My Casio and Me

24 05 2009

Casio

Zo’n drie maand geleden schreef ik nog een blogpost over polshorloges en het feit dat ik er al jaren geen meer droeg omdat ik nooit een exemplaar tegenkwam dat ik het waard vond om zo hele dagen rond mijn pols te hangen.  Awel hé, onlangs kwam ik er geheel toevallig dan toch eentje tegen dat mij wist te overtuigen. Casio LA11W is zijn naam en ondertussen is hij al een drietal weken niet meer van mij weg te slaan. Mijn nieuwe polsmaatje ziet er misschien een beetje ouderwets uit maar in feite is hij enorm hip en past hij volledig binnen het retrowindje dat over modeland waait. Ik kan niet zeggen dat ik hem supermooi vind of zo maar van zodra ik hem zag, had ik het gevoel dat hij diegene was waar ik al jaren op wachtte. Ik kan het moeilijk uitleggen maar ik vind gewoon dat we ontzettend goed bij elkaar passen.

Ik was trouwens al helemaal vergeten wat voor een gemak dat toch is zo’n polshorloge. Eindelijk hoef ik niet meer te pas en te onpas mijn gsm boven te halen om te zien hoe laat het is. Ik moet tijdens mijn fietstocht naar het station ook niet meer wachten tot ik de klok van de kerktoren zie om te weten hoeveel tijd ik nog heb om mijn trein te halen. De duurte van mijn jogpogingen moet ik ook niet meer afleiden uit de som van de lengte van de nummers die mijn iPod afspeelde. Jaja, hele berekeningen waren dat. Tegenwoordig komt daar geen rekenwerk meer aan te pas hé. Neen, ik had deze avond mijn vijf kilometer nog maar net afgerond of mijn digitale vriend wist mij al te vertellen dat ik 1 minuut en 21 seconden minder nodig had dan de vorige keer. Hij weet mij ook zonder problemen te melden welke dag het is, bijzonder handig bij het invullen van treintickets en zo. En dan heb ik het nog niets eens gehad over de wekker- en de stopwatchfunctie. Neen jong, ik zou die Casio van mij al niet meer kunnen missen.








Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.