I ♥ Andrew Bird

23 11 2009

Mr. Bird

Sinds ik vorige week Andrew Bird live aan het werk zag in de Vooruit vertrek ik elke dag al fluitend naar mijn werk en ik kom elke dag al fluitend terug naar huis. Zelfs toen ik deze middag als een verzopen waterkieken de strijd met de rukwinden aanging bleef hij mij moed inzingen en vergat ik bijna dat ik tot op mijn blote vel nat aan het worden was. Zijn indrukwekkende live performance heeft een diepe indruk op mij nagelaten. Wat een artiest, wat een charismatische verschijning! Ik vrees zelfs dat ik een heel klein beetje verliefd ben geworden toen ik hem daar op de vierde rij van de theaterzaal zat te aanschouwen. Jaja, ik zou wel weten wat gedaan moest Mr. Bird langs mijn kassa passeren…

Luister- en kijkmateriaal voor de geïnteresseerden:





Filmfestival Gent 2009 (2)

22 10 2009

FilmfestivalOnder het motto ‘beter laat dan nooit’ heb ik zonet besloten om alsnog een kort verslagje over mijn filmfestival te schrijven. Van de negen films die op mijn planning stonden heb ik er slechts vier gezien. De combinatie van veel te veel overuren, twee tieners helpen met het behalen van 9’s en 10’en op school en negen films meepikken op het filmfestival bleek minder evident dan verwacht.

Vrijdag 9 oktober

22.30: Ponyo On The Cliff By The Sea

Rond kwart na tien ploften mijn festivalpartner en ik neer in de zetels van de Sphinx. Ik had nog net genoeg tijd om mijn avondeten in de vorm van enkele koffiekoeken te verorberen vooraleer het schouwspel begon. Hayao Miyazaki wist mij de volle 100 minuten te charmeren met zijn animatiefilm over een bijzondere goudvis die wegvlucht uit de zee en vriendschap sluit met een 5-jarige kleuter. Vergeet het groteske en epische van bijvoorbeeld Spirited Away en denk terug aan films als My Neighbour Totoro en Kiki’s Delivery Service. Een prachtige, eenvoudige en soms hilarische kinderfilm die je weer helemaal terugvoert naar je kinderjaren.

Zaterdag 10 oktober

20.00: Dongbei, Dongbei

Het grote aanbod aan Chinese films op het festival dit jaar maakten het voor mij enorm moeilijk om er enkele films uit te kiezen. Achteraf gezien heb ik met Dongbei, Dongbei waarschijnlijk een verkeerde keuze gemaakt. Het is een feit dat ik mij door onvoorziene omstandigheden bijzonder moeilijk kon concentreren op het verhaal maar dit portret van een 19-jarig meisje uit het noorden van China zou mij waarschijnlijk ook in meer ideale omstandigheden niet echt geboeid hebben. Films bekijken waarin een taal wordt gesproken waar je helemaal niets van kent is bovendien niet altijd even evident. Vaak moest ik mij zodanig concentreren op de ondertiteling dat ik met moeite wist wie nou precies aan het woord was geweest. Bovendien leken de emoties die je op de gezichten van de acteurs kon aflezen niet altijd te passen bij wat ze aan het zeggen waren. Bevreemdende ervaring. Hoewel ik in het verleden toch al een aantal Chinese films zonder moeite kon volgen en bijzonder wist te appreciëren heeft dit alles volgens mij toch wel met een cultuurverschil te maken. Soit, de film wist mij dus niet echt te boeien en aan de meningen van anderen bij het buitengaan te horen was ik duidelijk niet de enige die daar zo over dacht.

22.30: Mommo

Mommo is een Turkse film over twee kinderen die na de dood van hun moeder aan hun lot worden overgelaten. Hun vader hertrouwt en zijn nieuwe vrouw wil de kinderen niet in huis nemen. Grootvader Hasan is oud en ziek maar probeert te vermijden dat de twee uit elkaar worden gehaald en naar een weeshuis worden gestuurd. Een trage film met prachtige beelden en een sterke band tussen broer en zus die mij bijzonder wist te ontroeren. Het feit dat ik tijdens een groot deel van de film heb moeten vechten tegen de slaap zegt niets over de kwaliteit van de film maar wel over de kwaliteit van de zetels in de Studio Skoop en mijn gebrek aan slaap.

Maandag 12 oktober

20.00: Jalainur

De les Frans moest het die avond met minstens één leerling minder doen want ik bevond mij in de Vooruit om Jalainur te bekijken. Een trage maar prachtige film over de ontluikende vriendschap tussen een oude arbeider en diens jonge opvolger in de steenkoomijnen van Jalainur in Mongolïe. Een eenvoudig maar mooi verhaal gecombineerd met prachtige beelden van stoomtreinen en oneindige vlakten. Meer dan de moeite waard!

Dinsdag 13 oktober 2009

22.30: Un Lac

Hoewel ik een ticket had voor deze film ben ik toch niet geweest. De vermoeidheid, het late uur, het gebrek aan een filmpartner, de rit naar Gent en de slechte commentaren die ik over Un Lac las, lieten mij besluiten om deze film aan mij te laten passeren. Misschien krijg ik hem ooit toch nog te zien en moet ik besluiten dat ik op dinsdag 13 oktober een foute beslissing maakte toen ik in plaats van naar Gent te rijden vroeg onder de wol kroop. Al heb ik een vaag vermoeden dat ik ook deze keer weer in die bewuste zaal in de Studio Skoop tegen de slaap zou gevochten hebben.

Besluit

Het 36ste filmfestival was voor mij een geslaagde editie maar aan het festival van vorig jaar kon het dan weer niet tippen. Als je weet dat ik toen twee films zag die ondertussen in mijn favorietenlijstje staan is dat niet vreemd natuurlijk. Op naar volgend jaar!





Filmfestival Gent 2009 (1)

7 10 2009

FilmfestivalHet filmfestival is gisteren alweer van start gegaan en ook dit jaar ben ik uiteraard van plan enkele films mee te pikken. Ik weet niet hoe anderen beslissen welke films zij gaan bekijken maar bij mij is dat een heel proces. Eerst en vooral lees ik vluchtig de papieren programmagids en zet een gigantisch streep door al de films die mij op het eerste zicht totaal niet interesseren en al de films uit de sectie Festival Preview. Vervolgens bestudeer ik het programma iets aandachtiger en probeer ik nog een aantal mij minder aansprekende films te schrappen. In een voorlaatste fase probeer ik over alle overgebleven films wat meer te weten te komen door mijn goede vriend Google aan het werk te zetten. En last but not least neem ik mijn agenda erbij en probeer ik zoveel mogelijk van de overgebleven films in mijn weekschema in te passen. Dat laatste bleek dit jaar een enorm moeilijke opdracht te zijn. Ik heb sowieso onregelmatige werkuren maar daarbij komt ook nog eens dat mijn bazen enkele dagen vrijaf nemen tijdens het filmfestival en dat ik dus nog enkele uren meer zal moeten werken dan tijdens andere, normale weken. Bijgevolg zal ik vaak naar de voorstellingen van 22.30 moeten gaan. Dat dat late aanvangsuur niet echt ideaal is als je de volgende dag toch om 7 of 8 uur alweer zo fris als een hoentje op het werk moet aanwezig zijn lijkt mij vrij duidelijk. Soit, na lang wikken en wegen heb ik het volgende programma opgesteld.

Vrijdag 9 oktober

22.30: Ponyo On The Cliff By The Sea

Zaterdag 10 oktober

20.00: Dongbei, Dongbei
22.30: Mommo

Zondag 11 oktober

22.30: Der Architekt

Maandag 12 oktober

14.30: Naked of Defenses
20.00: Jalainur
22.30: Mental

Dinsdag 13 oktober

22.30: Un Lac

Woensdag 14 oktober

22.30: Everything Strange and New

Het plan is om al die films te bekijken maar voorlopig heb ik voor slechts vier films tickets gekocht zodat ik toch nog kan veranderen van gedacht en mijn bed induiken in plaats van ‘s avonds nog naar Gent te rijden. Over Mental op maandagavond twijfel ik ook nog aangezien dat een twee uur durende film is en ik op dinsdag om iets na zes al terug mijn bed uit moet. A L’ouest de Pluton, Lost Songs of Anatolia, Petition en nog enkele andere interessante films zal ik helaas aan mij moeten voorbij gaan wegens sowieso niet inpasbaar in mijn drukke schema. Ik ben benieuwd of het festival voor mij persoonlijk zal kunnen tippen aan dat van vorig jaar. U leest het hier misschien nog wel.





Ikea

28 01 2009

Op nieuwjaarsdag zei mijn grootvader dat hij graag eens naar de nieuwe Ikea zou gaan. Hij had er al zoveel over gehoord en gelezen dat hij enorm nieuwsgierig was geworden. Ik opperde meteen dat we er een gezamenlijke trip van konden maken. Pepe was laaiend enthousiast en meme gaf hem haar zegen om een namiddag met mij op stap te gaan. Gisteren was het eindelijk zover. Aangezien pepe niet met de auto kan rijden en ik geen auto ter beschikking had, maakten we gebruik van het openbaar vervoer. Pepe nam de bus tot in Gent en ik nam de trein tot in Gent. We ontmoetten elkaar in Gent-Sint-Pieters waar wij samen de tram naar Flanders Expo namen. Onderweg vertelde pepe dat hij vroeger met zijn vrienden kwam voetballen op de terreinen waar nu Flanders Expo en Ikea liggen. In de winkel zelf keek hij zijn ogen uit. Hij was onder de indruk van het gebouw, van het assortiment en van de vele mensen die net als ons hun namiddag in Ikea spendeerden. In het restaurant verorberden wij een heerlijke chocomousse en daarna kocht ik nog een fleece dekentje en een mooi kussen op de meeneemafdeling. Pepe kocht niets (hij zag zich bijvoorbeeld nog niet direct op een fluogroen hoeslaken liggen met de meme) maar ging toch niet met lege handen naar huis: vanaf heden beschikken de meme en de pepe elk over een Ikea-potloodje. Hoera daarvoor! ;-p

Ik kon het uiteraard niet laten om enkele foto’s te nemen op ons uitstapje:

Ikea

Ikea Gent (1,5 maand) en pepe (88,5 jaar)

Donsdekens

Donsdekens? Geef mij maar ouderwetse maar oerdegelijke dekens.

Kleurtjes

Kleurtjes, allemaal kleurtjes.

Mjammie

Chocomousse is lekker. :-p

Smile

Een foto van ons samen? Hoe ga je dat doen?

Het was voor ons allebei een fijne namiddag die zeer zeker voor herhaling vatbaar is. Jammer eigenlijk dat we nooit eerder samen op stap geweest zijn.  Nu mijn meme langs de andere kant van de familie steeds meer achteruit gaat, besef ik maar al te goed dat ik van momenten als deze moet genieten. En hoewel de band met mijn grootouders van mijn vaders kant veel minder hecht is dan deze met mijn meme van mijn moeders kant; denk ik dat vandaag een belangrijk moment was in onze grootvader-kleindochter relatie. Ahum, dat klinkt een beetje sentimenteel maar u begrijpt wel wat ik bedoel. Dat de pepe blijkbaar niet wist dat het mijn verjaardag was, zal ik hem maar vergeven zeker? ;-)





Filmfestival Gent 2008 (3)

13 10 2008

Het filmfestival is nog niet gedaan maar ik heb al meer films gezien dan ik oorspronkelijk van plan was. Het is ook de eerste keer dat ik meer dan drie films ga gezien hebben. Vreemd eigenlijk als je bedenkt dat ik de voorbije jaren over een kot beschikte en dus veel minder ver moest lopen  dan nu om naar het filmfestival te gaan. Soit, de volgende films passeerden reeds de revue:

In Love We Trust (3,5/5)

Een gescheiden en hertrouwde vrouw (Mei Zhu) krijgt te horen dat haar dochtertje (Hehe) uit haar vorige huwelijk leukemie heeft. Enkel een beenmergtransplantatie kan het meisje nog redden. Helaas wordt er geen geschikte donor gevonden. Een broertje of zusje met exact hetzelfde type beenmerg is de enige kans om het meisje nog te genezen. Mei Zhu is vastbesloten al het mogelijke te doen voor Hehe en wil dus opnieuw een kind maken met haar ex-man (Xiao Lu). Xiao Lu is echter ook al hertrouwd. In Love We Trust focust op hoe Mei Zhu, Xiao Lu en hun partners elk op hun eigen manier met deze vreemde en moeilijke situatie proberen om te gaan.

Wendy and Lucy (3,5/5)

Een jonge vrouw (Wendy) is samen met haar hond (Lucy) op weg naar Alaska om er in een visbedrijf te gaan werken. In een kleine stad in Oregon krijgt ze echter autopech. Haar precaire financiële situatie zorgt ervoor dat zij enkele moeilijke beslissingen moet nemen. Alsof dat nog niet erg genoeg is, raakt Wendy ook nog eens haar hond kwijt.

With a Girl of Black Soil (3,5/5)

Een negenjarig meisje (Young-lim) woont samen met haar mentaal gehandicapte broer (Tong-gu) en hun vader (Hye-Gon) in een afgelegen mijndorpje in Zuid-Korea. Wanneer Hye-Gon stoflong blijkt te hebben en zijn job verliest, wordt hij depressief en raakt hij verslaafd aan alcohol. Young-lim probeert al het mogelijke te doen om het gezin draaiende te houden en haar broer en haar vader te helpen. Al gauw blijkt dat dit helemaal geen evidentie te zijn voor een meisje van negen.

O’Horten (3,5/5)

De 67-jarige Odd Horten werkt al veertig jaar lang als treinbestuurder op de lijn van Oslo naar Bergen. Op de laatste dag voor zijn pensioen komt hij te laat op zijn werk en vertrekt de trein zonder hem. Odd beseft ineens dat zijn vertrouwde leventje als machinist erop zit. Met wat zal hij zijn dagen nu moeten vullen?

Sleep Furiously

Deze documentaire, met soundtrack van Aphex Twin, geeft naar het schijnt een lyrisch beeld van de anachronistische rurale gemeenschap Trefeuring in Wales.

Worlds Apart (4,5/5)

Een zeventienjarig meisje (Sara) groeit op in een diepgelovig gezin van Getuigen van Jehova. Wanneer Sara verliefd wordt op een jongen (Teis) die geen Getuige van Jehova is, wordt haar hele wereld overhoop gegooid.

Vergeef mij het ontbreken van mijn persoonlijke mening over de films maar recensies schrijven is nu niet bepaald een van mijn specialiteiten. Toch zijn er nog enkele dingen die ik met jullie wil delen in verband met mijn filmfestivalervaringen. Tja, dat komt ervan hé je altijd alleen naar de film gaat en niemand hebt om achteraf een babbeltje mee te slaan. Staat u mij dus toe even enkele zaken op te sommen:

  • Tijdens het bekijken van In Love We Trust moest ik mij heel hard inhouden om niet te beginnen joelen van contentement bij het zien van een Totoro-knuffel in de achtergrond.
  • Mensen die With a Girl of Black Soil gezien hebben, worden vriendelijk verzocht hier hun mening over deze film mee te delen.
  • Michelle Williams speelt fantastisch goed in Wendy and Lucy. In feite speelden al de hoofdrolspelers van de films die ik zag indrukwekkend goed.
  • Bård Owe, de acteur die Odd Horten speelt in O’Horten, wist bij mij zowaar bijna dezelfde gevoelens op te wekken als Jo De Meyere. Ik denk dat ik kan besluiten dat ik een zwak heb voor verfrommelde mannen.
  • Sleep Furiously heeft in het bovenstaande lijstje geen punten gekregen omdat ik de film maar half gezien hebt doordat ik bijna de hele tijd tegen de slaap moest vechten. Ik hoop dat die mevrouw die naast mij zat dat niet gezien heeft. Ahum.
  • Na de laatavondfilm met de auto (ah ja, tegen dan rijden de treinen niet meer) terug huiswaarts keren is in feite nog tien keer leuker dan een film bekijken. Een streepje muziek, luidkeels meezingen en zo goed als geen andere auto’s tegenkomen. Ja, daar kan ik van genieten. Ik vond het verdorie jammer dat ik op een half uurtje al thuis stond.
  • 55-plussers zijn mooi op tijd wanneer ze naar een namiddagvoorstelling van een film uit het Plus Parcours komen kijken.
  • In een poging sociaal te zijn en eens niet alleen naar het filmfestival te trekken, had ik gisterennamiddag drie vriendinnen opgebeld om te vragen of zij vandaag met mij mee wilden naar Worlds Apart. Zij stemden alledrie toe en aldus beleefde ik een doldwaze avond die helaas veel te vroeg eindigde.
  • Worlds Apart vond ik trouwens werkelijk een prachtfilm. Al een geluk dat ik die vriendinnen meehad of ik was nog niet bekomen. Als je je haast kan je misschien nog een ticket bemachtigen voor de voorstelling van woensdagavond. Achteraf wel niet komen klagen als het toch niet jouw ding bleek te zijn.

Of ik nog films ga bekijken? Jazeker. Ik heb hier nog tickets liggen voor Young@Heart en The Shaft. Als je mij toevallig ziet zitten tijdens een van die films mag je altijd eens zwaaien. Met een beetje geluk heb ik jou gezien, ben ik niet in een verlegen bui en zwaai ik wel terug.





Filmfestival Gent 2008 (2)

28 09 2008

Na niet zo heel lang wikken en wegen heb ik vrijdagavond online tickets besteld voor de volgende drie films:

Sleep Furiously
Young@Heart (filmposter)
With a Girl of Black Soil (filmposter)

Als ik tijd en geld vind om nog meer films te bekijken dan ga ik dat zeker doen maar ik ben blij dat ik toch al tickets besteld heb voor mijn drie favorieten. In de sectie Festival Previews zijn er nog enkele films die ik zeker wil zien maar aangezien die toch ooit nog in de filmzalen zullen komen, wacht ik liever tot dan. Young@Heart zal normaal gezien vanaf december ook nog te zien zijn in de Belgische zalen maar dat heb ik pas ontdekt nadat ik mijn tickets besteld had. Nu ja, als deze documentaire echt zo goed is als ik denk dat hij zal zijn dan kan ik jullie allemaal nog proberen overtuigen om hem dan te gaan bekijken. Ha!

Daarnet heb ik trouwens, na elkaar een hele zomer niet gehoord te hebben, eindelijk weer eens een online gesprek gehad met mijn Thaise chatvriendin Fah. Ook deze keer sta ik er weer van versteld hoe ik echt met volle teugen geniet van onze chats. Mijn neef en zijn vrouw gaan in november op huwelijksreis naar Thailand. Ik moet en ik zal meegesmokkeld worden. Hehe. Soit, ik wou het over films hebben. Awel é, nog voor ik Fah iets vertelde over het Filmfestival Ghent wist zij mij te vertellen dat ze jaloers was op haar zus omdat die momenteel in Bangkok zit om aldaar naar het filmfestival te gaan. Jaja, momenteel is het Bangkok International Film Festival bezig. Hihi, en ineens zat er een Thais meisje de filmlijst van het festival in Gent te bestuderen en een Belgisch meisje de filmlijst van het festival in Bangkok. En ondertussen tegen elkaar maar tetteren over die films en andere dingen in onze levens. Zalig toch!? Hihi. En weet je wat? Er stonden zowaar twee Belgische films in die lijst van het filmfestival in Bangkok. Als dat niet fijn is. :-)





Filmfestival Gent 2008 (1)

24 09 2008

FilmfestivalIn mijn agenda staat genoteerd dat ik vanaf vandaag het programma van het Filmfestival Gent online kan bekijken. Het kan aan mij liggen maar ik heb het programma nog nergens kunnen vinden. De dag is echter nog niet om en ik blijf dus vol ongeduld wachten. De programmabrochure zou normaal ook vanaf vandaag beschikbaar zijn. Is er iemand die er daar in Gent al eentje kunnen bemachtigen heeft? Zelf kom ik pas maandag weer eens in mijn favoriete stad en ik zal dus tot dan moeten geduld hebben. Jammer want dat snuisteren in die programmabrochure is eigenlijk nog leuker dan het bekijken van de films zelf.

Voor de rest mag ik filmgewijs sowieso niet klagen deze week want sinds eergisteren zijn Il Y A Longtemps Que Je T’aime en Into the Wild te huur. Twee films die ik al een tijdje wil bekijken. Gisteren stond de eerste op het programma en vanavond de tweede. Eigenlijk wil ik El Método op Canvas ook zien vanavond. Aarrgghh, dat gaat nog problemen geven.

EDIT: Tussen het schrijven en het online zwieren van deze post ben ik een veertigtal minuten van de computer weggeweest en zie…het programma van het filmfestival staat ondertussen online. Het bijlezen van al jullie blogs wordt bij deze uitgesteld tot een later tijdstip. Mijn excuses daarvoor. ;-)





Shoppen

12 09 2008
  • Nadat ik deze voormiddag aan mijn halfjaarlijkse verplichting op den unief had voldaan, besloot ik mij naar de winkelstraten te begeven om nog eens te shoppen.
  • Zijn er eigenlijk nog mensen die af en toe een halve nieuwe garderobe nodig hebben omdat hun kleren, en dan vooral broeken, ‘ineens’ te groot of te klein zijn?
  • De komende weken mag ik niet beginnen sporten of proberen gezond eten want anders zijn die nieuwe broeken binnen de kortste keren weer veel te groot.
  • Ik ga trouwens alsmaar minder graag naar de Mango. Die paskotjes, bijvoorbeeld: veel te klein, veel te slecht verlicht en ge kunt verdorie zien welk ondergoed de dames naast jou aanhebben. Ik word daar ambetant van.
  • In diezelfde Mango heb ik dan wel weer een kleedje aangepast. Ik heb het niet gekocht, maar kom, je moet ergens beginnen. De dame die in het paskotje naast het mijne zat kan jullie ongetwijfeld vertellen of ik al dan niet goed stond met dat kleedje.
  • Welke onnozelaar heeft er in hemelsnaam de schoen met hak uitgevonden? Die dingen zijn toch echt niet gemaakt om mee te stappen? Na een dag rondlopen op mijn gehakte schoenen snak ik telkens weer naar mijn sneakers van Asics.
  • De mannen schenken mij trouwens veel meer aandacht wanneer ik op hakjes rondtrippel. Belachelijk eigenlijk.
  • Hopelijk kom ik mijn collega-jobstudente nog eens toevallig tegen. Dat meisje denkt waarschijnlijk dat ik in heel mijn kleerkast maar één pull hangen heb: een flashy groene trainingspull met kap. Ik heb dat ding de voorbije lente en zomer zo vaak gedragen dat er bijna niets meer van overschiet.
  • Sinds ik ontdekt heb dat ik goed sta met paars koop ik precies alleen nog maar paarse bovenstukken. Al een geluk dat er diverse soorten paars bestaan of dat zou hier maar een saaie boel worden.
  • De meneren en mevrouwen van EXKi geven hun broodjes wel heel vreemde namen. Deze namiddag heb ik mijn tanden gezet in Firmin. Lekker stuk die Firmin, dat wel.
  • Mijn kapotte voeten en ik besloten om in de terugkeer de tram naar het station te nemen. Dat was dan meteen de meest foute beslissing van de dag. De scholen waren net gedaan en de tram zat vol met schoolgaande jeugd. Het kan aan mij liggen maar voor zover ik mij kan herinneren ben ik nooit zo’n irritant nest geweest als die ‘klein mannen’ van dertien waar ik deze namiddag tussen stond.
  • Tijdens mijn fietstochtje van het station naar huis scheen zowaar de zon. Eindelijk ben ik nog eens droog op mijn bestemming aangekomen.




Ex-kot

24 08 2008

Sinds zaterdagmiddag heb ik officieel geen kot meer in Gent. Vijf jaar van mijn leven heb ik er doorgebracht. Ik heb er mooie maar ook heel wat minder mooie tijden beleefd maar boven alles voelde ik mij er thuis. Ik hoop dat de volgende huurder hetzelfde zal kunnen zeggen. Ik ga mijn stekje in het mooie Gent alvast missen…

Tijdens de eerste twee jaar had ik nog geen televisie, stofzuigde ik nog wekelijks en stootte ik nog geen blikjes frisdrank om op mijn tapijt. Het ronde kikkertapijtje is zowaar een echte Claudio Colucci. Het rekje waarop mijn stereo staat, werd dan weer ontworpen door de enige echte papa Linn.

De Van Gogh-poster boven mijn bed kocht ik samen met mijn eerste vriendje in Het Louvre. De lakens deelde ik dan weer voornamelijk met enkele knuffelbeesten. Wat die lakens betreft, was het meestal Garfield die van dienst was. De roos aan de reling is er nog eentje dat ik kreeg op een galabal van de Vlaamse Geschiedkundige Kring. Mijn hele collectie kleren verhuisde ik van thuis naar de kleerkast op mijn kot. Net als mijn hele collectie boeken trouwens, maar daar heb ik dan weer geen foto van.

Uren heb ik genoten van mijn uitzicht op Gent. De laatste jaren had ik trouwens zicht op de trechterzaal van het Studentenhuis De Therminal. Tijdens de examenperiode zag ik de studenten er blokken en in het voorjaar van 2006 zag ik er zowaar mijn tweede vriendje repeteren voor het stuk Tenminste Houdbaar. Jahaha, zelfs vanop mijn kot wist ik het doen en laten van de snoodaard in het oog te houden. Op mijn kot rook het trouwens regelmatig naar chocolade. Dat is allesbehalve vreemd als je bedenkt dat ik enkele verdiepingen boven de Chocoladebar woonde.

Uiteraard werden er ook pogingen tot studeren gedaan. Bloed, zweet en vooral veel tranen heeft mij dat gekost. We bevinden ons al een hele tijd vlak bij de eindmeet die diploma heet, maar helaas zijn we er nog steeds niet. De vraag is of we die eindmeet überhaupt nog gaan halen. Je leest het hier nog wel. Feit is dat ik niet meer het meisje ben dat ik vijf jaar geleden was. En al een geluk want vijf jaar geleden had ik nog bijzonder veel weg van dat kleine, schuwe beestje dat ze wezel noemen. Verder zijn er ook enkele kilo’s bijgekomen maar naar het schijnt mocht dat wel. Onderstaande foto werd genomen toen mijn favoriete winterpull nog niet gekrompen was.

Ik had schrik voor het moment dat mijn stekje niet meer van mij zou zijn maar na al dat verhuisgedoe zowel hier thuis als in Gent ben ik eigenlijk gewoon blij dat het voorbij is. Ik ga dus eigenlijk niet zozeer mijn kot maar wel Gent missen. Zes jaar heb ik in ‘t stad gewoond en nu ben ik terug een plattelandsmens. Tijd voor een nieuw hoofdstuk in het leven van Linn. Hoera daarvoor!





Over Fietsen en Gent Sint Pieters

16 03 2008

Toen ik deze namiddag het station buitenstapte stonden er een paar oudere koppels zich te verwonderen over het aantal fietsen dat er zich rond het station bevindt. Enkele minuten voor ik hen zag had ik mijn fototoestel bovengehaald omdat ik beloofd had aan Fah – een vriendin in Thailand – om eens een foto door te sturen van het gigantische aantal fietsen dat zich in het weekend rond het station van Gent Sint Pieters bevindt. Over toeval gesproken.

Toen ik vorig jaar samen met een Franse couchsurfer meeliep naar het station haalde die ook zijn fototoestel boven bij het zien van al die fietsen. Ik vond dat toen eigenlijk best wel grappig. Gent is een fietsstad en een studentenstad. België is zo klein dat zo goed als alle studenten in het weekend huiswaarts keren en hun fiets dus voor twee dagen in de buurt van het station parkeren. Bovendien heeft het gebrek aan fietsenstallingen en de gehaastheid (of luiheid?) van sommige fietsers tot gevolg dat een heleboel fietsen het straatbeeld van de stationsbuurt vervuilen. Het Project Gent Sint Pieters voorziet 10.000 overdekte en grotendeels bewaakte plaatsen voor fietsen. Het einde van al de werken is natuurlijk nog niet voor de eerstkomende jaren en dus zullen we het nog een hele tijd moeten stellen met dit typisch Gentse stadsbeeld.





Ditjes en datjes…

9 03 2008

* Gisterenavond heb ik samen met enkele vrienden uit het middelbaar het eten in de Pablo’s onderzocht en lekker bevonden.

* Achteraf belandden wij in den Abacho en deze gezellige bar kreeg eveneens mijn goedkeuring. Het merendeel van het publiek aldaar bleek uit holebi’s te bestaan maar laat u dat in ieder geval niet tegenhouden om er als hetero ook eens binnen te stappen. Wij hebben het ons in ieder geval niet beklaagd (alé, ik toch niet).

* Het is blijkbaar weer Flikken op den televisie en net zoals vorig jaar zal ik vooral enkel en allen voor hem kijken.

* De regen heeft mij vandaag niet tegengehouden om les 4 van ‘Start to Run‘ te lopen. De muziek van deze les viel goed mee en ik betrapte mijzelf erop dat ik soms meezong (in de wandelstukken, dat spreekt). De regendruppels op mijn brilglazen verhinderden mij dan wel weer om alle plassen te ontwijken.

* Ik zou ook wel weer wat meer willen gaan zwemmen maar ik zit met vestimentaire problemen inzake badkledij. Mijn zwempakken zijn een beetje te klein geworden en met mijn fel gekleurde bikini gaan de mensen denken dat ik kom om in de kijker te staan in plaats van te zwemmen. Dat doet mij er dan weer aan denken dat ik vroeger vaak droomde dat ik het zwembad voor mij alleen had. Zalig moet dat zijn.

* Ik zou de lay-out van mijn blog willen veranderen naar het thema Cutline. Dat is naar mijn mening vlotter leesbaar maar wel iets minder strak dan het huidige thema. Bovendien zou ik niet weten wat als header te gebruiken. En die standaard header gebruiken getuigt ook maar van weinig creativiteit.

* De Poolse jongen die van mij de officiële postcrossing kaart BE-13748 ontving, stuurt mij net een bedankmailtje en weet mij te vertellen dat Gent in het Pools Gandawa wordt genoemd. Ik hoop altijd stiekem de ontvangers van mijn kaarten te kunnen overtuigen om Gent eens te bezoeken. Ik noteer dan ook altijd het webadres van www.visitgent.be op de kaart.

* Deze namiddag heb ik een stuk dooreengeklutste fruittaart gegeten. Het zag er niet uit maar smaakte wel enorm lekker. Het deed mij denken aan die dag (heel lang geleden) dat ons mama mijn zus en ik eens naar de bakker stuurde om de verjaardagstaart voor papa af te halen. Wij gingen daar met onze fiets om en ik had de taartdoos op haar (zijn?) zij in een plastieken zaksken aan mijn fietsstuur gehangen. Dat was niet zo slim. :/

* Alé, we gaan eens kijken wie naar Belgrado mag. Spannend!





Filmfestival

12 10 2007

Ik loop ondertussen al zo’n zeven jaar in Gent rond en toch was het vorig jaar pas de eerste keer dat ik het Filmfestival bezocht. Ik had het geluk dat ik als ‘housesitter’ van een van de buurtbewoners van het festival, gratis naar Transylvania kon gaan kijken. Ik had de smaak te pakken gekregen en een paar dagen later ben ik ook nog naar Puccini for Beginners geweest.

Zoals altijd, keek ik ook dit jaar weer vol spanning uit naar de programmatie van het festival. Die programmatie bestuderen vind ik bijna even leuk als de films zelf bekijken. Groot was dan ook mijn vreugde toen ik de Focus Knack Special (dat leest toch makkelijker dan de website) in mijn handen kreeg. Zoals ieder jaar zette ik een kruisje bij de films die mij het meest aanspraken. In tegenstelling tot de eerste zes jaar van mijn leventje in Gent was ik vastbesloten om net als vorig jaar daadwerkelijk naar enkele van de aangekruiste films te gaan kijken. Na lang wikken en wegen is het mij gelukt om twee films over te houden (het budget en de agenda moeten ook meewillen natuurlijk).

Deze namiddag ben ik in de Vooruit mijn tickets gaan halen. Morgenavond staat How Is Your Fish Today? op het programma en overmorgen Woman On A Beach. Ik ben benieuwd…





Postcard Invasion

8 06 2007

Sinds het einde van de poststaking in Gent heb ik mijn collectie kunnen uitbreiden met maar liefst 84 kaarten. Hip Hoi! In deze tijden van hard labeur kan dat wel tellen als vrolijkmaker. (I received 84 cards during the last 10 days)

Brazil: 9
Bulgaria: 1
China: 8
France: 6
Germany: 2
Guatemala: 1
Guernsey: 1
Iceland: 6
Japan: 6
Lithuania: 1
Malaysia: 1
Moldavia: 4
Norway: 3
Russia: 16
Slovakia: 1
Spain: 6
Turkey: 5
Ukraine: 1
USA: 5
Vietnam: 1

Many thanks to: Livia (liviasheila), Tito (tito.garcez), Christina (dj_christina), Noriko, Xiaohao (Agostomar), Yan (Wespe), Chinouk, Jean-Michel (jeanmimi), Sven (liondancer), Patricia (Patty), Sibylle (Robin67), Osk (Ogga), Vilma (s_vlm), Zia (ketupat), Marina (maramelie), Sissel (Fnatten), Nina (Ninon), Nataly (ElSol), Barbora (bajuska1), Janine (baccarita), Raquel (seraim), Tommy, Steven (iSteven), The Clark Family (Ribit1), Russell (indigoslow) and Thanh.

Ik veronderstel dat het vanaf volgende week weer normale proporties zal aannemen. Mijn vrees dat er veel enveloppen en of kaarten zouden verloren raken was blijkbaar ongegrond. Met dank aan mijn postbode. 8)





Zonnepanelen

30 05 2007

En toen viel mijn eurocent…het zijn zonnepanelen!

Zonnepanelen





EURAPS

25 05 2007

Mijn alziend oog spotte deze avond enkele knappe mannen in het centrum van Gent. Op zich is dat misschien niet zo ongewoon maar wat mij opviel was dat al deze gekostumeerde en oogstrelende mannelijke wezens in het bezit waren van een blauw plastieken aktetasje. EURAPS stond er op die tasjes geschreven. ‘Interessant’, dacht ik bij mezelf, ‘dat moet ik straks eens googlen’. Ik vermoedde dat het om een of andere Europese instelling ging waarvan ik het bestaan niet eens afwist. Ik heb het wel voor mannen die voor hun job vaak in contact komen met mensen van verschillende nationaliteiten en/of voor mannen die voor hun job vaak zelf naar het buitenland moeten. Via hen kan ik namelijk vrij eenvoudig aan postkaarten raken. Graptjen é, alhoewel… :p

Soit, EURAPS blijkt voor European Association of Plastic Surgery te staan. Dat verklaart misschien ook waarom enkele van die mannen er verdacht aantrekkelijk uitzagen. ;) Blijkbaar houdt EURAPS elk jaar een congres in een Europese stad en dit jaar is Gent aan de beurt. Niemand minder dan Prinses Astrid opende deze avond dit congres, waarop een 350-tal van de beste plastische chirurgen uit de hele wereld aanwezig zijn.  Ze hebben in ieder geval twee drukke dagen voor de boeg. De lezingen die op het programma staan zijn trouwens niet van de poes, amai…

NP: Jeanne Cherhal – Le Petit Voisin








Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.