Ex-kot

24 08 2008

Sinds zaterdagmiddag heb ik officieel geen kot meer in Gent. Vijf jaar van mijn leven heb ik er doorgebracht. Ik heb er mooie maar ook heel wat minder mooie tijden beleefd maar boven alles voelde ik mij er thuis. Ik hoop dat de volgende huurder hetzelfde zal kunnen zeggen. Ik ga mijn stekje in het mooie Gent alvast missen…

Tijdens de eerste twee jaar had ik nog geen televisie, stofzuigde ik nog wekelijks en stootte ik nog geen blikjes frisdrank om op mijn tapijt. Het ronde kikkertapijtje is zowaar een echte Claudio Colucci. Het rekje waarop mijn stereo staat, werd dan weer ontworpen door de enige echte papa Linn.

De Van Gogh-poster boven mijn bed kocht ik samen met mijn eerste vriendje in Het Louvre. De lakens deelde ik dan weer voornamelijk met enkele knuffelbeesten. Wat die lakens betreft, was het meestal Garfield die van dienst was. De roos aan de reling is er nog eentje dat ik kreeg op een galabal van de Vlaamse Geschiedkundige Kring. Mijn hele collectie kleren verhuisde ik van thuis naar de kleerkast op mijn kot. Net als mijn hele collectie boeken trouwens, maar daar heb ik dan weer geen foto van.

Uren heb ik genoten van mijn uitzicht op Gent. De laatste jaren had ik trouwens zicht op de trechterzaal van het Studentenhuis De Therminal. Tijdens de examenperiode zag ik de studenten er blokken en in het voorjaar van 2006 zag ik er zowaar mijn tweede vriendje repeteren voor het stuk Tenminste Houdbaar. Jahaha, zelfs vanop mijn kot wist ik het doen en laten van de snoodaard in het oog te houden. Op mijn kot rook het trouwens regelmatig naar chocolade. Dat is allesbehalve vreemd als je bedenkt dat ik enkele verdiepingen boven de Chocoladebar woonde.

Uiteraard werden er ook pogingen tot studeren gedaan. Bloed, zweet en vooral veel tranen heeft mij dat gekost. We bevinden ons al een hele tijd vlak bij de eindmeet die diploma heet, maar helaas zijn we er nog steeds niet. De vraag is of we die eindmeet ├╝berhaupt nog gaan halen. Je leest het hier nog wel. Feit is dat ik niet meer het meisje ben dat ik vijf jaar geleden was. En al een geluk want vijf jaar geleden had ik nog bijzonder veel weg van dat kleine, schuwe beestje dat ze wezel noemen. Verder zijn er ook enkele kilo’s bijgekomen maar naar het schijnt mocht dat wel. Onderstaande foto werd genomen toen mijn favoriete winterpull nog niet gekrompen was.

Ik had schrik voor het moment dat mijn stekje niet meer van mij zou zijn maar na al dat verhuisgedoe zowel hier thuis als in Gent ben ik eigenlijk gewoon blij dat het voorbij is. Ik ga dus eigenlijk niet zozeer mijn kot maar wel Gent missen. Zes jaar heb ik in ‘t stad gewoond en nu ben ik terug een plattelandsmens. Tijd voor een nieuw hoofdstuk in het leven van Linn. Hoera daarvoor!








Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.