Favoriete Albums 2011

26 12 2011
  • Nagenieten van het concert van Bill Callahan door Apocalypse nog eens op te leggen,
  • meezingen met James Vincent McMorrow tijdens het naar huis fietsen,
  • joggend de omliggende dorpen doorkruisen met Destroyer op de achtergrond,
  • in slaap vallen met de stem van Bon Iver in je oren,
  • langzaam wakker worden met The Sound of Everything van Thousands,
  • genieten van het Chinese landschap met The Laziest River (Destroyer!) als bijpassende soundtrack,
  • Gentle Spirit van Jonathan Wilson beluisteren tijdens je pauze en je een half uur lang in een andere wereld wanen.

Om maar te zeggen dat ik ook in 2011 weer intens van heel wat mooie muziek genoten heb. Net als vorig jaar heb ik eventjes de tijd genomen om een collage te maken van de albums die ik het voorbije jaar het meest beluisterd heb.


Andere mensen die albums maakten waarvan ik in 2011 genoten heb: Other Lives, Ólafur Arnalds, Josh T. Pearson, Lia Ices, Peter Broderick, Oliveray, Anna Calvi, Emmett Tinley, The Cave Singers, dEUS, Iron & Wine, …
En dan ga ik nu verder snuisteren in de lijstjes van andere mensen. Je kan je niet voorstellen wat een ontdekkingen een mens zo nog doet op het einde van het jaar.





Jonathan Wilson – Gentle Spirit

16 09 2011

Vier weken geleden ontdekte ik het album Gentle Spirit van Jonathan Wilson op de Luisterpaal. Ik was na één luisterbeurt al verkocht en sindsdien heb ik het meer dan 78 minuten durende plaatje zo goed als iedere dag opgelegd. Ik kan er maar geen genoeg van krijgen. Jonathan Wilson maakt psychedelische folk die sterk beïnvloed is door de folkrock uit de jaren 60 en 70 van onder andere Crosby, Stills & Nash, Jackson Browne en Neil Young. Maar ook namen als Pink Floyd, Elliott Smith en Devendra Banhart duiken op tijdens het beluisteren van Gentle Spirit. De nummers op het album beginnen vaak eenvoudig en bouwen langzaam op tot een muzikaal hoogtepunt. De songteksten zijn vaak nogal zweverig maar dat stoort mij niet echt. De nummers zitten gewoon erg goed in elkaar en Jonathan’s fluisterstem en zijn indruwekkende gitaarspel zijn erg meeslepend. Gentle Spirit is een hypnotiserende plaat die hier nog veel zal gedraaid worden.

Je kan Gentle Spirit beluisteren op Jonathan Wilson’s webpagina en op woensdag  16 november kan je hem live aan het werk zien in de Ancienne Belgique.





James Vincent McMorrow

24 08 2011

Jubelt ende juicht want u kan nu gratis ende voor niets het album Early In The Morning van James Vincent McMorrow beluisteren op Luisterpaal.fm.

Mensen die Villagers, Patrick Watson, Ray LaMontagne, Bon Iver, Fleet Foxes, Iron & Wine, S. Carey en consorten de moeite vinden zullen dit hopelijk ook wel weten te waarderen.

Allen daarheen dus!

En wie de smaak te pakken krijgt kan de man dit najaar live aanschouwen op Crossing Border in Antwerpen. Ik zag hem enkele maanden geleden solo aan het werk in de Botanique en zelfs zonder band wist hij mij te imponeren.

Deze akoestische versies van This Old Dark Machine en From the Woods hebben ervoor gezorgd dat ik benieuwd werd naar meer werk van James Vincent McMorrow:

http://www.jamesvmcmorrow.com/





Music Maestro!

23 02 2011

België is een fantastisch land voor muziekliefhebbers. We beschikken over een groot aantal fijne concertzalen en die worden frequent bezocht door zowel nationale als internationale artiesten. Het aanbod aan interessante live-optredens is zodanig groot dat een mens soms moeilijke keuzes moet maken. Zelf zag ik onlangs Mark Kozelek, Laura Veirs, Iron & Wine en Ray LaMontagne aan het werk. Een persoonlijk verslagje van vier concerten die ik op slechts acht dagen tijd zag:

Mark Kozelek [Vooruit, 11/02]

Mark Kozelek, ook wel bekend als frontman van Red House Painters en Sun Kil Moon, speelde solo in de Vooruit. Met zijn Spaanse gitaar in de hand nam hij plaats op een barkruk en bracht bijna twee uur lang een hele reeks melancholische songs. De nummers van Kozelek zijn vaak somber en lijken – zeker voor de niet geoefende luisteraar – allemaal een beetje op elkaar. De meeste liedjes die gespeeld werden kende ik wel maar na het concert moest je mij eerlijk gezegd niet komen vragen welke songs ik nu wel of niet gehoord had. Toch kon de man mijn aandacht anderhalf uur lang vasthouden en duurde het achteraf een tijdje voor ik zijn sombere wereld terug kon loslaten.

Laura Veirs [Botanique, 14/02]

Het concert van singer-songwriter Laura Veirs in de Botanique werd voorafgegaan door een optreden van Led to Sea, het soloproject van violiste Alex Guy. Haar muziek deed mij wat denken aan het werk van Owen Pallett en Andrew Bird en laat dat nu net twee muzikanten zijn wier muziek ik enorm weet te appreciëren. Een dame om in het oog te houden. De spontane Laura Veirs liet zich op het podium bijstaan door gitarist Tim Young en voornoemde Alex Guy. De sfeer was gemoedelijk en het werd een gezellig onderonsje daar in de Rotonde. Het drietal trakteerde ons voornamelijk op nummers uit het meest recente album July Flame maar ook oudere liedjes en enkele traditionele folksongs passeerden de revue. Veirs en haar muzikanten genoten merkbaar van hun performance en het publiek reageerde enthousiast. Met z’n allen bouwden we een meer dan fijn feestje waar bovendien geen einde aan leek te komen want Laura, Tim en Alex kwamen maar liefst drie keer terug om ons nog meer moois voor te schotelen.

Iron & Wine [Ancienne Belgique, 16/02]

Ik had reeds geruime tijd mijn ticket voor Iron & Wine op zak toen ineens bleek dat ook Twin Shadow – met niemand minder dan Lia Ices in het voorprogramma – die dag een concert zou geven in de AB. Ik wist even niet goed wat gedaan maar besloot uiteindelijk toch voor Iron & Wine te gaan. Helaas ben ik er niet in geslaagd ten volle van het concert te genieten. Hoe dat komt weet ik niet precies maar ik vermoed dat het eerder aan mij dan aan Sam Beam en zijn muzikanten lag. Ik had mijn dagje niet, was in mijn eentje naar Brussel afgezakt en voelde mij behoorlijk alleen tussen al die mensen die elkaar ook tijdens het optreden bijzonder veel te vertellen hadden. Het lukte mij maar niet om volledig in de muziek op te gaan en om het helemaal compleet te maken kreeg het meisje dat voor mij stond de hik tijdens het prachtige en solo gebrachte bisnummer Flightless Bird, American Mouth. Jammer, maar ik vermoed dat ik ooit nog wel eens de kans zal krijgen om Iron & Wine live aan het werk te zien. Op het Cactusfestival deze zomer zal het in ieder geval niet zijn want dan vertoef ik in exotischer oorden.

Ray LaMontagne & The Pariah Dogs [Koningin Elisabethzaal, 18/02]

Het concert van Ray LaMontagne en zijn Pariah Dogs kon op voorhand eigenlijk al niet meer stuk. Tussen Ray en mij zit het al een tijdje goed en bovendien was ik er in geslaagd om drie vriendinnen warm te krijgen – de een wel iets warmer dan de ander – voor dit optreden. LaMontagne is een perfectionist en een man van weinig woorden. Wanneer hij het publiek toespreekt gaat dat gepaard met heel wat ‘euhs’ en gezoek naar de juiste woorden. Het zingen gaat hem gelukkig stukken beter af. LaMontagne bracht voornamelijk nummers uit zijn meest recente album God Willin’ and the Creek Don’t Rise met als hoogtepunten het opzwepende Repo Man en het solo gebrachte Like Rock & Roll and Radio. Naast eigen nummers zong hij ook een aantal countrycovers waarbij hij The Secret Sisters – de dames die het voorprogramma verzorgden – terug op het podium haalde om hem vocaal te assisteren. Het publiek was het hele concert lang laaiend enthousiast en ook de de door mij meegesleurde vriendinnen genoten van de avond. Het werd een mooie start van wat een meer dan fijn weekend zou worden.

Ik ben van elk concert blij dat ik erbij was maar vier optredens op acht dagen is misschien toch wel een beetje teveel van het goede. Het was ook niet evident om mijn werkrooster aan mijn concertagenda aan te passen. De komende twee maanden wordt het gelukkig wat rustiger maar mei belooft opnieuw een drukke concertmaand te worden. Het programma van Les Nuits Botanique 2011 al gezien? Dat zal weer kiezen worden…





Favoriete Albums 2010

27 12 2010

De albums waar ik het voorbije jaar het meest van genoten heb:






Vermorzelde hoofdtelefoon

20 10 2010

Vorige week donderdag werd ik wakker met een kapotte hoofdtelefoon naast mijn hoofdkussen. U raadt het al, ja. Ik ben erin geslaagd het ding in mijn slaap te vermorzelen. Stom. Gelukkig heb ik mij reeds een nieuw exemplaar aangeschaft en kan ik weer naar hartenlust muziek beluisteren. Om deze aankoop te vieren trakteer ik jullie op enkele nummers uit een aantal albums die ik momenteel meer dan het beluisteren waard vind.

[Wanneer je met de muis op een afbeelding gaat staan, verschijnt de titel van een nummer op het album. Dubbelklik op de afbeelding om het nummer te beluisteren.]

Agnes Obel – Philharmonics

Agnes Obel is een in Berlijn wonende Deense die met Philharmonics een heerlijke pianoplaat maakte. Ik ontdekte dit debuutalbum via de Luisterpaal en was al tijdens de eerste luisterbeurt onder de indruk. Voor de fans van het Filmfestival: Thomas Vinterberg gebruikt drie nummers van Philharmonics in zijn nieuwste film Submarino. En zie, Sven van de Ongeletterde Wanhoop schreef reeds in juni een stukje over Agnes Obel.


Lost in the Trees – All Alone in an Empty House

Het Amerikaanse Lost in the Trees bracht All Alone in an Empty House reeds twee jaar geleden uit. In de zomer van dit jaar kwam er echter een heruitgave met twee extra nummers. De muziek van Lost in the Trees zou ik omschrijven als een heerlijke mix van klassiek en folkpop. Hopelijk moeten we niet lang meer wachten op een Europese tournee van deze band.


I Am Kloot – Sky at Night

Sky at Night is reeds het vijfde album van dit trio uit Manchester. Toch was het voor mij de eerste kennismaking met de muziek van I Am Kloot. Ik moet bekennen dat ik tot voor kort afknapte op hun ongelukkig klinkende – in het Nederlands althans – bandnaam. Dankzij de Luisterpaal gaf ik Sky at Night een kans en zie, ondertussen heb ik het album aan mijn cd-collectie toegevoegd . Wat een heerlijke en oprechte luisterplaat is dit.


Isobel Campbell & Mark Lanegan – Hawk

Hawk is reeds het derde album van de Schotse Isobel Campbell (Belle van ‘Belle and Sebastian’) en de Amerikaan Mark Lanegan. Zijn doorleefde en haar engelachtige stem blijkt  nog steeds een goede combinatie. Campbell schreef de nummers voor dit veelzijdige album. Omdat Lanegan geen tijd – of was het goesting? -  had om alle nummers in te zingen moest Campbell voor twee nummers beroep doen op singer-songwriter Willy Mason. Wie Campbell en Lanegan live aan het werk wil zien, kan op 9 december in de Vooruit in Gent terecht.

Peter Broderick – How They Are

Op How They Are van Peter Broderick is de piano prominent aanwezig.  Ik ben dezer dagen helemaal in de ban van deze dertig minuten durende plaatje. Vorige week woensdag kon je de jonge Amerikaan nog aan het werk zien in de Sint-Elisabethkerk in Sint-Amandsberg. Prachtig concert in een prachtige setting. Je leest er meer over op De Ongeletterde Wanhoop. In 2011 mogen we trouwens een nieuw album van Broderick verwachten. Een plaat die hij samen met Nils Frahm heeft opgenomen. Dat belooft.





Let Me Finish This Song!

19 07 2010

Owen Pallett op het Hillside Festival 2009, © Sean Richardson

Toen ik vandaag eens wou checken of ik online een verslag kon vinden van het optreden van Owen Pallett op het Dour Festival ontdekte ik dat de Canadees begin juli had afgezegd en werd vervangen door Memoryhouse. Jammer, al was Memoryhouse volgens mij wel een fijne vervanger.

Owen Pallett, die tot vorig jaar opereerde onder de naam Final Fantasy, is een klassiek geschoolde componist, violist en zanger. Zijn muziek bevindt zich op de grens tussen pop en klassiek. Op zijn meest recente album Heartland liet hij zich begeleiden door een symfonisch orkest maar op het podium staat hij er meestal alleen voor. Het is werkelijk ongelofelijk hoe hij met alleen zijn stem, zijn viool, een keyboard en enkele loop-pedalen zijn nummers even magisch kan laten klinken als op plaat. Ik zag hem in maart aan het werk in de Botanique en was behoorlijk onder de indruk.

Na het concert ging ik op zoek naar beeldmateriaal van andere concerten van Owen Pallett en ik botste daarbij op een opname van een deel van zijn optreden op het Hillside Festival op 26 juli 2009. Terwijl Pallett het nummer Lewis Takes Off His Shirt speelt, begint het zo hard te regenen dat de technische crew hem komt melden dat hij het optreden moet stop zetten. Pallett staat er echter op het nummer eerst uit te spelen. De regen komt met bakken uit de hemel gevallen en het podium opgewaaid maar Pallett geeft zich gepassioneerd over aan zijn muziek en het kletsnatte publiek gaat volledig uit zijn dak. Kippenvel gegarandeerd bij het zien van onderstaand filmpje!

Momenteel kan je de nieuwe EP Lewis Takes Off His Shirt gratis downloaden op de website van het Domino Label. Op deze EP vind je naast de albumversie van Lewis Takes off His Shirt  maar liefst zes remixen van het nummer door o.a Dan Deacon en Benoît Pioulard. [UPDATE: te laat! Het is betalen vanaf nu]

Nog meer fijn luister- en kijkmateriaal:

Duyster: interview en sessie Owen Pallett
La Blogotheque: Take away show Owen Pallett
Owen Pallett covert Mariah Carey (Zalig!)





Gayngs

31 03 2010

GAYNGS is een Amerikaans indie-collectief onder leiding van producer Ryan Olson. Meer dan 20 muzikanten – waaronder Justin Vernon van Bon Iver – werkten samen aan het debuutalbum Relayted dat midden mei zal uitkomen. De inspiratie voor al de songs op dit album werden gehaald bij het nummer I’m Not In Love van 10 CC. Sinds vorige week kan je de openingstrack The Gaudy Side of Town online  beluisteren. Mij hebben ze alvast nieuwsgierig gemaakt naar de andere nummers op het album.

GAYNGS – The Gaudy Side of Town:

Meer GAYNGS:

Gayngs.net
Gayngs on Myspace

UPDATE (10/05): het volledige album staat momenteel op de Luisterpaal [klik]

Meer fijne nummers van andere muzikanten:

Angus & Julia Stone – Black Crow [klik] *
Caribou – Odessa [klik] *
Erykah Badu – Window Seat [klik] *
Fang Island – Daisy [klik]
Foals – Spanish Sahara [klik] *
Grouper – Vessel [klik]
Joanna Newsom – Good Paving Company [klik]
Owen Pallett – E Is For Estranged [klik]
Phantogram – Mouthful of Diamonds [klik]
The Tallest Man on Earth – King of Spain [klik]
White Hinterland – Icarus [klik]
Yeasayer – One [klik] *

* De nummers met een sterretje hebben een mooie video en zijn dus ook het bekijken waard.





Music Is My Boyfriend (2009)

31 12 2009

Het voorbije jaar was voor mij een muzikaal jaar. Meer dan ooit tevoren beluisterde ik allerlei nieuwe en minder nieuwe albums. Ik leende cd’s in drie Vlaamse bibliotheken, schuimde allerlei muzieksites af, snuisterde maandelijks in de RifRaf, ontdekte nieuwe platen via de Luisterpaal, kocht veel te veel nieuwe cd’s en mijn iPod werd één van mijn beste vrienden. Een lijstje van de albums die het voorbije jaar een hoofdrol speelden in mijn muzikale avontuur mag hier dan ook niet ontbreken. Dit is geen lijstje van mijn favoriete albums uit 2009 maar wel een opsomming van de albums die het voorbije jaar een belangrijke rol speelden in mijn leventje.

Andrew Bird – Noble Beast (2009)

Alleen al bij het horen van de naam Andrew Bird beginnen mijn ogen te glinsteren. Ik ben reeds enkele jaren fan van ‘s mans muziek maar nadat ik hem een maand geleden live aan het werk zag in de Vooruit ben ik ook nog eens een heel klein beetje verliefd op hem geworden. Noble Beast heb ik vooral via mijn iPod, tijdens mijn fietstochten van en naar het werk, beluisterd. Dankzij Mister Bird reed ik zelfs ‘s morgens vroeg en in de regen al fluitend naar mijn werk. En dat terwijl ik niet eens kan fluiten. Ha!


Ray LaMontagne – Gossip In The Grain (2008)

Ray LaMontagne zag ik dit jaar ook live aan het werk, op Leffingeleuren. Den Ray is een bijzonder intrigerend man die met Gossip In The Grain zijn derde album maakte. Aanvankelijk was ik niet helemaal overtuigd van dit album. Het kon voor mij geenszins tippen aan Till The Sun Turns Black maar hoe vaker ik het beluisterde, hoe meer ik het begon te appreciëren. Als je mij het voorbije jaar al zingend achter het stuur van de auto zag zitten, is de kans groot dat dit album op lag.




Scott Matthew - There Is an Ocean That Divides and with My Longing I Can Charge It with a Voltage That’s So Violent to Cross It Could Mean Death (2009)

With every sweet hello, there’s a bitter goodbye’, is de eerste zin die Scott Matthew op dit album zingt en daarmee is de toon voor alles wat volgt reeds gezet. Neen, vrolijk zal je van deze muziek niet worden. Dit hartverscheurend mooi album wist mij van bij de eerste luisterbeurt te raken en het zal dan ook nog een hele tijd duren voor ik mezelf kan vergeven dat ik deze man dit jaar niet live aan het werk zag. Zijn optredens in Gent, Antwerpen, Brussel en Tourcoing liet ik aan mij voorbijgaan. Dom.



Bill Callahan – Sometimes I Wish We Were an Eagle (2009)

Sometimes I Wish We Were an Eagle is het tweede album dat Bill Callahan – voorheen bekend als Smog – onder zijn eigen naam uitbrengt. Het album kwam tot stand na zijn breuk met niet minder dan Joanna Newsom. Ik kocht Sometimes I Wish We Were an Eagle voor veel te veel geld in de Fnac in Brussel maar daar heb ik nog geen minuut spijt van gehad want het is een pracht van een album vol luisterpareltjes.




Patrick Watson – Wooden Arms (2009)

De muziek van Patrick Watson leerde ik kennen via zijn vorige album Close to Paradise. Ik heb bijzonder goede herinneringen aan die plaat. Dat ik nieuwsgierig was naar Wooden Arms was dan ook niet meer dan logisch. In tegenstelling tot een recensent van Pitchfork vind ik het album een toppertje. Patrick Watson maakt gebruik van oneindig veel instrumenten in zijn nummers en dat maakt het beluisteren van dit album telkens weer tot een ware ontdekkingstocht. Ik zag de man en zijn Wooden Arms enkele weken geleden live aan het werk in Leuven en was behoorlijk onder de indruk.


J. Tillman – Vacilando Territory Blues (2009)

Het was op de blog van Pisblom dat ik voor het eerst van J. Tillman – de drummer van Fleet Foxes – en dit album hoorde. Tijdens een toevallig bezoek aan MediaMarkt zag ik het album voor een mooi prijsje liggen en aangezien Tillman op het programma van Leffingeleuren stond, heb ik het maar meteen gekocht. Ik ben graag voorbereid wanneer ik naar een concert ga, ah ja. Vacilando Territory Blues was voor mij een echte groeiplaat die haar schoonheid slechts na vele draaibeurten prijs gaf. Het optreden van J. Tillman in Leffinge was trouwens meer dan indrukwekend. De nummers klinken live nóg stukken beter dan op plaat.

Emily Jane White – Victorian America (2009)

Dark Undercoat, het debuutalbum van Emily Jane White staat al een tijdje op mijn lijstje van nog te ontdekken albums. Toen Victorian America op de Luisterpaal verscheen besloot ik echter om het debuutalbum over te slaan en direct met Emily Jane White’s tweede album kennis te maken. Ook deze plaat bleek een echte groeiplaat te zijn. Na een groot aantal draaibeurten werd het mij duidelijk dat dit een wondermooi album is. Victorian America werd hier de voorbije weken veel beluisterd op de fiets en in de wagen. Ik krijg maar niet genoeg van de sobere luisternummers en de lichthese stem van Emily Jane White.

Kings of Convenience – Declaration of Dependence (2009)

Het derde album van het Noorse indie-folk duo liet vijf lange jaren op zich wachten. Wat mij betreft viel dat wachten anderzijds wel mee want ik ontdekte hun twee vorige albums pas drie jaar geleden. Declaration of Dependence is een bloedmooi album dat je doet dromen van heerlijke zomeravonden. In nobember zag ik Kings of Convenience trouwens live in het Koninklijk Circus alwaar ze bewezen dat hun sobere nummers ook live volledig tot hun recht komen.



Moderat – Moderat (2009)

Moderat is een samenwerkingsverband tussen Modeselektor en Apparat, het is maar dat u het weet. Mijn nieuwsgierigheid naar dit album vol hypnotiserende elektronische muziek werd gewekt door een bericht op het facebookprofiel van Melancholia. Had ik dat bericht toen niet gelezen dan was dit album waarschijnlijk volledig aan mij voorbij gegaan en had ik andere muziek op mijn iPod gezet om mijn looptochtjes in de eerste helft van dit jaar door te komen. Het was een hele tijd geleden dat ik het album  beluisterde maar op dit eigenste moment ligt het op en hoewel ik languit in mijn bed lig, voel ik de loopkriebels al terug opkomen.

Lykke Li – Youth Novels (2008)

Dit album zag ik begin dit jaar eens liggen bij de pas binnengebrachte cd’s in de bibliotheek. Ik kende Lykke Li toen enkel van het nummer Little Bit en hoewel ik dat liedje eigenlijk een beetje beu gehoord was besloot ik het album toch een kans te geven. Dat bleek een goede beslissing te zijn want het is een leuk plaatje dat mij snel wist te betoveren. In de eerste helft van dit jaar heeft ook Youth Novels mij regelmatig vergezeld tijdens het joggen. Dance, dance, dance vind ik trouwens zo’n heerlijk nummer dat ik mij zelfs tijdens het joggen niet kon inhouden om mee te zingen. En zingen terwijl je loopt is niet evident, neem dat maar van mij aan.





I ♥ Andrew Bird

23 11 2009

Mr. Bird

Sinds ik vorige week Andrew Bird live aan het werk zag in de Vooruit vertrek ik elke dag al fluitend naar mijn werk en ik kom elke dag al fluitend terug naar huis. Zelfs toen ik deze middag als een verzopen waterkieken de strijd met de rukwinden aanging bleef hij mij moed inzingen en vergat ik bijna dat ik tot op mijn blote vel nat aan het worden was. Zijn indrukwekkende live performance heeft een diepe indruk op mij nagelaten. Wat een artiest, wat een charismatische verschijning! Ik vrees zelfs dat ik een heel klein beetje verliefd ben geworden toen ik hem daar op de vierde rij van de theaterzaal zat te aanschouwen. Jaja, ik zou wel weten wat gedaan moest Mr. Bird langs mijn kassa passeren…

Luister- en kijkmateriaal voor de geïnteresseerden:





Kings of Convenience

10 11 2009
Kings of Convenience

Kings of Convenience

Gisterenavond gaven Erlend Øye en Eirik Glambek Bøe, beter bekend als het Noorse indie-folk duo Kings of Convenience, hun eerst concert ooit op Belgische bodem. Zoals u reeds kan raden was ik getuige van dit historische gebeuren dat zich voltrok in het Koninklijk Circus in Brussel. Het scheelde nochtans geen haar of ik had gisterenavond een test Frans zitten maken in plaats van met volle teugen van een zalig concert te genieten. Te lang twijfelen over het al dan niet gaan naar concerten is  één van mijn specialiteiten. Gelukkig nam ik zondagavond – dankzij het spreekwoordelijke duwtje in de rug van de man achter dit fotoblog – de juiste beslissing en bestelde ik op het laatste nippertje nog twee tickets.

Het eerste halfuur van het concert stonden Erlend en Eirik alleen op het podium. Meer dan hun stemmen, hun akoestische gitaren en sporadisch eens de piano hadden ze niet nodig om het publiek in vervoering te brengen. Tussen de nummers door werd er interactie gezocht met de fans en maakte Erlend grappige maar terechte opmerkingen over te luid handengeklap, het gehuil van een baby (!) in de zaal en nog een paar andere zaken. Bijzonder vreemde kerel trouwens, die Erlend. Hij is nu eens echt het typevoorbeeld van man dat ik voor mij zag toen ik een tijdje terug besloot dat ik deze T-shirt graag in mijn bezit zou hebben en met volle overtuiging zou dragen.

Soit, het concert dus. In een tweede deel  werden de Italiaanse Davide Bartolini (contrabas) en de Duitse Tobias Hett (viool) erbij gehaald en werd het tempo wat opgedreven. Ik kreeg het verdraaid lastig om stil te blijven zitten daar op stoel J284. Oude en nieuw nummers wisselden elkaar af maar werkelijk elk nummer was puur genieten. Het meer dan fantastische concert werd in stijl afgesloten met het nummer I’d Rather Dance With You. De hele zaal ging uit z’n dak en Erlend viste zowaar ene Audrey uit het publiek om enkele danspasjes mee te zetten.

Nous vous aimonssss (met de nadruk op de s, ja) riep Eirik ons toe tijdens het concert. De lieverd. Kuch. Ik kon na het heerlijke concert alleen maar besluiten dat het genoegen geheel wederzijds was. Met een glimlach op mijn gezicht en het nummer I’d Rather Dance With You in mijn hoofd trokken mijn concertpartner en ikzelve terug huiswaarts. De afterparty die Erlend organiseerde in de bar van de Botanique moesten we helaas aan ons voorbij laten gaan maar dat maakte de avond er niet minder geslaagd om.

[Luister en bekijk hier de single Boat Behind uit het nieuwe album Declaration of Dependence.]





Leffingeleuren 2009

23 09 2009

Tot vóór zaterdag beperkte mijn festivalervaring zich tot een avondje Cactusfestival in 2004. Ik herinner mij nog vaag dat ik toen Admiral Freebee en Patti Smith gezien heb. Het hele gebeuren deed mij echter bitter weinig en ik was zelfs content toen ik de volgende dag terug thuis was. De daaropvolgende jaren waren er maar weinig haren op mijn hoofd die eraan dachten nog eens een festival mee te pikken. Om grotendeels onverklaarbare redenen kwam daar deze zomer echter verandering in. Toen ik begon te beseffen dat ik Pukkelpop voor geen geld wou missen, was het al te laat natuurlijk. Daar ging mijn kans om Bill Callahan en vele anderen live aan het werk te zien. Als een geschenk uit de hemel was daar echter ineens de combinatie van een week verlof, Leffingeleuren en Ray Lamontagne. Als klap op de vuurpijl bood er zich zowaar iemand aan als mogelijke festivalpartner. En zo geschiedde…Linn ging naar Leffingeleuren. Een kort verslagje van de optredens die ik er zag.

Vrijdag 18 september

Na lang twijfelen liet ik vrijdagavond aan mij voorbijgaan.

Zaterdag 19 september

Alela Diane

Sympathieke Alela heeft haar lange haren ingeruild voor een korte coupe die ik haar bijzonder goed vind staan. De zangeres stond niet alleen op het podium maar werd begeleid door een band met daarin onder andere haar vader, een ongeïnteresseerd kijkende achtergrondzangeres en een langharige bassist die duidelijk nog onder invloed was van de alcohol van de avond ervoor. Alela’s volle stem en dromerige folknummers kwamen naar mijn mening niet echt tot hun recht in een nog niet half gevulde tent die ook heel wat ongeïnteresseerde babbelaars herbergde. Tja, dat zijn de nadelen van een festival tegenover een concert in een gewone zaal zeker? De meeste nummers die Alela bracht kwamen uit haar meest recente album To Be Still. Ik had stiekem gehooptwat meer nummers uit The Pirate’s Gospel te horen te krijgen maar al bij al was het meer dan een fijn concert.

Interview met Alela Diane op Leffingeleuren [klik]

J. Tillman

Joshua Tillman is de drummer van Fleet Foxes en dat alleen al zorgde ervoor dat er heel wat nieuwsgierigen waren afgezakt naar Zaal de Zwerver om de man aan het werk te zien. Ikzelf ben eerlijk gezegd (nog) niet zo bekend met de nummers van Fleet Foxes maar Tillman’s vijfde (!) plaat Vacilando Territory Blues heb ik de laatste weken zowat grijs gedraaid. Er waren enkele luisterbeurten nodig om het album te kunnen appreciëren maar ondertussen zit het meer dan goed tussen Vacilando Territory Blues en mij. Het optreden was op z’n zachtst gezegd de moeite waard. Tillman en zijn muzikanten lieten zich volledig gaan. De nummers klonken live ook veel krachtiger en intenser dan op het album. Ik zou niet durven zeggen dat ze beter klonken, maar in ieder geval wel anders. Hun set eindigde met het prachtige ‘New Imperial Grand Blues’, één van de ‘hardere’ nummers op Vacilando Territory Blues. Een waar muzikaal orgasme!

Interview met J. Tillman op Leffingeleuren [klik]

The Bony King of Nowhere

Het was via een blogpost van de heer Coudie dat ik The Bony King of Nowhere leerde kennen. Al van bij de eerste luisterbeurt van Alas My Love was ik verkocht. Met het optreden in Zaal De Zwerver was het net hetzelfde. Van zodra ze begonnen te spelen wisten ze mijn aandacht vast te houden en niet meer los te laten. Het deed mij iets om die talentvolle jonge mensen van eigen bodem aan het werk te zien. Bram Vanparys lijkt mij trouwens een uiterst charmante jongeman. De reacties van zowel vrouwelijke als mannelijke fans tijdens het concert maakten mij duidelijk dat ik niet de enige ben die deze mening is toegedaan.

Eilen Jewell

Joe Gideon & The Shark lieten het op het allerlaatste moment afweten waardoor Eilen Jewell in de zaal in plaats van het café mocht spelen. “Jewell vermengt op onnavolgbare wijze Amerikaanse folk met blues, country en vooral stokoude rockabilly,” staat er op de festivalsite van Leffingeleuren te lezen.  Ze wist met haar optreden een deel van het publiek zowaar aan het dansen te krijgen. Helaas werden de toeschouwers minder talrijk naarmate het concert van Daan in de tent dichterbij kwam. Mijn festivalpartner en ik bleven echter tot de laatste noot van Jewell’s set. We waren het erover eens dat haar swingende concert de ideale afsluiter was voor onze zaterdagavond op Leffingeleuren.

Zondag 20 september

Ray LaMontagne

Naar het optreden van Ray LaMontagne keek ik het meest van al uit. Ik leerde zijn muziek kennen via het album Till The Sun Turns Black en was op slag verliefd. Wat meteen opviel toen Ray en zijn band het podium betraden was dat hij niet in het midden van het podium maar helemaal rechts plaats nam. Al van bij de eerste noten van het nummer ‘Be Here Now’ was ik helemaal in de ban van die mysterieuze man met zijn hese stem. Het onophoudende geroezemoes in de tent zorgde er echter voor dat ik op geen enkel moment echt van het optreden heb kunnen genieten. Jammer. Het viel Ray trouwens ook op dat er veel lawaai was want in het midden van zijn set sprak hij zijn bandleden toe met de woorden “Anything that requires listening, we skip…”. Met nummers als ‘Meg White’ en ‘Henry Nearly Killed Me (It’s A Shame)’ wist hij de aandacht van het publiek  opnieuw vast te houden. Na het laatste nummer richtte LaMontagne zich (uit)eindelijk tot zijn publiek met een welgemeende “Thank You”. Vraag me niet waarom maar deze man intrigeert mij.

Seasick Steve

Sinds Seasick Steve een aantal jaar geleden optrad bij Jools Holland ontstond er een ware hype rond deze 68 jaar oude bluesmuzikant. Ik had me niet verdiept in zijn muzikaal oeuvre  en wist bijgevolg totaal niet aan wat ik mij moest verwachten. Nu ik een optreden van de man meegemaakt heb, kan ik de hype volledig begrijpen. Seasick Steve maakte er een heerlijk feestje van daar in de tent in Leffinge. Aoooooooooh!

Interview met Seasick Steve op Leffingeleuren [klik]

Ik denk dat het vrij duidelijk is dat mijn uitstapje naar Leffinge mij enorm bevallen is. Voor herhaling vatbaar!





Hutsepot van gedachten

2 06 2009
  • Ik weet niet hoe u zich vandaag voelde maar hier overheersten leegte, vermoeidheid, melancholiek, kwetsbaarheid, emotionaliteit en nog meer van die fijne zaken. Het voorbije weekend heb ik zo ongeveer een uur of dertig achter een kassa doorgebracht en dat gecombineerd met korte nachten heeft mij precies de das omgedaan. Het vuur dat de voorbije dagen in mij leek te branden is vandaag helemaal opgebrand.
  • U weet het misschien nog niet maar ik zit eigenlijk wel graag achter een kassa. In feite is het nog sterker dan dat, ik HOU van achter een kassa zitten. Niet achter eender welke kassa natuurlijk, enkel achter die kassa in die winkel die nog klein genoeg is om een soort van band te kunnen hebben met de klanten. De glimlach of vriendelijke woorden van die vaste klanten maakt mijn dag echt goed.
  • Onderschat werken in een supermarkt trouwens niet. Ik weet niet hoe het er ergens anders aan toe gaat maar daar waar ik af en toe mijn handen uit de mouwen steek wordt er echt keihard gewerkt. Achter zo’n kassa zitten bijvoorbeeld lijkt misschien niet moeilijk maar je moet je verdomd goed blijven concentreren om geen fouten te maken. Ik werk natuurlijk vooral op zon- en feestdagen en dat zijn de dagen waarop heel België langs mijn kassa lijkt te passeren. Soms voelt zo’n dag werken dan als een echte marathon. Je moest die rij wachtende klanten gisteren gezien hebben, zotjes lang. En let op, mijn collega en ik scannen nochtans aan een hoge snelheid hoor. Onderschat ons niet. ;-)
  • Neen, ik raak er steeds meer van overtuigd dat ik niet gemaakt ben om mijn hele leven achter een bureau vol papierwerk te slijten. Ik ben nu ook niet van plan mijn hele leven achter een kassa door te brengen maar mijn leven als werkmens aanvatten met een jaartje in die winkel werken is momenteel zeker een optie. Let op, in een grote supermarkt in een grote stad werken lijkt mij echter niets. Neen, geef mij maar een kleinere supermarkt waar je veel van de klanten meerdere keren per week ziet passeren om kleine inkopen te doen.
  • Voor we onze jaren als werkmens aanvatten moeten we echter nog steeds dat diploma behalen. Examens daar doen we – God zij dank – na januari dit jaar niet meer aan mee. Helaas moet er ook een deftige thesis geschreven worden om historica genoemd te kunnen worden. Logisch natuurlijk maar ik heb er echt de energie niet meer voor. Zelfs de gedachte dat ik er bijna van af zou kunnen zijn kan mij niet meer motiveren.
  • Ik heb al die jaren terug om allerlei bizarre en niet zo bizarre redenen de verkeerde studierichting gekozen maar helaas ben ik daar veel te laat achter gekomen. Soms denk ik dat ik in plaats van geslaagd met onderscheiding beter grandioos gebuisd was geweest in dat eerste jaar. Dan zou ik immers niet doorgegaan zijn met die studie en iets anders gekozen hebben. Ach ja, de juiste keuze zou het waarschijnlijk ook niet geworden zijn want toen was ik verre van de mens die ik nu ben. En gelukkig maar. Soit, de thesis dus: het beloven nog twee lastige maanden te worden. We zullen er echter door moeten want niet afstuderen – of toch tenminste het niet proberen – is absoluut GEEN optie.
  • Het joggen loopt trouwens nog steeds vlotjes. Gisterenavond ben ik na het werk doorgereden naar mijn favoriete Finse piste om mijn vijf kilometer nog te lopen. Het ging minder snel dan de vorige keren maar daar zaten die lange rijen aan de kassa misschien wel voor iets tussen. Uw jeans omwisselen voor uw loopbroek in de auto is trouwens niet handig. Zeker niet wanneer je in het heetst van de omwisselingsstrijd ineens enkele mannen voorbij ziet wandelen. U moet het zelf maar eens proberen maar op het moment dat je daar in je onderbroek halfnaakt zit te wezen is het verdomd lastig om de aandacht van voorbijgangers niet te trekken.
  • Ik moest vandaag in Gent zijn en passeerde toevallig langs de zalige winkel, genaamd Bilbo. Ik besloot in een rapke binnen te wippen maar dat was buiten de winkelier gerekend. De snoodaard had toch wel net de nieuwe van Scott Matthew opgelegd en dat moet zo ongeveer mijn favoriete album van het moment zijn. Een album met een ongezond lange titel trouwens: There’s an ocean that divides and with my longing I can charge it with a voltage that’s so violent to cross it could mean death. Prachtig album dus maar de ideale schijf om uw emotionele bui in vrolijkheid te doen omwaaien is het dan weer niet, integendeel.
  • Ik wilde in den Bilbo eigenlijk Sometimes I wish we were an eagle van Bill Callahan kopen maar ik vermoed dat het uitverkocht was want ik kon het niet vinden. Info vragen aan de verkoper was een optie maar ik durfde het niet omdat ik niet zeker wist hoe ik den Bill zijn achternaam moest uitspreken. Tja, als dat niet zielig is dan weet ik het ook niet meer. LOL. Soit, zo heb ik momenteel toch weer wat euro’s uitgespaard. :-p
  • Alé hup, ik ga maar eens een einde breien aan deze veel te lange en te persoonlijke blogpost. Soms vraag ik mij af of het wel slim is om hier zo’n persoonlijke dingen neer te schrijven want voor je het weet passeert er hier eens een niet zo’n fijne medemens (of een ontevreden klant)  die van de info alhier eens misbruik wil maken. Ach ja, ik ga er mijn slaap deze avond alvast niet voor laten. Ik ben naar mijn bed want morgen wacht er alweer een zware thesisdag. Dolle pret! Succes aan alle studenten die blokken en/of thesissen schrijven. Oh, en ook succes aan de werkmensen natuurlijk. Jullie doen dat ook goed. ;-)




My Life in Songtitles

28 05 2009

Oker heeft mij een leuk muzikaal stokje toegeworpen. De bedoeling is dat ik op onderstaande vragen antwoord met verschillende songtitels van één en dezelfde artiest. Omdat er maar weinig artiesten zijn waarvan ik heel veel nummers ken, heb ik de regels voor dit stokje een beetje aangepast. Ik heb al de vragen beantwoord met titels van nummers die deel uitmaken van mijn muziekcollectie.

Are you male or female:
Lady – Modjo [klik]

Describe yourself:
Someone That Cannot Love – David Fonseca [klik]

How do you feel about yourself:

Failure – Kings of Convenience [klik]

Describe where you currently live:
Le Plat Pays – Jacques Brel [klik]

If you could go anywhere you wanted to go, where would you go:
Burma – Lostep [klik]

Your favorite form of transportation:
White Horse – Scott Matthew [klik]

Your best friend:
Poor Leno – Röyksopp [klik]

Your favorite color:
Blue – Cat Power [klik]

Your favorite time of the day:
After Midnight – J.J. Cale [klik]

If your life were a TV show, what would it be called:
Make a Mess of Yourself – Thomas Dybdahl [klik]

What is life to you:
Waiting for the Miracle – Leonard Cohen [klik]

What is the best advice you have to give:
You Get What You Give – New Radicals [klik]

If you could change your name, what would it be:
Frieda – Ellen Allien [klik] of Cecilia – Thomas Dybdahl [klik]

My soul’s present condition:
Empty  – Ray LaMontagne [klik]

Thought for the Day:
Wise up – Aimee Mann [klik]

How would you like to die:
Alone in Kyoto – Air [klik]

My motto:
Better Days Will Come – Tahiti 80 [klik]

Het staat iedereen vrij om dit stokje in zijn originele of aangepaste vorm over te nemen. Ik kom zoals gewoonlijk dan wel eens de nieuwsgierige Linn uithangen op je blog.

@ Oker: ik hoop dat je mij de verkrachting van dit muzikaal stokje kan vergeven.





Dance, dance, dance…

20 04 2009

Dansen is niet echt een van mijn sterke kanten. Een gebrek aan gevoel voor ritme zit daar ongetwijfeld voor iets tussen maar mijn onvermogen om mijzelf volledig over te geven aan de muziek is volgens mij de grootste boosdoener. Ik ben altijd en overal, en dus ook tijdens het dansen, onbewust veel te veel bezig met hoe ik op anderen denk over te komen. Het is zelfs zo erg dat ik mij al niet op mijn gemak voel wanneer ik mij heupwiegend en zonder toeschouwers door mijn kamer probeer voort te bewegen. Hehe. Ik ben dan ook nooit echt een fuifbeest geweest. Jammer eigenlijk want diep in mij gaat een gigantisch feest- en dansbeest schuil. Ooit gaat dat beest er nog uitkomen en als het zover is dan organiseer ik een spetterend dansfeest waarop jullie allemaal uitgenodigd zijn.

Lykke Li en Bon Iver tonen zich van hun best kant in een parkje in Los Angeles. Stilzitten tijdens het beluisteren van deze akoestische versie van Dance, dance, dance is ten strengste verboden.








Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.