaken met vlechtingen, ontlastingssystemen, getrapte daklijsten, muurankers, muizentandfriezen, … Chinees voor u? Frans voor mij.
  • Mattentaartjes zijn zeer lekker.
  • Getrakteerd worden in de Colmar is fijn. Ik heb mijn buikje rond gegeten. Dessert à volonté!
  • Na T. liet ook H. mij weten dat hij binnenkort waarschijnlijk in het buitenland zal gaan werken. Mijn mannelijke vrienden zijn blijkbaar avontuurlijk aangelegd.
  • Ik heb dit weekend drie ijsjes gegeten terwijl de regel van het huis is dat er slechts één ijsje per weekend mag gegeten worden.
  • De ijsjesregel werd hier geïntroduceerd omdat de oudjes schrik hebben dat dochterlief al de ijsjes gaat opeten zonder er ook maar eentje voor hen over te laten. Die dochters van tegenwoordig toch.
  • Zuslief ging maandagochtend een kijkje nemen in het reisbureau en enkele uren later zat zij op het vliegtuig naar Chios.
  • Tegen maandagavond had zij al enkele postkaarten gekocht voor haar grote zus.
  • Ik lees momenteel enkel op de trein. Ik zit dagelijks slechts 12 minuten op de trein. Ik lees dus niet veel.
  • Ik moest al een half uur in mijn nest liggen.
  • Ik zou nog een hele tijd kunnen doorgaan maar ik zal dit lijstje, in het belang van iedereen, hier afsluiten.
  • Ik wens jullie allemaal een fijne week toe.




Ditjes en Datjes

1 07 2008
  • Ik heb al enkele dagen geen goesting om te bloggen.
  • Zaterdag heb ik de hele dag behangen. Ik word nog een expert.
  • Zaterdagavond was ik onder de indruk van Lady Linn.
  • Zondag fietste ik een kilometer of 65 en dat is niet weinig als je bedenkt dat ik al in weken niet meer op een fiets zat.
  • Gisteren waren mijn eerste woorden: ‘Shit, moe kik zo over straat lopen?’
  • Mijn hoofd zag nog roder dan een tomaat en ik was duidelijk niet de enige die dat zag. Rode stukken werden overigens afgewisseld door witte stukken, wat het geheel nog lachwekkender maakte.
  • Een goede vriend verhuist deze zomer naar Straatsburg.
  • Ik ben ontzettend blij voor hem maar ik ga hem heel hard missen. Dat besefte ik gisteren.
  • Shit, ik ben aan het bleiten. Moest de vriend in kwestie mij nu zien, zou hij mij een bleitgeit noemen.
  • Ondanks het bovenstaande heb ik die fles champagne met plezier helpen leegdrinken.
  • Een fles champagne die ik overigens zelf aangevraagd had: ‘Breng maar een fles champagne mee om dat te vieren’. En zie, ik kreeg wat ik wou.
  • Wanneer mensen te dicht bij mij komen, figuurlijk dan (maar eigenlijk ook letterlijk) sla ik een beetje in paniek. Mijn excuses daarvoor…
  • De vakantiejob is begonnen. We kunnen weer beginnen aftellen.
  • Binnen een jaar of zo word ik – hopelijk – een echte werkmens. De vraag is naar welk moment ik dan moet aftellen. Mijn pensioen?
  • Mijn collega-jobstudente lijkt mij best wel een fijne dame te zijn.
  • Of ze kan tippen aan mijn collega van vorig jaar is echter nog een groot vraagteken. Ocharme, het meisje.
  • Neen, we gaan dat goed doen samen.
  • Toen ik daarnet even thuis was, vond ik drie enveloppen op de vensterbank.
  • De inhoud van die enveloppen stemde mij tevreden.
  • De drie prachtige kaarten van Krtek kreeg ik van een vriendelijke blogster.
  • Alsof dat nog niet genoeg was vond ik ook in Gent een met kaarten gevulde enveloppe in mijn brievenbus.
  • Alweer was een vriendelijke blogger de schuldige (het fototoestel ligt helaas thuis).
  • Ik heb hen nog niet persoonlijk bedankt maar dat ga ik morgen zeker doen.
  • Bloggers zijn fijne mensen. Ik ben een blogger. Ik ben een fijn mens. Hoop ik.
  • Garfield roept. Op mijn dekbed staat Garfield afgebeeld. Wanneer Garfield roept, is het dus bedtijd.
  • Ik verontschuldig mij  bij alle bloggers die ik lees omdat ik een beetje minder intensief hun blogs volg de laatste en misschien ook komende dagen.
  • Ik wens jullie allemaal een prettige week toe.
  • Slaapwel!




Onbegrijpelijk

25 06 2008

- Anoniem belachelijke reacties achterlaten op blogs
– In een parkje eten en de helft van je rommel achterlaten
– Een flyer die je net toegestopt kreeg op de grond werpen
– Na middernacht met veel lawaai een appartementsgebouw betreden
– Een gsm of ander voorwerp op de trein vinden en gewoon voor jezelf houden
– De banken op het Sint-Pietersplein beschadigen omdat je daar gewoon zin in hebt

Dat zijn allemaal dingen die ik nu eens echt niet begrijp. Er zijn nog andere momenten waarop ik mij stoor aan het gedrag van mijn medemens maar vaak kan ik dan wel een of andere verklaring voor hun gedragingen vinden. Ik denk dan bijvoorbeeld aan mensen die al op de trein willen stappen nog voor alle andere reizigers uitgestapt zijn. Dat zijn volgens mij vaak mensen die weinig met de trein rijden en schrik hebben dat de trein zonder hen gaat vertrekken. Hun gedrag is storend maar ergens kan ik nog begrijpen waarom ze het doen. Bij de voorbeelden die ik hier boven opsom kan ik echter geen verklaring voor het storend gedrag vinden. Dat zijn volgens mij gewoon voorbeelden van een gebrek aan respect voor zaken en voor je medemens. En ja, ik erger mij daaraan.

Zo, dat wou ik even kwijt. :)





On Beauty – Over Schoonheid

15 05 2008

Ik hoop ooit vloeiend Engels – en vooral Frans natuurlijk – te spreken. Wanneer ik een Engels of Frans gesproken film op dvd bekijk, zet ik dan ook vaak de ondertiteling voor slechthorenden aan in plaats van de ondertitels in het Nederlands. Soms gebeurt het, vooral wanneer ik naar een Frans gesproken film kijk, dat ik na een tiental minuten toch overschakel op Nederlandse ondertitels omdat ik schrik heb dat ik belangrijke stukken van de film ga missen door mijn gebrek aan een perfecte kennis van het Frans.

Heel af en toe probeer ik ook eens een boek in een andere taal te lezen. Vorige zomer las ik zo Cosmétique de l’ennemi van Amélie Nothomb. Dat ging vrij vlot maar dat lag ongetwijfeld aan het feit dat het taalgebruik nu niet bepaald moeilijk te noemen was. Een tijdje geleden kocht ik On Beauty van Zadie Smith voor een schappelijke prijs in de Fnac. Op het forum van de Vlaamse Geschiedkundige Kring had ik ooit eens iets gelezen over dit boek, waardoor mijn nieuwsgierigheid was gewekt. Ik lees de laatste jaren niet vaak maar als ik lees dan gebeurt dat meestal in mijn bed. Door te lezen voor het slapengaan probeer ik te vermijden dat ik nodeloos ga piekeren en de slaap niet kan vatten.

Enkele dagen geleden besloot ik te beginnen in On Beauty maar ik merkte dat mijn gedachten bij iedere leespoging vrij snel afdwaalden. Ik vermoed dat dat kwam omdat ik mij moest concentreren omdat het boek in het Engels en niet in het Nederlands geschreven was. Ik kreeg het gevoel dat ik daardoor ook heel wat nuances miste. Dit weekend raadpleegde ik dan ook de catalogus van de plaatselijke bibliotheek om te zien of Zadie Smith haar On Beauty in het Nederlands aanwezig was. Zoals dat meestal gaat met populaire boeken, was het natuurlijk uitgeleend. Maar kijk, eergisteren was Over Schoonheid terug aanwezig en ondertussen ligt het al in mijn bed. Hoewel het in het Nederlands een stuk sneller leest heb ik blijkbaar alles wat ik al in het Engels gelezen had toch goed begrepen. Ah ja, want ik ben natuurlijk terug van in het begin beginnen lezen. Alweer een uur of twee in mijn leven verspild. Ahum. ;)





Seizoenen

8 05 2008

Een tijdje geleden had ik een msn-gesprek met Fah, een Thais meisje dat ik via Last.fm leerde kennen. We hadden een gesprek over mode. In Thailand is het bijna het hele jaar door 25 graden of meer en men kent er dan ook geen winterseizoen zoals wij dat in België en heel wat andere Europese landen hebben. Het gevolg daarvan op modevlak is dat de kleerkasten in Thailand het hele jaar door gevuld zijn met het soort kledij dat wij enkel in de zomer bovenhalen. Het leek wel of Fah het jammer vond dat zij nooit een dikke winterjas of een paar mooie laarzen nodig had. Ik kreeg haast medelijden met haar. Hehe.

Ons gesprek deed mij ook beseffen dat het eigenlijk wel fijn is om ergens te leven waar de seizoenen vrij uitgesproken zijn. Zouden wij nu zo genieten van het mooie weer moesten de zon en de hoge temperaturen het hele jaar door alomtegenwoordig zijn? Ik denk het niet. Mijn favoriete seizoenen zijn de lente en de zomer maar zij zijn volgens mij juist zo speciaal omdat er een lange periode van veel minder zon en veel lagere temperaturen aan voorafgaat.

De mensen lijken ook weer helemaal op te leven nu de eerste zomerse temperaturen in ons landje gearriveerd zijn. Ik vraag mij af hoe mensen die bijvoorbeeld depressief zijn dat ervaren. Voelen die zich ook ietwat beter nu het zonnetje schijnt? Mijn gevoel zegt van niet. Het lijkt mij juist heel lastig om geconfronteerd te worden met al die vrolijke en schaars geklede mensen terwijl jij er maar niet in slaagt om met hen mee te genieten. Of zie ik dat verkeerd?





Slechteriken

6 05 2008

De geheimzinnige opdracht en De reis vol verrassingen zijn twee series van Bassie en Adriaan uit de eerste helft van de jaren negentig. In de eerste serie maakten Bassie en Adriaan een reis door Europa en in de tweede serie een reis door Amerika. Ik heb bijzonder graag naar die twee reeksen gekeken, waarschijnlijk vond ik het toen al zalig om andere landen te ontdekken. En toch was er iets dat mij enorm tegenstak. Ik had een bloedhekel aan de Baron en die andere boeven die Bassie en Adriaan constant tegenwerkten. Van mij mochten ze dat zootje ongeregeld gewoon uit dat programma halen.

Hetzelfde probleem had ik met De Smurfen. Konden die blauwe wezentjes geen leuke en spannende avonturen beleven zonder dat die irritante Gargamel telkens weer ambetant kwam doen? Soms sprak ik vrienden aan over mijn onvrede met die slechteriken maar zij beweerden allen dat De Smurfen en Bassie en Adriaan bijlange zo leuk niet zouden zijn zonder die gemenerds. Ik heb nooit begrepen waarom. Voor mij waren die slechteriken echt niet nodig geweest, integendeel.





Weg in slechte staat

4 05 2008

Deze namiddag maakte ik een korte fietstocht van 10 kilometer. Onderweg kwam ik het bord tegen dat hiernaast afgebeeld staat. Het deed mij denken aan een gelijkaardig bord dat vroeger aan het begin van de Zandweg stond. De Zandweg is een zijstraatje van de straat waar ik woon en zoals de naam zelf zegt is het een nogal zanderige weg. Ahum. Ik heb vroeger heel vaak nagedacht over wat er op dit bord te lezen stond. Ik dacht dat er straat’ in plaats van ‘staat’ moest staan en ik kon maar niet begrijpen dat de mensen die het bord gemaakt hadden, niet gezien hadden dat ze een ‘r’ vergeten waren. Gelukkig staat het woord ‘staat’ ondertussen ook in mijn woordenboek en hoef ik mijn hoofd niet meer te breken over ontbrekende letters op verkeersborden.





Boven Bloot

17 04 2008

Op de website van De Standaard las ik vandaag dat Deense vrouwen voortaan in hun blote borsten mogen zwemmen in de stedelijke zwembaden. Ik ben niet vies van een beetje bloot en kan me dus wel vinden achter deze beslissing. Meer zelfs, ik eis dat hetzelfde voortaan ook voor de Belgische zwembaden geldt. Het zou mijn grote zwemkledijprobleem in ieder geval oplossen. Mijn lichaam past niet meer in de zwempakken die ik hier liggen heb. Ik heb wel nog een felgroene bikini die dan weer niet echt gemaakt is om veel baantjes te trekken en een sportieve bikini die daarvoor wel ideaal is maar waarvan het bovenstukje dan weer te klein geworden is voor mijn gigantisch gegroeide boezem (ahum). Een nieuwe bikini of een nieuw zwempak kopen is geen optie want ik heb mijn geld voor andere dingen nodig. De enige oplossing is dus enkel een broekje dragen…





Publieke Toiletten

17 04 2008

Ik vind onderstaande cartoon echt hilarisch. Ik dacht dat dat weer zoiets typisch voor Linn was maar blijkbaar ben ik dus niet de enige. :D

Meer van dit hier.








Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.