Evolutie

5 02 2007

Toen ik in het vierde leerjaar zat (15 jaar geleden) was ik zowat de enige uit de klas die thuis nog geen telefoon had. In 1992 moesten wij dus nog naar dat telefoonkotje in ‘t dorp fietsen om een telefonisch gesprek te voeren. Een groot probleem was dat niet echt maar uiteindelijk besloot men ook ten huize Linn mee te doen aan de telefoonhype. Hoereei!

Nu, vijftien jaar later, hebben we een draagbare telefoon en beschikt 3/4 van ons gezien over een gsm. Tot gisteren had ik er nog niet echt bij stilgestaan dat ik dat ding enorm zou missen moest het ineens verdwijnen. Sinds gisterenmiddag beschik ik tijdelijk niet meer over een gsm. Ik ben hem – voor de eerste keer sinds mijn mobiel bestaan – ergens vergeten. Ongelofelijk hoe ik dat ding ondertussen al gemist heb. Wat nog het ergste van allemaal is, is dat ik mijn gsm al een hele lange tijd als uurwerk en wekker gebruik. Gisterenavond wist ik dan ook niet direct wat gedaan toen ik mijn wekker wou zetten. Na lang proberen was ik erin geslaagd om de wekkerfunctie van mijn stereo in te stellen. De schrik dat ik toch iets verkeerd ingesteld had was toch aanwezig want de voorbije nacht heb ik bijzonder slecht geslapen en werd ik om 6h al wakker. Gelukkig bestaan er laptops en geven die dingen ook het uur weer. Nu ja, als het echt moet kan ik nog altijd uit mijn velux kijken naar de klok van de Sint-Pietersabdij.

Sinds zowat alle mensen over zo’n mobieltje beschikken verwacht men ook dat iedereen altijd en overal  bereikbaar is. Wat als mijn ouders mij een berichtje zouden sturen op zondagmiddag en op maandagmiddag, na ook enkele belpogingen,  nog steeds geen antwoord zouden ontvangen hebben. Zouden ze dan niet ongerust worden? Hoe moet ik nu die vriend bereiken waarbij ik mijn gsm achtergelaten heb? Hoe kan ik nu met die vriendin in Leuven afspreken waar en wanneer we met elkaar afspreken? Gaat die andere vriend niet weer denken dat ik hem negeer wanneer ik niet antwoord op een sms? Talloze vragen kwamen in mijn gedachten. Gelukkig beschik ik sinds vorig jaar ook over internet, dat andere medium dat mij 15 jaar geleden nog onbekend was. Iedereen was snel verwittigd en de afspraken konden toch gemaakt worden.

Ongelofelijk eigenlijk hoeveel er wel al niet veranderd is sinds ik op deze aardbol verscheen. Het bevestig alleen maar mijn gevoel dat ik toch wel oud(er) word.

Arno – Je ne veux pas être grand








Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.