Staat hier normaal gezien niet zo een plastic paaltje, dacht ik toen ik met mijn fiets de verkeersdrempel opsjeesde. Dat er inderdaad een paaltje stond werd mij nog geen milliseconde later pijnlijk duidelijk want ik belandde met mijn klikken en mijn klakken op het harde asfalt. Vliegensvlug sprong ik terug recht, raapte ik mijn fiets op en merkte ik ineens dat mijn bril niet meer op mijn neus stond. Die bril terugvinden bleek echter geen sinecure zijn. Terwijl ik daar voorovergebogen het asfalt stond af te speuren zag ik niet veel meer dan neervallende regen- en bloeddruppels. Gelukkig passeerde er een vriendelijke mens die mij mijn bril – voortaan uit twee delen bestaande – terugbezorgde en aanbood mij naar huis te voeren. Aangezien ik zo goed als thuis was en ik mij helemaal niet slecht voelde heb ik hem vriendelijk bedankt voor de hulp en heb ik mijn reisweg met mijn fiets in de hand – fietsen met een vervormd fietsstuur leek mij behoorlijk gevaarlijk – verder gezet. Eenmaal thuis waste ik al het bloed van mijn gezicht en ontdekte ik een kleine gapende wonde boven mijn rechteroog. De man des huizes stond er op mij naar het spoed te brengen om de wonde te laten hechten. De arts van dienst haalde zijn naaitalent boven en nog geen half uur later waren we al terug op weg naar huis. Aan deze stommiteit zal ik niet meer dan een klein litteken en een gloednieuwe bril overhouden. Valt wel mee, denk ik dan.

Mr. Bird

Sinds ik vorige week Andrew Bird live aan het werk zag in de Vooruit vertrek ik elke dag al fluitend naar mijn werk en ik kom elke dag al fluitend terug naar huis. Zelfs toen ik deze middag als een verzopen waterkieken de strijd met de rukwinden aanging bleef hij mij moed inzingen en vergat ik bijna dat ik tot op mijn blote vel nat aan het worden was. Zijn indrukwekkende live performance heeft een diepe indruk op mij nagelaten. Wat een artiest, wat een charismatische verschijning! Ik vrees zelfs dat ik een heel klein beetje verliefd ben geworden toen ik hem daar op de vierde rij van de theaterzaal zat te aanschouwen. Jaja, ik zou wel weten wat gedaan moest Mr. Bird langs mijn kassa passeren…

Luister- en kijkmateriaal voor de geïnteresseerden:

• Oh No (album versie)
• Anonanimal (album versie)
• Why? (live)
• A Nervous Tic Motion Of The Head To The Left (live)

Kings of Convenience

Gisterenavond gaven Erlend Øye en Eirik Glambek Bøe, beter bekend als het Noorse indie-folk duo Kings of Convenience, hun eerst concert ooit op Belgische bodem. Zoals u reeds kan raden was ik getuige van dit historische gebeuren dat zich voltrok in het Koninklijk Circus in Brussel. Het scheelde nochtans geen haar of ik had gisterenavond een test Frans zitten maken in plaats van met volle teugen van een zalig concert te genieten. Te lang twijfelen over het al dan niet gaan naar concerten is  één van mijn specialiteiten. Gelukkig nam ik zondagavond – dankzij het spreekwoordelijke duwtje in de rug van de man achter dit fotoblog – de juiste beslissing en bestelde ik op het laatste nippertje nog twee tickets.

Het eerste halfuur van het concert stonden Erlend en Eirik alleen op het podium. Meer dan hun stemmen, hun akoestische gitaren en sporadisch eens de piano hadden ze niet nodig om het publiek in vervoering te brengen. Tussen de nummers door werd er interactie gezocht met de fans en maakte Erlend grappige maar terechte opmerkingen over te luid handengeklap, het gehuil van een baby (!) in de zaal en nog een paar andere zaken. Bijzonder vreemde kerel trouwens, die Erlend. Hij is nu eens echt het typevoorbeeld van man dat ik voor mij zag toen ik een tijdje terug besloot dat ik deze T-shirt graag in mijn bezit zou hebben en met volle overtuiging zou dragen.

Soit, het concert dus. In een tweede deel  werden de Italiaanse Davide Bartolini (contrabas) en de Duitse Tobias Hett (viool) erbij gehaald en werd het tempo wat opgedreven. Ik kreeg het verdraaid lastig om stil te blijven zitten daar op stoel J284. Oude en nieuw nummers wisselden elkaar af maar werkelijk elk nummer was puur genieten. Het meer dan fantastische concert werd in stijl afgesloten met het nummer I’d Rather Dance With You. De hele zaal ging uit z’n dak en Erlend viste zowaar ene Audrey uit het publiek om enkele danspasjes mee te zetten.

Nous vous aimonssss (met de nadruk op de s, ja) riep Eirik ons toe tijdens het concert. De lieverd. Kuch. Ik kon na het heerlijke concert alleen maar besluiten dat het genoegen geheel wederzijds was. Met een glimlach op mijn gezicht en het nummer I’d Rather Dance With You in mijn hoofd trokken mijn concertpartner en ikzelve terug huiswaarts. De afterparty die Erlend organiseerde in de bar van de Botanique moesten we helaas aan ons voorbij laten gaan maar dat maakte de avond er niet minder geslaagd om.

[Luister en bekijk hier de single Boat Behind uit het nieuwe album Declaration of Dependence.]

Ik weet niet wat u normaal doet op zondag maar ik scan dan de hele dag winkelwaren. Op zondag is het zo druk in de supermarkt waar ik werk dat ik tijdens de openingsuren meestal niet eens de tijd vind om eens van mijn flesje spuitwater te drinken. Gemiddeld bedien ik zo’n zevenhonderdtal klanten op zondag. Ik ben dan geen doodgewone kassierster maar een robot. Ik doe dan alles wat ik moet doen aan een razendsnel tempo en zonder echt na te denken over wat en wie er allemaal langs mijn kassa passeert. Versta me niet verkeerd, ook op zondag probeer ik de klanten met de glimlach te bedienen maar dat blijkt vaak minder evident te zijn dan op andere werkdagen.

Op zondag erger ik mij aan dingen die ik op andere dagen beter over mij heen kan laten waaien, op zondag krijg ik de kriebels van:

• Mensen die niet begrijpen dat je ook voor een pakje sigaretten in de rij moet aanschuiven.

‘Mensen die slechts één stokbrood, één pot mayonaise of één kilo mandarijntjes kopen schuiven ook gewoon aan, Meneer.’

• Klanten die heel ostentatief zuchten wanneer ze horen dat de persoon voor hen in de rij vraagt of ik hun doos koekjes kan inpakken.

Om nog maar te zwijgen over alle blikken die ik in mijn rug voel priemen wanneer ik in een snel tempo doch met een aanvaardbaar resultaat een fruitmand, een fles wijn of een doos koekjes probeer in te pakken. Eén keer heb ik mij tijdens de inpakdaad omgedraaid om te zien of die priemende blikken inbeelding waren of niet. Nooit meer zeg ik u. Ik ben zo al zenuwachtig genoeg tijdens dat inpakken.

• Kinderen die luidkeels roepen en ruzie maken zonder dat hun ouders ook maar één poging doen om hun kroost ook maar ietwat te doen kalmeren.

Ook scannende robots kunnen zich slechts moeilijk concentreren wanneer een oorlog rond hen woedt. Scannen mag dan wel eenvoudig lijken maar zonder opperste concentratie loopt er regelmatig wat mis. Ik zou bijvoorbeeld niet willen dat ik u een product twee keer aanreken, dat ik het verkeerde bedrag intik wanneer u met Bancontact wil betalen of dat ik u veel te weinig wisselgeld teruggeef.

• Mensen die mij met hun blik (en soms zelfs meer) willen doden wanneer ik hun meedeel dat we geen enkel pakje van hun favoriete en blijkbaar onmisbare sigaretten meer in voorraad hebben.

‘Dinsdag zijn ze terug in voorraad, Mevrouw. Zo lang kan uw man niet wachten? Hij zal kwaad zijn wanneer u thuiskomt? Mja, het spijt me Mevrouw, ik kan u echt niet helpen.’

• Mensen die kwaad worden wanneer ze meer dan vijf minuten na (!) sluitingsuur niet meer binnen mogen.

Iedere klant die vóór de begintune van het nieuws binnenstapt is nog welkom in onze winkel maar al wie daarna nog wil binnenkomen heeft meestal pech. ‘Dat het licht na sluitingsuur altijd nog een hele tijd aanblijft en dat we dus toch niet zo gehaast zijn om naar huis te gaan? Awel, het zal u misschien verbazen maar na sluitingsuur zijn wij vaak nog drie kwartier tot een uur (en soms zelfs meer) bezig met kuisen, de afwas doen, de kassa tellen, …’

• Klanten die – nadat je reeds afgerekend hebt – een zakje vragen en je voor een dief aanzien wanneer je hen voorzichtig meedeelt dat een plastic zakje drie cent kost.

‘We hebben ook dozen meneer, die zijn gratis. U  weigert drie cent te geven voor een plastic tasje en U moet van geen dozen weten? Ok, meneer. Prettige dag nog, Meneer.’

• Mensen die halsstarrig weigeren gebruik te maken van de beurtbalkjes (ja, zo heten die dingen) maar wel luidkeels en verontwaardigd beginnen te roepen wanneer je op het punt staat hun blikje cola te scannen omdat je denkt dat dat nog bij de waren van de persoon voor hen hoort. Het kan uiteraard ook de klant zijn die aan de buurt is die met veel lawaai duidelijk maakt dat dat blikje cola echt wel niet van hem is.

Ik stond er voor mijn begindagen als kassiersters ook niet bij stil maar die beurtbalkjes liggen daar dus echt niet voor niets hé. Tijdens de week doe ik nog een poging om in te schatten welke waren bij welke klant horen maar op zondag bent u met zodanig veel en zijn mijn enige en grootste zorgen jullie correct bedienen en de wachttijden in de rij tot een minimum beperken. Als er maar vijf centimeter tussen uw blikje Cola en de producten van de persoon voor u staat dan lijkt het mij niet meer dan normaal dat ik niet doorheb dat die Cola bij u en niet bij de oudere dame vóór u hoort.

• Klanten die op geen enkele manier laten blijken dat ze doorhebben dat er achter die scannende robot een person van vlees en bloed schuilgaat. Ze weten je ‘hallo’, ‘alstublieft’, en ‘bedankt” straal te negeren, ze hebben je niet aangekeken, geen woord gezegd (althans niet tegen jou) en hun geld op bijna een meter van jou vandaan – ergens tussen hun net gescande goederen -  gedeponeerd.

Kijk, ik verwacht echt niet dat je de vriendelijkheid zelve bent aan mijn kassa en we hebben allemaal wel eens een slechte dag maar als je mij straal weet te negeren door al het bovenstaande te combineren dan denk ik dat je geen notie hebt van het begrip elementaire beleefdheid.

Ik zou nog een hele tijd kunnen doorgaan met het beschrijven van dergelijke situaties maar ik ga jullie en vooral mijzelf daarvan besparen. Vandaag was ik immers uitzonderlijk eens vrij en heb ik mij dus aan niets van al dat bovenstaande moeten ergeren. Ha!

Er rest mij enkel nog te zeggen dat ik – in tegenstelling tot wat je zou kunnen denken na het lezen van al het bovenstaande -  mijn werk bijzonder graag doe, zelfs op zondag. Het is een feit dat de zondag qua werk een stuk eentoniger is dan de andere dagen, maar daartegenover staat dat de zondagen nog sneller voorbijvliegen dan de andere dagen en dat er na een zondag steeds een maandag volgt en laat dat nu toch wel net de sluitingsdag van de winkel zijn. Jaja, deze week heb ik het echt getroffen. Ik ben zowaar twee volledige, opeenvolgende dagen thuis. Mijn weekend is dus nog maar halfweg. Hoera daarvoor!

Onder het motto ‘beter laat dan nooit’ heb ik zonet besloten om alsnog een kort verslagje over mijn filmfestival te schrijven. Van de negen films die op mijn planning stonden heb ik er slechts vier gezien. De combinatie van veel te veel overuren, twee tieners helpen met het behalen van 9’s en 10′en op school en negen films meepikken op het filmfestival bleek minder evident dan verwacht.

Vrijdag 9 oktober

22.30: Ponyo On The Cliff By The Sea

Rond kwart na tien ploften mijn festivalpartner en ik neer in de zetels van de Sphinx. Ik had nog net genoeg tijd om mijn avondeten in de vorm van enkele koffiekoeken te verorberen vooraleer het schouwspel begon. Hayao Miyazaki wist mij de volle 100 minuten te charmeren met zijn animatiefilm over een bijzondere goudvis die wegvlucht uit de zee en vriendschap sluit met een 5-jarige kleuter. Vergeet het groteske en epische van bijvoorbeeld Spirited Away en denk terug aan films als My Neighbour Totoro en Kiki’s Delivery Service. Een prachtige, eenvoudige en soms hilarische kinderfilm die je weer helemaal terugvoert naar je kinderjaren.

Zaterdag 10 oktober

20.00: Dongbei, Dongbei

Het grote aanbod aan Chinese films op het festival dit jaar maakten het voor mij enorm moeilijk om er enkele films uit te kiezen. Achteraf gezien heb ik met Dongbei, Dongbei waarschijnlijk een verkeerde keuze gemaakt. Het is een feit dat ik mij door onvoorziene omstandigheden bijzonder moeilijk kon concentreren op het verhaal maar dit portret van een 19-jarig meisje uit het noorden van China zou mij waarschijnlijk ook in meer ideale omstandigheden niet echt geboeid hebben. Films bekijken waarin een taal wordt gesproken waar je helemaal niets van kent is bovendien niet altijd even evident. Vaak moest ik mij zodanig concentreren op de ondertiteling dat ik met moeite wist wie nou precies aan het woord was geweest. Bovendien leken de emoties die je op de gezichten van de acteurs kon aflezen niet altijd te passen bij wat ze aan het zeggen waren. Bevreemdende ervaring. Hoewel ik in het verleden toch al een aantal Chinese films zonder moeite kon volgen en bijzonder wist te appreciëren heeft dit alles volgens mij toch wel met een cultuurverschil te maken. Soit, de film wist mij dus niet echt te boeien en aan de meningen van anderen bij het buitengaan te horen was ik duidelijk niet de enige die daar zo over dacht.

22.30: Mommo

Mommo is een Turkse film over twee kinderen die na de dood van hun moeder aan hun lot worden overgelaten. Hun vader hertrouwt en zijn nieuwe vrouw wil de kinderen niet in huis nemen. Grootvader Hasan is oud en ziek maar probeert te vermijden dat de twee uit elkaar worden gehaald en naar een weeshuis worden gestuurd. Een trage film met prachtige beelden en een sterke band tussen broer en zus die mij bijzonder wist te ontroeren. Het feit dat ik tijdens een groot deel van de film heb moeten vechten tegen de slaap zegt niets over de kwaliteit van de film maar wel over de kwaliteit van de zetels in de Studio Skoop en mijn gebrek aan slaap.

Maandag 12 oktober

20.00: Jalainur

De les Frans moest het die avond met minstens één leerling minder doen want ik bevond mij in de Vooruit om Jalainur te bekijken. Een trage maar prachtige film over de ontluikende vriendschap tussen een oude arbeider en diens jonge opvolger in de steenkoomijnen van Jalainur in Mongolïe. Een eenvoudig maar mooi verhaal gecombineerd met prachtige beelden van stoomtreinen en oneindige vlakten. Meer dan de moeite waard!

Dinsdag 13 oktober 2009

22.30: Un Lac

Hoewel ik een ticket had voor deze film ben ik toch niet geweest. De vermoeidheid, het late uur, het gebrek aan een filmpartner, de rit naar Gent en de slechte commentaren die ik over Un Lac las, lieten mij besluiten om deze film aan mij te laten passeren. Misschien krijg ik hem ooit toch nog te zien en moet ik besluiten dat ik op dinsdag 13 oktober een foute beslissing maakte toen ik in plaats van naar Gent te rijden vroeg onder de wol kroop. Al heb ik een vaag vermoeden dat ik ook deze keer weer in die bewuste zaal in de Studio Skoop tegen de slaap zou gevochten hebben.

Besluit

Het 36ste filmfestival was voor mij een geslaagde editie maar aan het festival van vorig jaar kon het dan weer niet tippen. Als je weet dat ik toen twee films zag die ondertussen in mijn favorietenlijstje staan is dat niet vreemd natuurlijk. Op naar volgend jaar!

Het filmfestival is gisteren alweer van start gegaan en ook dit jaar ben ik uiteraard van plan enkele films mee te pikken. Ik weet niet hoe anderen beslissen welke films zij gaan bekijken maar bij mij is dat een heel proces. Eerst en vooral lees ik vluchtig de papieren programmagids en zet een gigantisch streep door al de films die mij op het eerste zicht totaal niet interesseren en al de films uit de sectie Festival Preview. Vervolgens bestudeer ik het programma iets aandachtiger en probeer ik nog een aantal mij minder aansprekende films te schrappen. In een voorlaatste fase probeer ik over alle overgebleven films wat meer te weten te komen door mijn goede vriend Google aan het werk te zetten. En last but not least neem ik mijn agenda erbij en probeer ik zoveel mogelijk van de overgebleven films in mijn weekschema in te passen. Dat laatste bleek dit jaar een enorm moeilijke opdracht te zijn. Ik heb sowieso onregelmatige werkuren maar daarbij komt ook nog eens dat mijn bazen enkele dagen vrijaf nemen tijdens het filmfestival en dat ik dus nog enkele uren meer zal moeten werken dan tijdens andere, normale weken. Bijgevolg zal ik vaak naar de voorstellingen van 22.30 moeten gaan. Dat dat late aanvangsuur niet echt ideaal is als je de volgende dag toch om 7 of 8 uur alweer zo fris als een hoentje op het werk moet aanwezig zijn lijkt mij vrij duidelijk. Soit, na lang wikken en wegen heb ik het volgende programma opgesteld.

Vrijdag 9 oktober

22.30: Ponyo On The Cliff By The Sea

Zaterdag 10 oktober

20.00: Dongbei, Dongbei
22.30: Mommo

Zondag 11 oktober

22.30: Der Architekt

Maandag 12 oktober

14.30: Naked of Defenses
20.00: Jalainur
22.30: Mental

Dinsdag 13 oktober

22.30: Un Lac

Woensdag 14 oktober

22.30: Everything Strange and New

Het plan is om al die films te bekijken maar voorlopig heb ik voor slechts vier films tickets gekocht zodat ik toch nog kan veranderen van gedacht en mijn bed induiken in plaats van ’s avonds nog naar Gent te rijden. Over Mental op maandagavond twijfel ik ook nog aangezien dat een twee uur durende film is en ik op dinsdag om iets na zes al terug mijn bed uit moet. A L’ouest de Pluton, Lost Songs of Anatolia, Petition en nog enkele andere interessante films zal ik helaas aan mij moeten voorbij gaan wegens sowieso niet inpasbaar in mijn drukke schema. Ik ben benieuwd of het festival voor mij persoonlijk zal kunnen tippen aan dat van vorig jaar. U leest het hier misschien nog wel.

Tot vóór zaterdag beperkte mijn festivalervaring zich tot een avondje Cactusfestival in 2004. Ik herinner mij nog vaag dat ik toen Admiral Freebee en Patti Smith gezien heb. Het hele gebeuren deed mij echter bitter weinig en ik was zelfs content toen ik de volgende dag terug thuis was. De daaropvolgende jaren waren er maar weinig haren op mijn hoofd die eraan dachten nog eens een festival mee te pikken. Om grotendeels onverklaarbare redenen kwam daar deze zomer echter verandering in. Toen ik begon te beseffen dat ik Pukkelpop voor geen geld wou missen, was het al te laat natuurlijk. Daar ging mijn kans om Bill Callahan en vele anderen live aan het werk te zien. Als een geschenk uit de hemel was daar echter ineens de combinatie van een week verlof, Leffingeleuren en Ray Lamontagne. Als klap op de vuurpijl bood er zich zowaar iemand aan als mogelijke festivalpartner. En zo geschiedde…Linn ging naar Leffingeleuren. Een kort verslagje van de optredens die ik er zag.

Vrijdag 18 september

Na lang twijfelen liet ik vrijdagavond aan mij voorbijgaan.

Zaterdag 19 september

Alela Diane

Sympathieke Alela heeft haar lange haren ingeruild voor een korte coupe die ik haar bijzonder goed vind staan. De zangeres stond niet alleen op het podium maar werd begeleid door een band met daarin onder andere haar vader, een ongeïnteresseerd kijkende achtergrondzangeres en een langharige bassist die duidelijk nog onder invloed was van de alcohol van de avond ervoor. Alela’s volle stem en dromerige folknummers kwamen naar mijn mening niet echt tot hun recht in een nog niet half gevulde tent die ook heel wat ongeïnteresseerde babbelaars herbergde. Tja, dat zijn de nadelen van een festival tegenover een concert in een gewone zaal zeker? De meeste nummers die Alela bracht kwamen uit haar meest recente album To Be Still. Ik had stiekem gehooptwat meer nummers uit The Pirate’s Gospel te horen te krijgen maar al bij al was het meer dan een fijn concert.

Interview met Alela Diane op Leffingeleuren [klik]

J. Tillman

Joshua Tillman is de drummer van Fleet Foxes en dat alleen al zorgde ervoor dat er heel wat nieuwsgierigen waren afgezakt naar Zaal de Zwerver om de man aan het werk te zien. Ikzelf ben eerlijk gezegd (nog) niet zo bekend met de nummers van Fleet Foxes maar Tillman’s vijfde (!) plaat Vacilando Territory Blues heb ik de laatste weken zowat grijs gedraaid. Er waren enkele luisterbeurten nodig om het album te kunnen appreciëren maar ondertussen zit het meer dan goed tussen Vacilando Territory Blues en mij. Het optreden was op z’n zachtst gezegd de moeite waard. Tillman en zijn muzikanten lieten zich volledig gaan. De nummers klonken live ook veel krachtiger en intenser dan op het album. Ik zou niet durven zeggen dat ze beter klonken, maar in ieder geval wel anders. Hun set eindigde met het prachtige ‘New Imperial Grand Blues’, één van de ‘hardere’ nummers op Vacilando Territory Blues. Een waar muzikaal orgasme!

Interview met J. Tillman op Leffingeleuren [klik]

The Bony King of Nowhere

Het was via een blogpost van de heer Coudie dat ik The Bony King of Nowhere leerde kennen. Al van bij de eerste luisterbeurt van Alas My Love was ik verkocht. Met het optreden in Zaal De Zwerver was het net hetzelfde. Van zodra ze begonnen te spelen wisten ze mijn aandacht vast te houden en niet meer los te laten. Het deed mij iets om die talentvolle jonge mensen van eigen bodem aan het werk te zien. Bram Vanparys lijkt mij trouwens een uiterst charmante jongeman. De reacties van zowel vrouwelijke als mannelijke fans tijdens het concert maakten mij duidelijk dat ik niet de enige ben die deze mening is toegedaan.

Eilen Jewell

Joe Gideon & The Shark lieten het op het allerlaatste moment afweten waardoor Eilen Jewell in de zaal in plaats van het café mocht spelen. “Jewell vermengt op onnavolgbare wijze Amerikaanse folk met blues, country en vooral stokoude rockabilly,” staat er op de festivalsite van Leffingeleuren te lezen.  Ze wist met haar optreden een deel van het publiek zowaar aan het dansen te krijgen. Helaas werden de toeschouwers minder talrijk naarmate het concert van Daan in de tent dichterbij kwam. Mijn festivalpartner en ik bleven echter tot de laatste noot van Jewell’s set. We waren het erover eens dat haar swingende concert de ideale afsluiter was voor onze zaterdagavond op Leffingeleuren.

Zondag 20 september

Ray LaMontagne

Naar het optreden van Ray LaMontagne keek ik het meest van al uit. Ik leerde zijn muziek kennen via het album Till The Sun Turns Black en was op slag verliefd. Wat meteen opviel toen Ray en zijn band het podium betraden was dat hij niet in het midden van het podium maar helemaal rechts plaats nam. Al van bij de eerste noten van het nummer ‘Be Here Now’ was ik helemaal in de ban van die mysterieuze man met zijn hese stem. Het onophoudende geroezemoes in de tent zorgde er echter voor dat ik op geen enkel moment echt van het optreden heb kunnen genieten. Jammer. Het viel Ray trouwens ook op dat er veel lawaai was want in het midden van zijn set sprak hij zijn bandleden toe met de woorden “Anything that requires listening, we skip…”. Met nummers als ‘Meg White’ en ‘Henry Nearly Killed Me (It’s A Shame)’ wist hij de aandacht van het publiek  opnieuw vast te houden. Na het laatste nummer richtte LaMontagne zich (uit)eindelijk tot zijn publiek met een welgemeende “Thank You”. Vraag me niet waarom maar deze man intrigeert mij.

Seasick Steve

Sinds Seasick Steve een aantal jaar geleden optrad bij Jools Holland ontstond er een ware hype rond deze 68 jaar oude bluesmuzikant. Ik had me niet verdiept in zijn muzikaal oeuvre  en wist bijgevolg totaal niet aan wat ik mij moest verwachten. Nu ik een optreden van de man meegemaakt heb, kan ik de hype volledig begrijpen. Seasick Steve maakte er een heerlijk feestje van daar in de tent in Leffinge. Aoooooooooh!

Interview met Seasick Steve op Leffingeleuren [klik]

Ik denk dat het vrij duidelijk is dat mijn uitstapje naar Leffinge mij enorm bevallen is. Voor herhaling vatbaar!

• Sinds vorige week dinsdag ben ik full-time medewerker in een supermarkt die deel uitmaakt van de keten die in 1932 in Nederland werd opgericht onder het motto Door Eendrachtig Samenwerken Profiteren Allen Regelmatig.
• Ik kan mij geen supermarkt inbeelden waar het leuker werken is dan diegene waar ik tot voor kort op zondag als jobstudente werkte en waar ik vanaf heden wekelijks 38 uur zal doorbrengen. Vooral het feit dat het om een kleine supermarkt in een kleine stad gaat is een gigantisch pluspunt. In een dergelijke supermarkt is het nog mogelijk om een goed contact te hebben met zowel je – grotendeels vaste – klanten, je bazen als je collega’s.
• De voorbije twee zomers heb ik als jobstudent het bouwkundig erfgoed  van een Oost-Vlaamse gemeente in kaart gebracht. Een droom-vakantiejob voor de gemiddelde geschiedenisstudent maar ik deed het in ieder geval 10 000 keer minder graag dan in mijn favoriete supermarkt werken.
• Over geschiedenisstudenten gesproken: het zou kunnen dat ik er ook volgend academiejaar nog één zal zijn. Ik moet dat binnenkort definitief beslissen want om je in mijn situatie opnieuw in te schrijven moet een gigantische administratieve rompslomp doorlopen worden.
• Voor alle duidelijkheid: bovenstaande puntje betekent inderdaad dat ik er niet in geslaagd ben om het enige wat ik nog moet doen om mijn diploma te behalen af te werken
• Genoeg over werken en (af)studeren. Morgen start Pukkelpop. Ik ben allesbehalve een festivalganger maar enkele weken geleden kwam ik tot het besef dat het eigenlijk zonde is dat mijn festivalverleden zich beperkt tot één avondje Cactusfestival een jaar of zes geleden. Wegens werkverplichtingen (zowat al de jobstudenten gaan al naar Pukkelpop) zal ik er ook dit jaar opnieuw niet bijzijn. Voor het eerst vind ik dat bijzonder jammer. Vooral de optredens van Bill Callahan (ik hartje zijn laatste album), Bon Iver en Andrew Bird had ik voor geen geld willen missen. En dan zwijg ik nog over Soap&Skin, Moderat, Ellen Allien, Jon Hopkins, The Bony King of Nowhere, Fever Ray, Grizzly Bear, Hanne Hukkelberg en al die andere mensen die al die mooie klanken weten te produceren.
• Oei, ik zie dat het tijd is om mij klaar te maken. Binnen een veertigtal minuten word ik op mijn werk verwacht. Een mens kan zich – naast de kust – geen beter oord inbeelden om in deze tijden van hitte wat af te koelen.

Wachtkamers zijn vervelende plaatsen. Je zit er meestal te wachten op dingen waar je eigenlijk niet veel zin in hebt: een bezoek aan je huisarts, een gynaecologisch onderzoek, of nog erger… een controle bij de tandarts. Brrr… Om de tijd te doden of om niet de hele tijd op het gezicht van medewachtenden te moeten kijken, liggen er vaak tijdschriften en/of strips ter uwer beschikking.
Bovenstaande foto toont een sticker die boven zo’n stapeltje strips en boeken hangt in één van de vele wachtkamers die Vlaanderen rijk is. Al sinds de eerste keer dat ik hem zag, weet die sticker mij te intrigeren. Hangt hij er uit voorzorg? Is de schrijver ervan iemand die zelf in wachtzalen strips meegritst en die wil vermijden dat dat in de wachtkamer van zijn eigen praktijk gebeurt? Kwam de sticker er pas nadat één van de vele wachtenden die dagelijks in de wachtkamer plaatsnemen, besloot één of meerdere strips te stelen? Indien ja, wat is het profiel van zo’n stripdief? Zijn het ouderen met een klein pensioen die hun kleinkinderen met een strip willen plezieren? Jongemannen die hun reeds gigantische stripcollectie nog verder willen uitbreiden? Studenten die net niet lang genoeg moesten wachten om een Jommeke uit te lezen en hem in hun tas wegmoffelen om thuis verder te kunnen lezen? Rommelmarktverslaafden die een centje bijverdienen door strips te verkopen? …?
Het zijn allemaal vragen die tijdens het wachten in mijn hoofd passeren. Het moge bij deze duidelijk zijn dat ik geen strips of tijdschriften nodig heb om mijn tijd te doden. Als er dus ooit lectuur uit uw wachtzaal verdwijnt, mag u er zeker van zijn dat ik daar voor niets tussenzit.

Het is weer zover. De oudjes maken fietsgewijs Normandië onveilig en dochterlief is aldus een weekje lang de enige echte vrouw des huizes. Het voelt een beetje als terug op kot zitten, met dat verschil dat ik hier ook een tuin moet weten gezond te houden. Een week lang transformeer ik mij aldus iedere avond tot tuinvrouw. Dan geef ik de vele plantjes water, zorg ik dat onze slechtziende kip genoeg eten en water heeft en… pluk ik besjes. Vooral dat laatste is belangrijk want papa Linn zwiert die besjes het hele jaar lang in zijn dagelijks yoghurtje. Ik zou niet willen dat door mijn toedoen zijn voorraad dit jaar kleiner is dan anders en daarom begaf ik mij deze avond vol goede moed tussen de stekelige heesters van de Japanse wijnbes. Alé, ik vermoed toch dat het om Japanse wijnbessen gaat. Soit, besjes plukken zou dolle pret zijn moesten er niet allerlei soorten spinnen in wijnbessenland leven. Ik moet echt niet van die beesten weten. Brrr. Ik ben er tientallen tegengekomen en ik heb er daarvan een heleboel (denkbeeldig) in mijn haar weten zitten en over mijn lichaam voelen lopen. Ik zag zelfs een miniscuul spinnenbeest een wesp vermoorden die in haar web verstrikt was geraakt. De wesp was zeker vier keer groter dan dat spinnetje maar na een zielig gezoem dat slechts enkele seconden duurde, bleek de wesp zowaar morsdood te zijn. Ik kreeg er koude rillingen van. Ondanks het aanschouwen van al dat gruwelijks ben ik er toch in geslaagd mijn spinnenangst opzij te zetten en wist ik een mooie voorraad wijnbessen bijeen te plukken. De oogst van de dag kan je op de bovenstaande foto’s aanschouwen. Het grootste deel van de bessen zit ondertussen al in de diepvries en de overschot heb ik vakkundig in een gigantisch glas sangria gezwierd. Santé!