Favoriete Albums 2011

26 12 2011
  • Nagenieten van het concert van Bill Callahan door Apocalypse nog eens op te leggen,
  • meezingen met James Vincent McMorrow tijdens het naar huis fietsen,
  • joggend de omliggende dorpen doorkruisen met Destroyer op de achtergrond,
  • in slaap vallen met de stem van Bon Iver in je oren,
  • langzaam wakker worden met The Sound of Everything van Thousands,
  • genieten van het Chinese landschap met The Laziest River (Destroyer!) als bijpassende soundtrack,
  • Gentle Spirit van Jonathan Wilson beluisteren tijdens je pauze en je een half uur lang in een andere wereld wanen.

Om maar te zeggen dat ik ook in 2011 weer intens van heel wat mooie muziek genoten heb. Net als vorig jaar heb ik eventjes de tijd genomen om een collage te maken van de albums die ik het voorbije jaar het meest beluisterd heb.


Andere mensen die albums maakten waarvan ik in 2011 genoten heb: Other Lives, Ólafur Arnalds, Josh T. Pearson, Lia Ices, Peter Broderick, Oliveray, Anna Calvi, Emmett Tinley, The Cave Singers, dEUS, Iron & Wine, …
En dan ga ik nu verder snuisteren in de lijstjes van andere mensen. Je kan je niet voorstellen wat een ontdekkingen een mens zo nog doet op het einde van het jaar.





Jonathan Wilson – Gentle Spirit

16 09 2011

Vier weken geleden ontdekte ik het album Gentle Spirit van Jonathan Wilson op de Luisterpaal. Ik was na één luisterbeurt al verkocht en sindsdien heb ik het meer dan 78 minuten durende plaatje zo goed als iedere dag opgelegd. Ik kan er maar geen genoeg van krijgen. Jonathan Wilson maakt psychedelische folk die sterk beïnvloed is door de folkrock uit de jaren 60 en 70 van onder andere Crosby, Stills & Nash, Jackson Browne en Neil Young. Maar ook namen als Pink Floyd, Elliott Smith en Devendra Banhart duiken op tijdens het beluisteren van Gentle Spirit. De nummers op het album beginnen vaak eenvoudig en bouwen langzaam op tot een muzikaal hoogtepunt. De songteksten zijn vaak nogal zweverig maar dat stoort mij niet echt. De nummers zitten gewoon erg goed in elkaar en Jonathan’s fluisterstem en zijn indruwekkende gitaarspel zijn erg meeslepend. Gentle Spirit is een hypnotiserende plaat die hier nog veel zal gedraaid worden.

Je kan Gentle Spirit beluisteren op Jonathan Wilson’s webpagina en op woensdag  16 november kan je hem live aan het werk zien in de Ancienne Belgique.





James Vincent McMorrow

24 08 2011

Jubelt ende juicht want u kan nu gratis ende voor niets het album Early In The Morning van James Vincent McMorrow beluisteren op Luisterpaal.fm.

Mensen die Villagers, Patrick Watson, Ray LaMontagne, Bon Iver, Fleet Foxes, Iron & Wine, S. Carey en consorten de moeite vinden zullen dit hopelijk ook wel weten te waarderen.

Allen daarheen dus!

En wie de smaak te pakken krijgt kan de man dit najaar live aanschouwen op Crossing Border in Antwerpen. Ik zag hem enkele maanden geleden solo aan het werk in de Botanique en zelfs zonder band wist hij mij te imponeren.

Deze akoestische versies van This Old Dark Machine en From the Woods hebben ervoor gezorgd dat ik benieuwd werd naar meer werk van James Vincent McMorrow:

http://www.jamesvmcmorrow.com/





Music Maestro!

23 02 2011

België is een fantastisch land voor muziekliefhebbers. We beschikken over een groot aantal fijne concertzalen en die worden frequent bezocht door zowel nationale als internationale artiesten. Het aanbod aan interessante live-optredens is zodanig groot dat een mens soms moeilijke keuzes moet maken. Zelf zag ik onlangs Mark Kozelek, Laura Veirs, Iron & Wine en Ray LaMontagne aan het werk. Een persoonlijk verslagje van vier concerten die ik op slechts acht dagen tijd zag:

Mark Kozelek [Vooruit, 11/02]

Mark Kozelek, ook wel bekend als frontman van Red House Painters en Sun Kil Moon, speelde solo in de Vooruit. Met zijn Spaanse gitaar in de hand nam hij plaats op een barkruk en bracht bijna twee uur lang een hele reeks melancholische songs. De nummers van Kozelek zijn vaak somber en lijken – zeker voor de niet geoefende luisteraar – allemaal een beetje op elkaar. De meeste liedjes die gespeeld werden kende ik wel maar na het concert moest je mij eerlijk gezegd niet komen vragen welke songs ik nu wel of niet gehoord had. Toch kon de man mijn aandacht anderhalf uur lang vasthouden en duurde het achteraf een tijdje voor ik zijn sombere wereld terug kon loslaten.

Laura Veirs [Botanique, 14/02]

Het concert van singer-songwriter Laura Veirs in de Botanique werd voorafgegaan door een optreden van Led to Sea, het soloproject van violiste Alex Guy. Haar muziek deed mij wat denken aan het werk van Owen Pallett en Andrew Bird en laat dat nu net twee muzikanten zijn wier muziek ik enorm weet te appreciëren. Een dame om in het oog te houden. De spontane Laura Veirs liet zich op het podium bijstaan door gitarist Tim Young en voornoemde Alex Guy. De sfeer was gemoedelijk en het werd een gezellig onderonsje daar in de Rotonde. Het drietal trakteerde ons voornamelijk op nummers uit het meest recente album July Flame maar ook oudere liedjes en enkele traditionele folksongs passeerden de revue. Veirs en haar muzikanten genoten merkbaar van hun performance en het publiek reageerde enthousiast. Met z’n allen bouwden we een meer dan fijn feestje waar bovendien geen einde aan leek te komen want Laura, Tim en Alex kwamen maar liefst drie keer terug om ons nog meer moois voor te schotelen.

Iron & Wine [Ancienne Belgique, 16/02]

Ik had reeds geruime tijd mijn ticket voor Iron & Wine op zak toen ineens bleek dat ook Twin Shadow – met niemand minder dan Lia Ices in het voorprogramma – die dag een concert zou geven in de AB. Ik wist even niet goed wat gedaan maar besloot uiteindelijk toch voor Iron & Wine te gaan. Helaas ben ik er niet in geslaagd ten volle van het concert te genieten. Hoe dat komt weet ik niet precies maar ik vermoed dat het eerder aan mij dan aan Sam Beam en zijn muzikanten lag. Ik had mijn dagje niet, was in mijn eentje naar Brussel afgezakt en voelde mij behoorlijk alleen tussen al die mensen die elkaar ook tijdens het optreden bijzonder veel te vertellen hadden. Het lukte mij maar niet om volledig in de muziek op te gaan en om het helemaal compleet te maken kreeg het meisje dat voor mij stond de hik tijdens het prachtige en solo gebrachte bisnummer Flightless Bird, American Mouth. Jammer, maar ik vermoed dat ik ooit nog wel eens de kans zal krijgen om Iron & Wine live aan het werk te zien. Op het Cactusfestival deze zomer zal het in ieder geval niet zijn want dan vertoef ik in exotischer oorden.

Ray LaMontagne & The Pariah Dogs [Koningin Elisabethzaal, 18/02]

Het concert van Ray LaMontagne en zijn Pariah Dogs kon op voorhand eigenlijk al niet meer stuk. Tussen Ray en mij zit het al een tijdje goed en bovendien was ik er in geslaagd om drie vriendinnen warm te krijgen – de een wel iets warmer dan de ander – voor dit optreden. LaMontagne is een perfectionist en een man van weinig woorden. Wanneer hij het publiek toespreekt gaat dat gepaard met heel wat ‘euhs’ en gezoek naar de juiste woorden. Het zingen gaat hem gelukkig stukken beter af. LaMontagne bracht voornamelijk nummers uit zijn meest recente album God Willin’ and the Creek Don’t Rise met als hoogtepunten het opzwepende Repo Man en het solo gebrachte Like Rock & Roll and Radio. Naast eigen nummers zong hij ook een aantal countrycovers waarbij hij The Secret Sisters – de dames die het voorprogramma verzorgden – terug op het podium haalde om hem vocaal te assisteren. Het publiek was het hele concert lang laaiend enthousiast en ook de de door mij meegesleurde vriendinnen genoten van de avond. Het werd een mooie start van wat een meer dan fijn weekend zou worden.

Ik ben van elk concert blij dat ik erbij was maar vier optredens op acht dagen is misschien toch wel een beetje teveel van het goede. Het was ook niet evident om mijn werkrooster aan mijn concertagenda aan te passen. De komende twee maanden wordt het gelukkig wat rustiger maar mei belooft opnieuw een drukke concertmaand te worden. Het programma van Les Nuits Botanique 2011 al gezien? Dat zal weer kiezen worden…





Favoriete Albums 2010

27 12 2010

De albums waar ik het voorbije jaar het meest van genoten heb:






Vermorzelde hoofdtelefoon

20 10 2010

Vorige week donderdag werd ik wakker met een kapotte hoofdtelefoon naast mijn hoofdkussen. U raadt het al, ja. Ik ben erin geslaagd het ding in mijn slaap te vermorzelen. Stom. Gelukkig heb ik mij reeds een nieuw exemplaar aangeschaft en kan ik weer naar hartenlust muziek beluisteren. Om deze aankoop te vieren trakteer ik jullie op enkele nummers uit een aantal albums die ik momenteel meer dan het beluisteren waard vind.

[Wanneer je met de muis op een afbeelding gaat staan, verschijnt de titel van een nummer op het album. Dubbelklik op de afbeelding om het nummer te beluisteren.]

Agnes Obel – Philharmonics

Agnes Obel is een in Berlijn wonende Deense die met Philharmonics een heerlijke pianoplaat maakte. Ik ontdekte dit debuutalbum via de Luisterpaal en was al tijdens de eerste luisterbeurt onder de indruk. Voor de fans van het Filmfestival: Thomas Vinterberg gebruikt drie nummers van Philharmonics in zijn nieuwste film Submarino. En zie, Sven van de Ongeletterde Wanhoop schreef reeds in juni een stukje over Agnes Obel.


Lost in the Trees – All Alone in an Empty House

Het Amerikaanse Lost in the Trees bracht All Alone in an Empty House reeds twee jaar geleden uit. In de zomer van dit jaar kwam er echter een heruitgave met twee extra nummers. De muziek van Lost in the Trees zou ik omschrijven als een heerlijke mix van klassiek en folkpop. Hopelijk moeten we niet lang meer wachten op een Europese tournee van deze band.


I Am Kloot – Sky at Night

Sky at Night is reeds het vijfde album van dit trio uit Manchester. Toch was het voor mij de eerste kennismaking met de muziek van I Am Kloot. Ik moet bekennen dat ik tot voor kort afknapte op hun ongelukkig klinkende – in het Nederlands althans – bandnaam. Dankzij de Luisterpaal gaf ik Sky at Night een kans en zie, ondertussen heb ik het album aan mijn cd-collectie toegevoegd . Wat een heerlijke en oprechte luisterplaat is dit.


Isobel Campbell & Mark Lanegan – Hawk

Hawk is reeds het derde album van de Schotse Isobel Campbell (Belle van ‘Belle and Sebastian’) en de Amerikaan Mark Lanegan. Zijn doorleefde en haar engelachtige stem blijkt  nog steeds een goede combinatie. Campbell schreef de nummers voor dit veelzijdige album. Omdat Lanegan geen tijd – of was het goesting? –  had om alle nummers in te zingen moest Campbell voor twee nummers beroep doen op singer-songwriter Willy Mason. Wie Campbell en Lanegan live aan het werk wil zien, kan op 9 december in de Vooruit in Gent terecht.

Peter Broderick – How They Are

Op How They Are van Peter Broderick is de piano prominent aanwezig.  Ik ben dezer dagen helemaal in de ban van deze dertig minuten durende plaatje. Vorige week woensdag kon je de jonge Amerikaan nog aan het werk zien in de Sint-Elisabethkerk in Sint-Amandsberg. Prachtig concert in een prachtige setting. Je leest er meer over op De Ongeletterde Wanhoop. In 2011 mogen we trouwens een nieuw album van Broderick verwachten. Een plaat die hij samen met Nils Frahm heeft opgenomen. Dat belooft.





Let Me Finish This Song!

19 07 2010

Owen Pallett op het Hillside Festival 2009, © Sean Richardson

Toen ik vandaag eens wou checken of ik online een verslag kon vinden van het optreden van Owen Pallett op het Dour Festival ontdekte ik dat de Canadees begin juli had afgezegd en werd vervangen door Memoryhouse. Jammer, al was Memoryhouse volgens mij wel een fijne vervanger.

Owen Pallett, die tot vorig jaar opereerde onder de naam Final Fantasy, is een klassiek geschoolde componist, violist en zanger. Zijn muziek bevindt zich op de grens tussen pop en klassiek. Op zijn meest recente album Heartland liet hij zich begeleiden door een symfonisch orkest maar op het podium staat hij er meestal alleen voor. Het is werkelijk ongelofelijk hoe hij met alleen zijn stem, zijn viool, een keyboard en enkele loop-pedalen zijn nummers even magisch kan laten klinken als op plaat. Ik zag hem in maart aan het werk in de Botanique en was behoorlijk onder de indruk.

Na het concert ging ik op zoek naar beeldmateriaal van andere concerten van Owen Pallett en ik botste daarbij op een opname van een deel van zijn optreden op het Hillside Festival op 26 juli 2009. Terwijl Pallett het nummer Lewis Takes Off His Shirt speelt, begint het zo hard te regenen dat de technische crew hem komt melden dat hij het optreden moet stop zetten. Pallett staat er echter op het nummer eerst uit te spelen. De regen komt met bakken uit de hemel gevallen en het podium opgewaaid maar Pallett geeft zich gepassioneerd over aan zijn muziek en het kletsnatte publiek gaat volledig uit zijn dak. Kippenvel gegarandeerd bij het zien van onderstaand filmpje!

Momenteel kan je de nieuwe EP Lewis Takes Off His Shirt gratis downloaden op de website van het Domino Label. Op deze EP vind je naast de albumversie van Lewis Takes off His Shirt  maar liefst zes remixen van het nummer door o.a Dan Deacon en Benoît Pioulard. [UPDATE: te laat! Het is betalen vanaf nu]

Nog meer fijn luister- en kijkmateriaal:

Duyster: interview en sessie Owen Pallett
La Blogotheque: Take away show Owen Pallett
Owen Pallett covert Mariah Carey (Zalig!)








Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.