Music Maestro!

23 02 2011

België is een fantastisch land voor muziekliefhebbers. We beschikken over een groot aantal fijne concertzalen en die worden frequent bezocht door zowel nationale als internationale artiesten. Het aanbod aan interessante live-optredens is zodanig groot dat een mens soms moeilijke keuzes moet maken. Zelf zag ik onlangs Mark Kozelek, Laura Veirs, Iron & Wine en Ray LaMontagne aan het werk. Een persoonlijk verslagje van vier concerten die ik op slechts acht dagen tijd zag:

Mark Kozelek [Vooruit, 11/02]

Mark Kozelek, ook wel bekend als frontman van Red House Painters en Sun Kil Moon, speelde solo in de Vooruit. Met zijn Spaanse gitaar in de hand nam hij plaats op een barkruk en bracht bijna twee uur lang een hele reeks melancholische songs. De nummers van Kozelek zijn vaak somber en lijken – zeker voor de niet geoefende luisteraar – allemaal een beetje op elkaar. De meeste liedjes die gespeeld werden kende ik wel maar na het concert moest je mij eerlijk gezegd niet komen vragen welke songs ik nu wel of niet gehoord had. Toch kon de man mijn aandacht anderhalf uur lang vasthouden en duurde het achteraf een tijdje voor ik zijn sombere wereld terug kon loslaten.

Laura Veirs [Botanique, 14/02]

Het concert van singer-songwriter Laura Veirs in de Botanique werd voorafgegaan door een optreden van Led to Sea, het soloproject van violiste Alex Guy. Haar muziek deed mij wat denken aan het werk van Owen Pallett en Andrew Bird en laat dat nu net twee muzikanten zijn wier muziek ik enorm weet te appreciëren. Een dame om in het oog te houden. De spontane Laura Veirs liet zich op het podium bijstaan door gitarist Tim Young en voornoemde Alex Guy. De sfeer was gemoedelijk en het werd een gezellig onderonsje daar in de Rotonde. Het drietal trakteerde ons voornamelijk op nummers uit het meest recente album July Flame maar ook oudere liedjes en enkele traditionele folksongs passeerden de revue. Veirs en haar muzikanten genoten merkbaar van hun performance en het publiek reageerde enthousiast. Met z’n allen bouwden we een meer dan fijn feestje waar bovendien geen einde aan leek te komen want Laura, Tim en Alex kwamen maar liefst drie keer terug om ons nog meer moois voor te schotelen.

Iron & Wine [Ancienne Belgique, 16/02]

Ik had reeds geruime tijd mijn ticket voor Iron & Wine op zak toen ineens bleek dat ook Twin Shadow – met niemand minder dan Lia Ices in het voorprogramma – die dag een concert zou geven in de AB. Ik wist even niet goed wat gedaan maar besloot uiteindelijk toch voor Iron & Wine te gaan. Helaas ben ik er niet in geslaagd ten volle van het concert te genieten. Hoe dat komt weet ik niet precies maar ik vermoed dat het eerder aan mij dan aan Sam Beam en zijn muzikanten lag. Ik had mijn dagje niet, was in mijn eentje naar Brussel afgezakt en voelde mij behoorlijk alleen tussen al die mensen die elkaar ook tijdens het optreden bijzonder veel te vertellen hadden. Het lukte mij maar niet om volledig in de muziek op te gaan en om het helemaal compleet te maken kreeg het meisje dat voor mij stond de hik tijdens het prachtige en solo gebrachte bisnummer Flightless Bird, American Mouth. Jammer, maar ik vermoed dat ik ooit nog wel eens de kans zal krijgen om Iron & Wine live aan het werk te zien. Op het Cactusfestival deze zomer zal het in ieder geval niet zijn want dan vertoef ik in exotischer oorden.

Ray LaMontagne & The Pariah Dogs [Koningin Elisabethzaal, 18/02]

Het concert van Ray LaMontagne en zijn Pariah Dogs kon op voorhand eigenlijk al niet meer stuk. Tussen Ray en mij zit het al een tijdje goed en bovendien was ik er in geslaagd om drie vriendinnen warm te krijgen – de een wel iets warmer dan de ander – voor dit optreden. LaMontagne is een perfectionist en een man van weinig woorden. Wanneer hij het publiek toespreekt gaat dat gepaard met heel wat ‘euhs’ en gezoek naar de juiste woorden. Het zingen gaat hem gelukkig stukken beter af. LaMontagne bracht voornamelijk nummers uit zijn meest recente album God Willin’ and the Creek Don’t Rise met als hoogtepunten het opzwepende Repo Man en het solo gebrachte Like Rock & Roll and Radio. Naast eigen nummers zong hij ook een aantal countrycovers waarbij hij The Secret Sisters – de dames die het voorprogramma verzorgden – terug op het podium haalde om hem vocaal te assisteren. Het publiek was het hele concert lang laaiend enthousiast en ook de de door mij meegesleurde vriendinnen genoten van de avond. Het werd een mooie start van wat een meer dan fijn weekend zou worden.

Ik ben van elk concert blij dat ik erbij was maar vier optredens op acht dagen is misschien toch wel een beetje teveel van het goede. Het was ook niet evident om mijn werkrooster aan mijn concertagenda aan te passen. De komende twee maanden wordt het gelukkig wat rustiger maar mei belooft opnieuw een drukke concertmaand te worden. Het programma van Les Nuits Botanique 2011 al gezien? Dat zal weer kiezen worden…





Music Is My Boyfriend (2009)

31 12 2009

Het voorbije jaar was voor mij een muzikaal jaar. Meer dan ooit tevoren beluisterde ik allerlei nieuwe en minder nieuwe albums. Ik leende cd’s in drie Vlaamse bibliotheken, schuimde allerlei muzieksites af, snuisterde maandelijks in de RifRaf, ontdekte nieuwe platen via de Luisterpaal, kocht veel te veel nieuwe cd’s en mijn iPod werd één van mijn beste vrienden. Een lijstje van de albums die het voorbije jaar een hoofdrol speelden in mijn muzikale avontuur mag hier dan ook niet ontbreken. Dit is geen lijstje van mijn favoriete albums uit 2009 maar wel een opsomming van de albums die het voorbije jaar een belangrijke rol speelden in mijn leventje.

Andrew Bird – Noble Beast (2009)

Alleen al bij het horen van de naam Andrew Bird beginnen mijn ogen te glinsteren. Ik ben reeds enkele jaren fan van ‘s mans muziek maar nadat ik hem een maand geleden live aan het werk zag in de Vooruit ben ik ook nog eens een heel klein beetje verliefd op hem geworden. Noble Beast heb ik vooral via mijn iPod, tijdens mijn fietstochten van en naar het werk, beluisterd. Dankzij Mister Bird reed ik zelfs ‘s morgens vroeg en in de regen al fluitend naar mijn werk. En dat terwijl ik niet eens kan fluiten. Ha!


Ray LaMontagne – Gossip In The Grain (2008)

Ray LaMontagne zag ik dit jaar ook live aan het werk, op Leffingeleuren. Den Ray is een bijzonder intrigerend man die met Gossip In The Grain zijn derde album maakte. Aanvankelijk was ik niet helemaal overtuigd van dit album. Het kon voor mij geenszins tippen aan Till The Sun Turns Black maar hoe vaker ik het beluisterde, hoe meer ik het begon te appreciëren. Als je mij het voorbije jaar al zingend achter het stuur van de auto zag zitten, is de kans groot dat dit album op lag.




Scott Matthew – There Is an Ocean That Divides and with My Longing I Can Charge It with a Voltage That’s So Violent to Cross It Could Mean Death (2009)

With every sweet hello, there’s a bitter goodbye’, is de eerste zin die Scott Matthew op dit album zingt en daarmee is de toon voor alles wat volgt reeds gezet. Neen, vrolijk zal je van deze muziek niet worden. Dit hartverscheurend mooi album wist mij van bij de eerste luisterbeurt te raken en het zal dan ook nog een hele tijd duren voor ik mezelf kan vergeven dat ik deze man dit jaar niet live aan het werk zag. Zijn optredens in Gent, Antwerpen, Brussel en Tourcoing liet ik aan mij voorbijgaan. Dom.



Bill Callahan – Sometimes I Wish We Were an Eagle (2009)

Sometimes I Wish We Were an Eagle is het tweede album dat Bill Callahan – voorheen bekend als Smog – onder zijn eigen naam uitbrengt. Het album kwam tot stand na zijn breuk met niet minder dan Joanna Newsom. Ik kocht Sometimes I Wish We Were an Eagle voor veel te veel geld in de Fnac in Brussel maar daar heb ik nog geen minuut spijt van gehad want het is een pracht van een album vol luisterpareltjes.




Patrick Watson – Wooden Arms (2009)

De muziek van Patrick Watson leerde ik kennen via zijn vorige album Close to Paradise. Ik heb bijzonder goede herinneringen aan die plaat. Dat ik nieuwsgierig was naar Wooden Arms was dan ook niet meer dan logisch. In tegenstelling tot een recensent van Pitchfork vind ik het album een toppertje. Patrick Watson maakt gebruik van oneindig veel instrumenten in zijn nummers en dat maakt het beluisteren van dit album telkens weer tot een ware ontdekkingstocht. Ik zag de man en zijn Wooden Arms enkele weken geleden live aan het werk in Leuven en was behoorlijk onder de indruk.


J. Tillman – Vacilando Territory Blues (2009)

Het was op de blog van Pisblom dat ik voor het eerst van J. Tillman – de drummer van Fleet Foxes – en dit album hoorde. Tijdens een toevallig bezoek aan MediaMarkt zag ik het album voor een mooi prijsje liggen en aangezien Tillman op het programma van Leffingeleuren stond, heb ik het maar meteen gekocht. Ik ben graag voorbereid wanneer ik naar een concert ga, ah ja. Vacilando Territory Blues was voor mij een echte groeiplaat die haar schoonheid slechts na vele draaibeurten prijs gaf. Het optreden van J. Tillman in Leffinge was trouwens meer dan indrukwekend. De nummers klinken live nóg stukken beter dan op plaat.

Emily Jane White – Victorian America (2009)

Dark Undercoat, het debuutalbum van Emily Jane White staat al een tijdje op mijn lijstje van nog te ontdekken albums. Toen Victorian America op de Luisterpaal verscheen besloot ik echter om het debuutalbum over te slaan en direct met Emily Jane White’s tweede album kennis te maken. Ook deze plaat bleek een echte groeiplaat te zijn. Na een groot aantal draaibeurten werd het mij duidelijk dat dit een wondermooi album is. Victorian America werd hier de voorbije weken veel beluisterd op de fiets en in de wagen. Ik krijg maar niet genoeg van de sobere luisternummers en de lichthese stem van Emily Jane White.

Kings of Convenience – Declaration of Dependence (2009)

Het derde album van het Noorse indie-folk duo liet vijf lange jaren op zich wachten. Wat mij betreft viel dat wachten anderzijds wel mee want ik ontdekte hun twee vorige albums pas drie jaar geleden. Declaration of Dependence is een bloedmooi album dat je doet dromen van heerlijke zomeravonden. In nobember zag ik Kings of Convenience trouwens live in het Koninklijk Circus alwaar ze bewezen dat hun sobere nummers ook live volledig tot hun recht komen.



Moderat – Moderat (2009)

Moderat is een samenwerkingsverband tussen Modeselektor en Apparat, het is maar dat u het weet. Mijn nieuwsgierigheid naar dit album vol hypnotiserende elektronische muziek werd gewekt door een bericht op het facebookprofiel van Melancholia. Had ik dat bericht toen niet gelezen dan was dit album waarschijnlijk volledig aan mij voorbij gegaan en had ik andere muziek op mijn iPod gezet om mijn looptochtjes in de eerste helft van dit jaar door te komen. Het was een hele tijd geleden dat ik het album  beluisterde maar op dit eigenste moment ligt het op en hoewel ik languit in mijn bed lig, voel ik de loopkriebels al terug opkomen.

Lykke Li – Youth Novels (2008)

Dit album zag ik begin dit jaar eens liggen bij de pas binnengebrachte cd’s in de bibliotheek. Ik kende Lykke Li toen enkel van het nummer Little Bit en hoewel ik dat liedje eigenlijk een beetje beu gehoord was besloot ik het album toch een kans te geven. Dat bleek een goede beslissing te zijn want het is een leuk plaatje dat mij snel wist te betoveren. In de eerste helft van dit jaar heeft ook Youth Novels mij regelmatig vergezeld tijdens het joggen. Dance, dance, dance vind ik trouwens zo’n heerlijk nummer dat ik mij zelfs tijdens het joggen niet kon inhouden om mee te zingen. En zingen terwijl je loopt is niet evident, neem dat maar van mij aan.





Leffingeleuren 2009

23 09 2009

Tot vóór zaterdag beperkte mijn festivalervaring zich tot een avondje Cactusfestival in 2004. Ik herinner mij nog vaag dat ik toen Admiral Freebee en Patti Smith gezien heb. Het hele gebeuren deed mij echter bitter weinig en ik was zelfs content toen ik de volgende dag terug thuis was. De daaropvolgende jaren waren er maar weinig haren op mijn hoofd die eraan dachten nog eens een festival mee te pikken. Om grotendeels onverklaarbare redenen kwam daar deze zomer echter verandering in. Toen ik begon te beseffen dat ik Pukkelpop voor geen geld wou missen, was het al te laat natuurlijk. Daar ging mijn kans om Bill Callahan en vele anderen live aan het werk te zien. Als een geschenk uit de hemel was daar echter ineens de combinatie van een week verlof, Leffingeleuren en Ray Lamontagne. Als klap op de vuurpijl bood er zich zowaar iemand aan als mogelijke festivalpartner. En zo geschiedde…Linn ging naar Leffingeleuren. Een kort verslagje van de optredens die ik er zag.

Vrijdag 18 september

Na lang twijfelen liet ik vrijdagavond aan mij voorbijgaan.

Zaterdag 19 september

Alela Diane

Sympathieke Alela heeft haar lange haren ingeruild voor een korte coupe die ik haar bijzonder goed vind staan. De zangeres stond niet alleen op het podium maar werd begeleid door een band met daarin onder andere haar vader, een ongeïnteresseerd kijkende achtergrondzangeres en een langharige bassist die duidelijk nog onder invloed was van de alcohol van de avond ervoor. Alela’s volle stem en dromerige folknummers kwamen naar mijn mening niet echt tot hun recht in een nog niet half gevulde tent die ook heel wat ongeïnteresseerde babbelaars herbergde. Tja, dat zijn de nadelen van een festival tegenover een concert in een gewone zaal zeker? De meeste nummers die Alela bracht kwamen uit haar meest recente album To Be Still. Ik had stiekem gehooptwat meer nummers uit The Pirate’s Gospel te horen te krijgen maar al bij al was het meer dan een fijn concert.

Interview met Alela Diane op Leffingeleuren [klik]

J. Tillman

Joshua Tillman is de drummer van Fleet Foxes en dat alleen al zorgde ervoor dat er heel wat nieuwsgierigen waren afgezakt naar Zaal de Zwerver om de man aan het werk te zien. Ikzelf ben eerlijk gezegd (nog) niet zo bekend met de nummers van Fleet Foxes maar Tillman’s vijfde (!) plaat Vacilando Territory Blues heb ik de laatste weken zowat grijs gedraaid. Er waren enkele luisterbeurten nodig om het album te kunnen appreciëren maar ondertussen zit het meer dan goed tussen Vacilando Territory Blues en mij. Het optreden was op z’n zachtst gezegd de moeite waard. Tillman en zijn muzikanten lieten zich volledig gaan. De nummers klonken live ook veel krachtiger en intenser dan op het album. Ik zou niet durven zeggen dat ze beter klonken, maar in ieder geval wel anders. Hun set eindigde met het prachtige ‘New Imperial Grand Blues’, één van de ‘hardere’ nummers op Vacilando Territory Blues. Een waar muzikaal orgasme!

Interview met J. Tillman op Leffingeleuren [klik]

The Bony King of Nowhere

Het was via een blogpost van de heer Coudie dat ik The Bony King of Nowhere leerde kennen. Al van bij de eerste luisterbeurt van Alas My Love was ik verkocht. Met het optreden in Zaal De Zwerver was het net hetzelfde. Van zodra ze begonnen te spelen wisten ze mijn aandacht vast te houden en niet meer los te laten. Het deed mij iets om die talentvolle jonge mensen van eigen bodem aan het werk te zien. Bram Vanparys lijkt mij trouwens een uiterst charmante jongeman. De reacties van zowel vrouwelijke als mannelijke fans tijdens het concert maakten mij duidelijk dat ik niet de enige ben die deze mening is toegedaan.

Eilen Jewell

Joe Gideon & The Shark lieten het op het allerlaatste moment afweten waardoor Eilen Jewell in de zaal in plaats van het café mocht spelen. “Jewell vermengt op onnavolgbare wijze Amerikaanse folk met blues, country en vooral stokoude rockabilly,” staat er op de festivalsite van Leffingeleuren te lezen.  Ze wist met haar optreden een deel van het publiek zowaar aan het dansen te krijgen. Helaas werden de toeschouwers minder talrijk naarmate het concert van Daan in de tent dichterbij kwam. Mijn festivalpartner en ik bleven echter tot de laatste noot van Jewell’s set. We waren het erover eens dat haar swingende concert de ideale afsluiter was voor onze zaterdagavond op Leffingeleuren.

Zondag 20 september

Ray LaMontagne

Naar het optreden van Ray LaMontagne keek ik het meest van al uit. Ik leerde zijn muziek kennen via het album Till The Sun Turns Black en was op slag verliefd. Wat meteen opviel toen Ray en zijn band het podium betraden was dat hij niet in het midden van het podium maar helemaal rechts plaats nam. Al van bij de eerste noten van het nummer ‘Be Here Now’ was ik helemaal in de ban van die mysterieuze man met zijn hese stem. Het onophoudende geroezemoes in de tent zorgde er echter voor dat ik op geen enkel moment echt van het optreden heb kunnen genieten. Jammer. Het viel Ray trouwens ook op dat er veel lawaai was want in het midden van zijn set sprak hij zijn bandleden toe met de woorden “Anything that requires listening, we skip…”. Met nummers als ‘Meg White’ en ‘Henry Nearly Killed Me (It’s A Shame)’ wist hij de aandacht van het publiek  opnieuw vast te houden. Na het laatste nummer richtte LaMontagne zich (uit)eindelijk tot zijn publiek met een welgemeende “Thank You”. Vraag me niet waarom maar deze man intrigeert mij.

Seasick Steve

Sinds Seasick Steve een aantal jaar geleden optrad bij Jools Holland ontstond er een ware hype rond deze 68 jaar oude bluesmuzikant. Ik had me niet verdiept in zijn muzikaal oeuvre  en wist bijgevolg totaal niet aan wat ik mij moest verwachten. Nu ik een optreden van de man meegemaakt heb, kan ik de hype volledig begrijpen. Seasick Steve maakte er een heerlijk feestje van daar in de tent in Leffinge. Aoooooooooh!

Interview met Seasick Steve op Leffingeleuren [klik]

Ik denk dat het vrij duidelijk is dat mijn uitstapje naar Leffinge mij enorm bevallen is. Voor herhaling vatbaar!





Ray LaMontagne

24 02 2009
Meneer LaMonteejn

Meneer LaMonteejn

Het aantal concerten dat ik in mijn leven reeds bijgewoond heb is nog steeds op mijn twee handen te tellen. Ik hou van mooie muziek maar ik volg het allemaal niet zo op de voet. Toen ik ontdekte dat Ray LaMontagne deze avond ons Belgenland aandeed, was ik natuurlijk alweer veel te laat om nog een ticket op de kop te kunnen tikken. Jammer, want ik had er verdomd graag bijgeweest daar in het Koninklijk Circus. Sinds ik LaMontagne’s album Till The Sun Turns Black ontdekt heb, ben ik echt helemaal verknocht aan de muziek van deze man. Dat ik uitgerekend vandaag LaMontagne’s meest recente album, Gossip In The Grain, voor het eerst te horen kreeg maakte dan wel weer veel goed. Terwijl den Ray zijn heerlijk stemgeluid mijn oren binnendrong, genoot ik van mijn autorit door de Vlaamse Ardennen. Een privé-concert van LaMontagne in de auto, wat kan een mens nog meer wensen!? ;-)

LaMontagne heeft reeds drie albums uitgebracht. Ik presenteer u uit elk van deze platen één nummer:








Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.