Mis-lukken

25 02 2010

Ik kan het.
Ik kan het niet.
Ik kan het.
Ik kan het niet.

Ik dacht vrede te kunnen nemen met mijn mislukking. Ik dacht mijn falen tot een detail te kunnen herleiden. Ik dacht verder te kunnen gaan met mijn leven. Niets bleek echter minder waar te zijn. Mijn niet-lukken blijkt een prominente rol te spelen in mijn hele doen en – vooral – laten. Het belet mij voluit te leven en nieuwe horizonten te verkennen. Bovendien bevond ik mij nog steeds in de mogelijkheid om mijn ‘mislukken’ tot een ‘lukken’ om te vormen. Niets of niemand dwong mij om mijn falen te aanvaarden en ermee te leren leven. Mijn lot lag nog volledig in mijn eigen handen. Vorige week besloot ik – tot mijn eigen verbazing – er toch nog eens voor te gaan. Op de valreep heb ik de nodige stappen genomen om een positief eind aan die lange jaren te mogen breien. Nu nog mezelf ervan overtuigen dat ik het kan en dat al hetgene wat na een eventueel lukken op mij staat te wachten helemaal zo eng niet is als ik denk. Ik kan niet eeuwig ter plaatse blijven trappelen. Ik moet verder, of ik dat nu wil of niet.

Ik kan het.
Ik kan het niet.
Ik kan het.
Ik kan het niet.
Ik kan het.





Kalme Chaos

24 06 2009
© Hao Shiming

© Hao Shiming

Ik steven af op één van de grootste mislukkingen uit mijn leven.

Logischerwijs zou er hier dan ook grote paniek moeten heersen.

Maar neen, ik ben kalm, ijzig kalm, apathisch bijna.

En dat baart mij grote zorgen.





Hutsepot van gedachten

2 06 2009
  • Ik weet niet hoe u zich vandaag voelde maar hier overheersten leegte, vermoeidheid, melancholiek, kwetsbaarheid, emotionaliteit en nog meer van die fijne zaken. Het voorbije weekend heb ik zo ongeveer een uur of dertig achter een kassa doorgebracht en dat gecombineerd met korte nachten heeft mij precies de das omgedaan. Het vuur dat de voorbije dagen in mij leek te branden is vandaag helemaal opgebrand.
  • U weet het misschien nog niet maar ik zit eigenlijk wel graag achter een kassa. In feite is het nog sterker dan dat, ik HOU van achter een kassa zitten. Niet achter eender welke kassa natuurlijk, enkel achter die kassa in die winkel die nog klein genoeg is om een soort van band te kunnen hebben met de klanten. De glimlach of vriendelijke woorden van die vaste klanten maakt mijn dag echt goed.
  • Onderschat werken in een supermarkt trouwens niet. Ik weet niet hoe het er ergens anders aan toe gaat maar daar waar ik af en toe mijn handen uit de mouwen steek wordt er echt keihard gewerkt. Achter zo’n kassa zitten bijvoorbeeld lijkt misschien niet moeilijk maar je moet je verdomd goed blijven concentreren om geen fouten te maken. Ik werk natuurlijk vooral op zon- en feestdagen en dat zijn de dagen waarop heel België langs mijn kassa lijkt te passeren. Soms voelt zo’n dag werken dan als een echte marathon. Je moest die rij wachtende klanten gisteren gezien hebben, zotjes lang. En let op, mijn collega en ik scannen nochtans aan een hoge snelheid hoor. Onderschat ons niet. ;-)
  • Neen, ik raak er steeds meer van overtuigd dat ik niet gemaakt ben om mijn hele leven achter een bureau vol papierwerk te slijten. Ik ben nu ook niet van plan mijn hele leven achter een kassa door te brengen maar mijn leven als werkmens aanvatten met een jaartje in die winkel werken is momenteel zeker een optie. Let op, in een grote supermarkt in een grote stad werken lijkt mij echter niets. Neen, geef mij maar een kleinere supermarkt waar je veel van de klanten meerdere keren per week ziet passeren om kleine inkopen te doen.
  • Voor we onze jaren als werkmens aanvatten moeten we echter nog steeds dat diploma behalen. Examens daar doen we – God zij dank – na januari dit jaar niet meer aan mee. Helaas moet er ook een deftige thesis geschreven worden om historica genoemd te kunnen worden. Logisch natuurlijk maar ik heb er echt de energie niet meer voor. Zelfs de gedachte dat ik er bijna van af zou kunnen zijn kan mij niet meer motiveren.
  • Ik heb al die jaren terug om allerlei bizarre en niet zo bizarre redenen de verkeerde studierichting gekozen maar helaas ben ik daar veel te laat achter gekomen. Soms denk ik dat ik in plaats van geslaagd met onderscheiding beter grandioos gebuisd was geweest in dat eerste jaar. Dan zou ik immers niet doorgegaan zijn met die studie en iets anders gekozen hebben. Ach ja, de juiste keuze zou het waarschijnlijk ook niet geworden zijn want toen was ik verre van de mens die ik nu ben. En gelukkig maar. Soit, de thesis dus: het beloven nog twee lastige maanden te worden. We zullen er echter door moeten want niet afstuderen – of toch tenminste het niet proberen – is absoluut GEEN optie.
  • Het joggen loopt trouwens nog steeds vlotjes. Gisterenavond ben ik na het werk doorgereden naar mijn favoriete Finse piste om mijn vijf kilometer nog te lopen. Het ging minder snel dan de vorige keren maar daar zaten die lange rijen aan de kassa misschien wel voor iets tussen. Uw jeans omwisselen voor uw loopbroek in de auto is trouwens niet handig. Zeker niet wanneer je in het heetst van de omwisselingsstrijd ineens enkele mannen voorbij ziet wandelen. U moet het zelf maar eens proberen maar op het moment dat je daar in je onderbroek halfnaakt zit te wezen is het verdomd lastig om de aandacht van voorbijgangers niet te trekken.
  • Ik moest vandaag in Gent zijn en passeerde toevallig langs de zalige winkel, genaamd Bilbo. Ik besloot in een rapke binnen te wippen maar dat was buiten de winkelier gerekend. De snoodaard had toch wel net de nieuwe van Scott Matthew opgelegd en dat moet zo ongeveer mijn favoriete album van het moment zijn. Een album met een ongezond lange titel trouwens: There’s an ocean that divides and with my longing I can charge it with a voltage that’s so violent to cross it could mean death. Prachtig album dus maar de ideale schijf om uw emotionele bui in vrolijkheid te doen omwaaien is het dan weer niet, integendeel.
  • Ik wilde in den Bilbo eigenlijk Sometimes I wish we were an eagle van Bill Callahan kopen maar ik vermoed dat het uitverkocht was want ik kon het niet vinden. Info vragen aan de verkoper was een optie maar ik durfde het niet omdat ik niet zeker wist hoe ik den Bill zijn achternaam moest uitspreken. Tja, als dat niet zielig is dan weet ik het ook niet meer. LOL. Soit, zo heb ik momenteel toch weer wat euro’s uitgespaard. :-p
  • Alé hup, ik ga maar eens een einde breien aan deze veel te lange en te persoonlijke blogpost. Soms vraag ik mij af of het wel slim is om hier zo’n persoonlijke dingen neer te schrijven want voor je het weet passeert er hier eens een niet zo’n fijne medemens (of een ontevreden klant)  die van de info alhier eens misbruik wil maken. Ach ja, ik ga er mijn slaap deze avond alvast niet voor laten. Ik ben naar mijn bed want morgen wacht er alweer een zware thesisdag. Dolle pret! Succes aan alle studenten die blokken en/of thesissen schrijven. Oh, en ook succes aan de werkmensen natuurlijk. Jullie doen dat ook goed. ;-)




Words, don’t come easy…

25 07 2007

Aan plannen en ideeën ontbreek het mij meestal niet; de realisatie ervan is een ander verhaal. Een mooi voorbeeld daarvan is mijn blog. Het leek en lijkt mij nog steeds fijn om mijn eigen plekje op het net te hebben waar ik mijn zegje kan doen. Dagelijks zijn er dingen waarover ik een log wil schrijven maar van zodra ik begin te typen (meestal komt het zelfs zo ver niet) loopt het fout. Ieder woord wordt gewikt en gewogen, geen enkele zin komt er vloeiend uit. Zot word ik er van. Wat heb je aan bloggen als je – bij wijze van spreken – uren bezig bent met typen. Niet alleen het schrijven van een log, maar het schrijven van eender welke tekst, gaat met heel wat moeilijkheden gepaard.  ik ben er gewoon van overtuigd dat ik niet goed ben in het verwoorden van mijn gedachten, gevoelens, ideeën. Ik vrees dat de schrijffase van mijn thesis nog de moeilijkste fase van allemaal zal worden. Grom.





Le Palais d’Egmont

8 06 2007

Dat Brussel het laatste jaar een plekje in mijn hart wist te veroveren is voor velen geen nieuws meer.  Toen ik maandag de kans kreeg om het Egmontpaleis met een bezoekje te vereren kon ik natuurlijk niet weigeren. Voor ik het goed en wel besefte was er geen weg meer terug en aldus haastte ik mij maandagavond in mijn meest chique outfit naar het Station Gent-Sint-Pieters om de trein naar Brussel-Centraal te nemen.  Eenmaal op het Egmontpaleis aangekomen bleek al snel dat ik getuige zou worden van een prijsuitreiking voor een licentiaatsverhandeling die handelde over een thema van internationale vrede en veiligheid (voor meer info klikke hier). Jaja, langs de andere kant van de zaal zaten maar liefst negen jonge mensen te blinken: studenten die erin geslaagd waren om een scriptie in te dienen (al een prestatie op zich) en die daarvoor dan ook nog eens kans maakten op een prijs. Wowiewow. Daar zat ik dan, de eeuwige studente, die na al die maanden uitstellen net weer de moed had gevonden om terug aan haar thesis te werken. Hoe durfden ze mij meenemen naar een dergelijk evenement? Tsss, snoodaards! Vol ontzag en bewondering heb ik die buitenaardse wezens de hele tijd aangestaard en de toespraken beluisterd om mij op de receptie daarna ten volle over te geven aan enkele glazen champagne en massa’s heerlijke hapjes. En de  dame blanche achteraf maakte het geheel pas echt compleet.  8)

Conclusies van de dag (04/06/07):

- Je in het gezelschap begeven van twee dertigers en één veertiger staat niet garant voor een avond vol intelligente gesprekken. Integendeel. Ahum.
- De hapjes op het Egmontpaleis waren de beste hapjes die ik ooit voorgeschoteld kreeg.
- Le Quartier Sablon is best aangenaam en gezellig.
- Volgend jaar organiseer ik de ‘Prijs voor beste thesis die Linn ooit geschreven heeft’. Na de prijsuitreiking trakteer ik alle aanwezigen.
- Mijn voeten zijn niet bestand tegen wandeltochtjes in mijn zwarte schoenen. Drie dagen later zal ik er nog steeds last van hebben. *Auw*





Loser

17 01 2007

“Losers are people who are so afraid of not winning, they don’t even try.¨

[quote uit Little Miss Sunshine]

*S-H-I-T*

Ach, positief denken. In het ‘loser-zijn’ ben ik dan in ieder geval toch een winner.

Weinig geblogd trouwens de laatste tijd. Ideeën en gedachten genoeg maar ik krijg het alleen niet deftig geformuleerd. Ook zo goed als geen blogs gevolgd de laatste dagen; ik ben helemaal niet meer mee met de avonturen van mijn medebloggers. Tedju toch.

Hmm,  eventjes een cola halen in de nachtwinkel hieronder.

Toedeloe!

NP: John Vanderslice – Exodus Damage








Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.